Montafon marathon 30 juli 2011
Voor de 2e maal aan de start voor deze
(vrij) nieuwe marathon in het Oostenrijkse Schruns. In 2009 stond deze marathon
voor het eerst op de kalender en stond ik daar toen ook aan de start. Dat was
destijds 1 van mijn grootste lijdenswegen die ik ooit mee maakte. Door
blessure, kramp, hitte was ik toen 10:44u onderweg en was ook einde seizoen 2009.
Nu
2 jaar later hoogste tijd voor een soort van revanche vooral op mezelf.
1 groot voordeel tov 2009 was dat een extreem vervelend loopstuk bij een meer
uit het parcours gehaald was, parcours iets korter en de zwaarste lus (aantal
hm’s per km) nu als eerste gereden werd. Met die gegevens vooraf een beetje
rekenen en zou een 9 uur over de 145 km / 4.400 hm binnen de mogelijkheden
liggen.
Op donderdagmiddag vertrokken richting Schruns met in Zuid Duitsland flink
noodweer onderweg en toen maar hopen dat het zaterdag niet zo slecht zou zijn.
 Op
vrijdag relaxen en ondanks sombere voorspellingen ideaal (fiets)weer en voor
zaterdag werd hetzelfde voorspeld. Op vrijdagavond alles minutieus klaar leggen
en denken "hoe regel ik ontbijt om half 6 in de ochtend". Dit tot de
hoteleigenaar aangaf voor mij op te willen staan en ontbijt te regelen. Klasse
en dat voor 1 fietser die om half 8 moet starten.
Tijdens ontbijt ’s in mijn uppie morgens vroeg toch een vreemd gevoel "waarom
wil ik dit" en dat soort gedachten. Had er op dat moment op één of andere manier
niet echt lekker gevoel over.
Even na 07:00u toch maar richting start rijden, wat losfietsen en krap 10
minuten voor de start maar opstellen voor de start. Scheelt enorm als het niet
zo idioot druk is en iedereen beseft dat het geen sprintje is maar een echte
marathon.
De wedstrijd:
 Om 07:30u klinkt het startschot en onder ideale
omstandigheden met iets meer dan 100 man op pad. De eerst kilometer is nog vlak,
maar dan flauw (4%) omhoog maar nog over asfalt.
Kan redelijk meekomen voor wat
het waard is, al voel ik wel direct mijn rechter bovenbeen. Ach, na 90 minuten
is dat normaal voorbij. Na een paar km definitief het schotter op, maar allemaal nog
redelijk klimbaar op middenblad. Ik draai niet 100% top wat ook door oa Sjaak
Franssen opgemerkt wordt, maar het is nog lang.
Iets voorbij de 11 km wordt het echt pittig want nu is het 10 tot 12% klimmen en
dat heel lang. Nu is het puur op 24/28 en 24/32 draaien met 8 km/u gemiddeld.
Pas op 16 km even rust want een stukje van 5 km afdalen om weer 10% klimwerk
voor de kiezen te krijgen. Nog een keertje dalen en weer 3 km / 11% klimmen.
Meeste is schotter, maar zo hier en daar toch wat modder en richting het einde
nog best aardige singletrack.
Na 1:58u rijden is de top van de eerste berg bereikt.
Ben pas 29 km onderweg, maar dan wel inmiddels 1.750 meter geklommen !
Nu heerlijk afdalen over voornamelijk ragpaden (10-12% gemiddeld), asfalt en
bijna door achtertuinen van bewoners heen, kan hier allemaal. Dan een technisch
stukje en uit lijfsbehoud maar even de fiets af en maak er maar gelijk een
sanitaire stop annex eetstop van. Verderop nog een leuk pad tot echt in de bewoonde
wereld en op weg richting plaatsje Vadans.
In tegenstelling tot in 2009 niet
meer door een rivierbedding heen, maar singletrack en bospad tot de 3e
verzorgingspost. Daar maar even uitgebreid stoppen en oa wat gels naar binnen
werken want weet dat er nu een heel akelige klim komt.
Direct maar naar het kleine blad schakelen om daar
uiteindelijk 53 minuten op te blijven rijden. In die periode slechts 6,8 km
afstand afgelegd, maar wel 720 hm geklommen. Nee, onder de 10% is hier lastig te vinden
blijkbaar. 2 jaar terug was dit de slotklim en toen has ik bijna 30 minuten langer
nodig…….
Reed deze klim wel lekker in de buurt van Sjaak, alleen bovenaan ga ik gelijk vol op
grote blad en hebben we elkaar niet meer gezien in de resterende kilometers.
De afdaling bestaat feitelijk uit 2 gedeelten met halverwege een stukje van 5 relatief
vlakke km’s. In deze afdaling wordt het ook nat en gevoelsmatig koud door een
beginnend zeikregentje. Nee, dat voelt alles behalve lekker aan.
2e lus
Onderaan na 62 km / 2.300 hm zit de eerste lus er op
en daar staat Marga met 2 bidons en wat voer op me te wachten. Kort stoppen,
krijg wat peptalk en ik kan er weer tegen aan voor een "rondje" van 80 km / 2.000 hm.
Het eerste gedeelte is ruim 22 km lang en gaat feitelijk parallel aan de
provinciale weg tot iets voorbij de tolpoort van de Silvretta pas. Route niet
echt spannend, moeilijk of extreem zwaar. Enige uitzondering is een kloterige
klim van zo’n 1.200 meter lengte met inderdaad weer 10% gemiddeld. In dit gedeelte van
de wedstrijd loopt het ondanks de zeikregen echt lekker en kan zelfs enkele
deelnemers inhalen. Zijn er niet veel, want is echt dun gezaaid met rijders.
