Deze sloper stond op programma als wedstrijd nummer 2 voor de RWP Marathoncup 2011, dus "moest" wel weer de uitdaging aan gaan met de grootste sloper die ik ken buiten de Alpen marathons. Al 4 keer eerder aan de start hier met wisselend resultaat van een P1 bij masters 2 in 2007 tot P extreem achterin in 2009.
Voorbereiding voor deze wedstrijd niet optimaal want een week na de Kellerwald ziek geworden, moest zelfs Sorpetal laten schieten. De eerste week van mei wel weer redelijk de trainingen op kunnen pakken, maar de week voorafgaand was het allemaal een stuk minder (stukje motivatie).

Hoe dan ook, toch op vrijdagmiddag met Marga op het gemak richting Saalhausen. Vooruitzichten qua weer meer dan goed, dus wat kon er mis gaan. Vrijdagmiddag op terras bij conditorei heerlijk wat happen, scheelt dat Marga alle plekjes inmiddels wel weet. Inschrijving ophalen en daarna richting GrafShaft om daar uitgebreid bij een Italiaan te eten. Waanzinnig lekker pastaschotel voor 2 en scheelt dat Marga minder eet.
's Avonds nog een beetje kletsen en rond 10 uur achterin de Vivaro slapen want om 05:30u liep de wekker al af voor mijn bami ontbijtje. Kost paar minuten en weer verder slapen tot 7 uur en dan er toch echt uit want de start was al om 8 uur.

Gezellig druk vlak voor de start

Op het gemak prepareren en kwartiertje voor de start het startvak in om een plekje in de zon te zoeken. 2 minuten voor de start overtollige kleding afgeven en dan moet het maar gebeuren.

Wedstrijd:

Iets over 8 uur de start en de eerste 2 tot 3 km min of meer geneutraliseerd achter een auto aan over het asfalt. Gelukkig redelijk tempo en groot voordeel dat er nu alleen de langste afstand start, dus geen last van (Duitse) idioten die in de eerste km's naar voren moeten omdat die maar de helft rijden. Gescheiden start, altijd doen !!
Dan het terrein over over schotter en proberen eigen tempo te rijden en vooral niet te laten opnaaien door de anderen want het is lang en zwaar weet ik uit ervaring. Lukt me prima met hartslag van rond de 155 tot 160 te rijden op de eerste klim (gelijk al 9% gemiddeld over bijna 2 km).
In de eerste 20 minuten wordt ik door zowel Geert Swinkels als Dolf Okkerman ingehaald die mijn grootste conculega's zijn bij de masters 3. Heb er vrede mee want weet dat zij sneller zijn dan ik ben en wil me niet naar de klote rijden in een poging ze bij te houden. Wel zie ik Dolf nog lang voor me, dus verschil in snelheid is niet extreem hoog op dat moment.

Zoals altijd last van de z.g. opstartproblemen, maar op 1 of ander manier voelt het niet echt lekker aan. Ik heb toch het idee meer stil te staan dan anders en niet het lekker gevoel zoals bij de Kellerwald.
Rechter bovenbeen werkt niet lekker mee en juist in Saalhausen moet alles kloppen wil je hier lekker rijden. Ik besef dan ook dat het wel eens een hele lange zit kan worden met dat gevoel.
Gelukkig wordt de lange zit soms gezellig met aantal bekenden met wie ik op fiets, want de voertaal op de marathon is Nederlands. Redelijke tijd met o.a. Emiel Kunkeler opgereden die me probeert op te peppen "gaat echt niet slecht, probeer te genieten, etc.".

Foto rechts: klimmetje vlak voor de verzorgingspost      

Na iets meer dan 50 minuten langs de verzorgingspost waar Marga ook staat, maar niets nodig. Dat komt bij de volgende doorkomst wel want na 29 km komen we hier weer langs. Krijg door aanmoedigingen van Marga wel even een "boost" en kan weg rijden bij enkelen die vlak bij me zaten.
Alleen duurt die opleving helaas niet al te lang, had zo leuk geweest. Muv. 1 stukje singletrack is het allemaal schotter. De singletrack leuk om te doen, wat daarna komt alles behalve leuk want dan tegen een muur op naar boven. Wat een pokke ding en moet echt op de 24'er voor om normaal boven te komen.

Na iets meer dan 46 km opnieuw bij Marga en nu wel een verse bidon en beetje moraal. Hard nodig want min of meer hetzelfde rondje krijg ik voor m'n kiezen. Onderweg haal ik o.a. Herwin Wetters bij, beetje kletsen en hij is zelfs blij dat ik hem uit de wind kan houden. Dat zelfs achter deze gespierde brijnaald. Toch moet ik hem weer even laten gaan als ik even last krijg van aankomende kramp en even wat lichter moet om het er uit te krijgen.
Even later krijg ik m'n clubmaatje Pieter de Graaf (ook in het zwart/geel en Scalpel) in het vizier die het moeilijk heeft. Haal hem in, hij blijft er even bij en dan is het over. In de laatste afdaling richting einde van deze lus haalt hij me toch weer in, tja de jeugd daalt harder en hij heeft vast niet 3x een gebroken sleutelbeen gehad.
In de laatste lus weet ik hem toch weer te pakken.........

