P-weg marathon 11 september 2011, de ultieme pretmarathon
Voor de 3e maal deel genomen aan deze
(pret) wedstrijd in Plettenberg. Vorig jaar was het weer eens Daun, maar nu toch
weer deze oergezellige marathon. Wel in april tijdens verjaardag op een vrijdag
om middernacht met m'n Iphone inschrijven want de volgende morgen om 06:00u al
vol.
Tja, deze is echt waanzinnig populair en men houdt knalhard vast aan de limiet
van 1.000 deelnemers.
Aan het einde van zaterdagmiddag samen met Marga op
pad voor krap 270 km en ter plekke vlot een mooie parkeerplek uitgezocht voor de
nacht. Direct een stukje lopen naar het centrum waar het gezellig druk was en
lekker op het terras gehangen. Alleen na de 2e halve liter bier
vroeg Marga terloops of ik morgen nog een wedstrijd had of dat het nog vakantie
was. Oeps, ik kwam toch voor de marathon......
Dus rond een uurtje of 23:00u plat in ons knusse hotelletje, we weten bijna niet
beter meer.
's Morgen rond 06:30u ontbijtje en pas tegen 08:00u toch m'n slaapzak uit, vlot
inschrijven, beetje bijpraten en wat losrijden om zo'n 20 minuten voor de start
het startvak op te zoeken.
De wedstrijd:
Onder een stralend zonnetje worden iets meer dan 200
deelnemers (800 man voor de halve marathon, je verzint het niet) om 09:00u los
gelaten. Begin gaat lekker over het brede asfalt en er wordt niet als idioten
gereden. Voelt lekker aan tot de eerste echte klim komt en altijd even slikken.
150 hm in minder dan 2 km voel ik goed en zeker ook in rechter been.
  
van links naar rechts: wachten in het zonnetje, waarom zo licht mogelijk? en
meest trouwe supporter !!
Ondanks dat wel lekker in hartslag en niet het gevoel dat het halve veld me aan
het inhalen is. Bovenaan bij de Milka koe enorm veel publiek om ons aan te
moedigen, echt gekkenhuis hier.
Nu lekker afdalen, maar wel oppassen want lang niet overal echt droog.
Op 7 km wordt het echt serieus met een klim van 3 km
lengte en richting de 10% gemiddeld, maar onderin nog een stuk steiler met
pakweg 14% !! Middenblad kan ik vergeten, dus de 24'er voor. Deze klim duurt
bijna 20 minuten (nog niet veel tov Alpen marathons) maar toch 1 van de langere
in deze marathon. Voelt niet 100% aan, lijk wat kracht te missen in het steile
werk.
Bovenaan de eerste post en pak maar vast een bekertje drinken. Op dat moment
komt Henk van Haaster bij me rijden en vraagt hoe het gaat en geef aan "nog niet
top". Antwoord: "Je moet nog warm worden natuurlijk". Gelukkig nu wat sneller
stuk en dat ligt me beter en rij iets weg bij Henk.
Dan weer even in de bewoonde wereld en door een gehucht heen en wat ik daar
allemaal mee maak is amper te geloven. We worden over de oprit bij een
bejaardentehuis gestuurd waar vele ouderen (al dan niet in rolstoel) met hun
begeleiders vermaakt worden door ons mountainbikers.
Amper een paar honderd meter verderop duiken we figuurlijk het zwembad in
althans een rondje om het 25 meter bad heen en door de voetenbak heen (oké
zonder water), maar geeft wel aan wat hier allemaal lijkt te kunnen.
Lang vlak stuk en op bepaald moment een grote groep van 8 man achter me die mij
als mikpunt hebben. Prima denk ik, ben ik even niet meer alleen. Bij de eerst
volgende klim verbrokkeld het direct en rijden Gerlof Haanraadts, Henk en ik weg
bij de rest.
Na een slootpassage een venijnig steil stukje waar Henk 0,0 moeite mee heeft en
ik zit te modderen en weg is Henk. Jammer denk ik, maar hij is me nu een maatje
te groot. Op dat moment ook even een dipje en concentreren op hartslag en maar
kijken hoe ver ik kom. Wel onderweg zo hier en daar mooie oppeppers van publiek
op de meest vreemde plaatsen.
Jongelui, een Golf GTI met inderdaad gettoblaster, barbecue en kratten bier die
je als een gek staan aan te moedigen. 1 woord: GEWELDIG !!!!
Op zo'n 2:30u rijden toch de eerste regen maar niet al te veel en misschien nog
wel lekker ook, voor het parcours maakt het niet veel uit want de modderige
plekken waren er toch al en de schotter blijft goed te rijden.
Speedsensor verloren, dus geen afstand maar hartslag/hoogte in tijd (verval
laatste uur goed te zien)
Op iets minder dan 3 uur fietsen zie ik ineens Henk langs de kant staan en heeft
last zijn bekende kwaal en moet dan even verplicht rust nemen. Toch schrikken,
want ik ken een beetje de achtergrond en twijfel even of ik zal stoppen maar hij
roept dat het wel gaat. Ik geef nog aan: "pas op jezelf", maar ga dan door. Tja
dan lig je weer voor je concurrent, maar op zo'n manier geeft geen lekker
gevoel. Dus eigenlijk ben ik best blij als hij er toch weer redelijk vlot bij
is.
In de eerst volgende afdaling neem ik afstand, maar dat is ook zo weer tot 0,0
seconde gereduceerd en direct bij de eerst volgende klim een versnelling van
Henk en ik vindt het wel prima zo. Geen houden aan vandaag.
Tegen de 4 uurtjes rijden een onverwachte schuiver (lage snelheid) met niemand
om me heen en lig ik in de struiken, maar de kramp schiet volop in mijn linker
boven been en even misselijk van de pijn. Duurt voor het gevoel een eeuwigheid
voor ik op kan staan al zou het misschien 2 minuten geweest zijn.
Het fijne is er nu echt af. Vanaf nu geloof ik het ook een beetje, ik kan niet
echt diep meer gaan en voor me niemand te zien en achter me ook helemaal stil.
Op deze manier bijna plichtsmatig mijn km's op het moment dat het iets harder
begint te regenen. Tot de laatste klim en zie toch ineens achteropkomend verkeer
en geen zin om te veel plaatsen te verliezen. Lukt redelijk op 1 deelnemer na
die als een raket langs me vliegt, maar verder kan ik de schade beperkt houden.
Finish met toch een podiumplek
Uiteindelijk na 4:48u onder luid applaus over de finish, maar dat applaus krijgt
iedereen daar. Ik voel me niet echt uitgewoond of wat dan ook. Alleen een beetje
een kater(tje) dat het klimmen niet optimaal ging vandaag. Lijkt er ook steeds
meer op dat het steil klimmen niet echt mijn ding is en juist hier zitten een
aantal steile passages.
Toch maar vlot zien uit te zoeken of ik misschien toch nog een podiumplek bij
elkaar gereden heb en na 10 minuutjes weet ik dat er toch een 3e
plaats voor me weg gelegd is (overal plek 39 van de 175 finishers). Dus valt me
100% mee, maar houdt ook in dat in wat langer in Plettenberg moet blijven dan
gedacht.
Omdat de prijsuitreiking vrij vlot zou zijn, maar heel vlug naar mijn bus en
daar mezelf en fiets een beetje afspuiten (douchen komt thuis wel) om zo snel
mogelijk weer terug te gaan.
Merk nu ook dat het eigenlijk verrekte klote weer is geworden en dan lekker
handig als je alleen korte broek en shirts korte mouwen bij je hebt. Normaal
misschien niet erg, maar uiteindelijk is het van 14:30u tot dik na 16:30u
wachten in de koude voor ik mijn prijs in ontvangst kan nemen.
Natuurlijk blij met de prijs, maar dat wachten en extreem uitrekken van de
prijsuitreiking slaat echt nergens op.
Daarmee ook eigenlijk het enige minpunt van deze super leuke wedstrijd want
verder is dit misschien wel de leukste / beste wedstrijd die je je bedenken
kan", want :
Conclusie: Volgend jaar op tijd inschrijven en je hebt een hele leuke dag.
Voor de liefhebbers nog een aantal plaatjes op
facebook
| 