Totaal afstand 97,8 km en 3.124 hm

Laatste loodjes:

Het dorp in en ik verwacht bij direct bij start/finish langs te komen waar Marga met broodnodige bidon staat, maar tot mijn schrik stijgen en niet zo zuinig ook. Kleine blad weer nodig, maar begin even te vrezen dat ik geen bidon meer krijg. Gelukkig is het maar een lusje om uiteindelijk bij start/finish langs te gaan.
Vlak voor de grasklim krijg ik de bidon en is het zwoegen naar boven. Het steilste stuk met boomwortels lukt me niet fietsend, dus moet ik lopen. Dan ineens "achtung", want men wil er langs. Op het moment dat ik zie dat het iemand is die het cross country parcours wil verkennen leer ik hem dat af om iemand in de wedstrijd aan te kant te willen laten gaan. Een goed gemikte schouderduw is voldoende tot groot plezier van andere (marathon)zwoegers. Voelt goed aan, maar betwijfel of zo'n eikel daar van leert.
Vanaf nu lang klimmen (bijna 400 hm) tot het hoogste punt van het parcours. Zitten paar extreme (loop)stukjes in, maar geen pas de Lona of iets dergelijks. Vanaf het hoogste punt komt nu het mooiste stuk van de marathon met een paar juweeltjes van afdalingen die goed te fietsen zijn, maar compleet anders dan de ragafdalingen. Klein stukje nog omhoog lopen en daar beetje file door de langzamere deelnemers van de halve afstand. Gelukkig verlies ik weinig en kan er ook niet van wakker liggen.

Vlak voor de finish weer dat hufterige asfaltstuk van hooguit 500 meter maar wel dik 10% gemiddeld en zelfs op asfalt moet ik op de 24'er voor, maar dan is het leed geleden met klein toetje over het cross country rondje en na iets meer dan 5:24u is deze lijdensweg ook weer voorbij.

Foto links: laatste druppels uit de bidon lurken voor ingaan laatste lus, rechts: gezellig napraten en sterke verhalen

Al snel spreek ik oa Dolf en Geert en die complimenteren me met m'n rijden terwijl ik aangeef dat het niks was vandaag. "Lul niet" krijg ik te horen en even later blijk ik toch nog een 3e plaats achter hun behaald te hebben. Snap er echt helemaal niets van, maar natuurlijk wel erg blij mee.
Achterstand op is iets minder dan 5 minuten en dat is op 5:24u niet eens zo erg slecht. Aan de andere kant: waar haal ik die 5 minuten vandaan?

Na afloop:

Hoe dan ook, ik mag op het podium plaats nemen wat voor de verandering geen uren en uren wachten is. Niet eens tijd om te douchen. Wel lekker want dan ook niet zo laat thuis. Hapje eten (pasta, braadworst) en vlot naar huis om daar al voor 18:30u te zijn wat bijna een record is na een marathon.

Compleet Nederlands podium (leuk voor onze Duitse gastheren)

De belangrijkste les van deze dag is dat het gevoel soms enorm bedriegt, want onderweg flink zitten balen omdat er gevoelsmatig geen vaart in zat en dan is P3 bijna een geschenk uit de hemel.
Bij deze marathon moet je je 100% voelen om hier echt lekker te rijden want zoals ik tegen velen gezegd heb is dit echt de zwaarste marathon die ik ken buiten de beroemde alpenmarathons. Meer dan 3.000 hm in minder dan 100 km komt maar weinig voor. Niet te vergelijken met een Kellerwald waar de klims lekker geleidelijk lopen, hier loopt het totaal niet.
Voor de cup redelijke zaken gedaan, maar er zijn totaal 6 wedstrijden dus de strijd is amper begonnen.

Tot besluit:

Vooraf klein beetje twijfels of de marathon zonder incidenten zou verlopen gezien het verleden.

Pluspunten:

• Ondanks cryptische omschrijvingen door de organisatie over het parcours was het goed te volgen en nergens twijfels welke kant op.
• Parcours lekker zwaar
• Gescheiden start van hele en halve marathon

Minpunten:

• Limiet van 7 uur voor een aantal rijders en rijdsters niet haalbaar en daardoor niet geklasseerd. Dit alleen maar vanwege de cross country wedstrijden.
  Al is het na 7 uur via de zijkant met handmatige registratie door 1 medewerker.
  Ik kan me geen serieuze reden bedenken om iemand na bijvoorbeeld 7:30u niet te klasseren, is nog lang niet donker!!
• 3 verzorgingsposten op bijna 100 km is veel te weinig. Zelf geen last van dankzij Marga en dat ik "maar" iets meer dan 5 uur onderweg was. Maar iemand die 7 uur op pad is en geen Marga langs de kant heeft staan is het veel te weinig.

Als men aan die minpunten iets doet staat er wat mij betreft niets in de weg om hier in 2012 weer aan de start te staan al weet ik van te voren dat het hier zeer doet.

Voor de liefhebbers nog een impressie via facebook (zwart/geel alert)