Na dit "vlakke" stuk (toch nog 650 hm) opnieuw uitgebreid bij de verzorgingspost
stoppen want nu wordt het echt serieus. Inmiddels is het opgehouden met zachtjes
regen, het regent een stuk harder.
Dankzij "autolap functie" elke 2,5 km ook temperatuur geregisteerd.
Na deze stop weer lang, heel lang klimmen. Weer ruim
800 meter omhoog met maar klein stukje iets vlakker en voor de rest weer de 10%
norm. Onderin wel lekker asfalt en ook redelijk beschut door de bomen.
Na ongeveer 6 uur rijden en zo’n 90 km afstand op 1.800 meter hoogte het open
veld in, inderdaad geen bomen meer. Daar komt een ommekeer voor mij in de
wedstrijd. Harde wind, regen, temperatuur niet eens meer in de dubbele cijfers
en krijg het domweg koud. Omgeving is dan ook alles behalve inspirerend met
slecht zicht door mistvlagen en daar echt de vraag "wat doe ik hier eigenlijk"?
Vraag me ook af wat de compleet ingepakte wandelaars op 2.000 hoogte hier
zoeken, maar die zullen zich wel afvragen wat een gek in korte broek en korte
mouwen hier doet…………
Laatste deel van de klim over lastiger rotspad en vooral ook bezig om er op te
blijven zitten. Hartslag ook steeds lager en lager.
Na iets minder dan 6½ uur mag ik afdalen van 2.000
naar 1.650 meter en daar krijg ik het toch koud, niet te geloven.
Nu is het de laatste klim richting het dak van deze marathon en de
omstandigheden echt bar en boos met 8 graden, wind, regen en soms mist. Daarbij
zie je een mooie asfaltweg naast je, maar je wordt overal door het terrein
gestuurd en nu geen mooie schotter.
Zijn bijna zonder uitzondering slecht
lopende paden, modder. Voor krap 10 km / 400 hm bijna 50 minuten nodig want de
snelheid is er echt uit. Daarbij ook steeds oppassen dat ik geen kramp krijg
door de kou. Het is steeds een balans zoeken tussen vooruit komen en overleven.
Bovenstaande foto zegt genoeg hoe het op bijna 2.000 meter hoogte was.
De laatste loodjes
Na 7:35u rijden ben ik eindelijk boven. Het eerste wat
ik doe is mijn regenjasje toch maar aantrekken, maar een rits dicht krijgen met
koude handen valt niet mee en kost (te) veel tijd.
Nu kan de afdaling beginnen met eerst een stuk in het
terrein met paar lastigere stukjes en dan een langer stuk over de weg. Met 60 km/u
over de natte wegen naar beneden suizen is hooguit leuk voor de gemiddelde
snelheid, maar leuk is nu echt anders.
Dan het terrein in en dan weet ik dat die verschrikkelijke afdaling komt, die
grotendeels niet te fietsen is. Waardeloos zo’n stuk en lopen lukt ook amper met
mijn
verstijfde spieren. Enige voordeel is dat de gevoelstemperatuur iets beter is,
maar voor de rest drama troef. Daar toch ook weer wat plaatsen inleveren op
anderen die sneller lopen dan het houterige gestuntel van mij.
Stukje van 900
meter lengte en 200 meter omlaag kost me maar liefst 14 minuten. Klimmend
fietsen zou nog sneller gaan.
Daarna gelukkig een stukje van dik 2 km met 15% omlaag, maar wel te fietsen. Dan
langs de verzorgingspost nog vlot wat pakken en de laatste echte singletrack
pakken. Ook zo’n technisch stuk en ook daar gaat het traag, heel traag. Fiets op
en af schiet niet op met de stramme spieren, maar eindelijk zie ik weer
asfalt.
Nu is het min of meer dezelfde weg terug langs de provinciale weg. Ik zit nu
rond de 8:20u op de fiets en nu maar proberen om de 9 uur te halen want het is
ongeveer 20 km en 500 meter dalen.
Qua hoogte nu op 1.200 meter en de temperatuur geeft gelukkig weer dubbele waarden aan en
regent gelukkig ook niet of nauwelijks meer. Ik krijg eindelijk weer wat meer
spirit en voelt steeds beter aan om lekker op het grote blad door te raggen voor
zover nog mogelijk is. Is nu kwestie van laatste loodjes en (gelukkig) niet echt
spannend meer.
In de finishstraat nog doorharken want de 9 uur lijkt nog mogelijk, maar als
mijn klokje stil staat lijkt het er op dat ik 13 seconde te kort gekomen ben.
Jammer, meer ook niet want verder blij dat deze klus er op zit.
Tot besluit:
 Vrij vlot na mijn finish ga ik terug naar mijn hotel
want finishverzorging is niet echt bijzonder en ik verlang meer naar een warme
douche. Na een uurtje inclusief de Compex op de benen toch maar terug richting
het centrum om te kijken op welke plek ik geëindigd ben.
Ik ben op een 43e plaats overall terecht gekomen wat precies gelijk
is aan de versie van 2009 alleen had ik toen nog maar 2 rijders achter
me........
Nu is het overall in de middenmoot en daarbij op een 8e plaats bij de
masters 2 (indien masters 3 zelfs P3, maar die categorie was er niet).
Het leukste is uiteindelijk mijn eindtijd, want dacht
ik net iets boven de 9:00u uitgekomen te zijn zat ik er 0,9 seconde onder.
Inderdaad 8:59:59,1 is de eindtijd.
Dus achteraf doelstelling gehaald en redelijke
klassering gehaald, al ging het niet vanzelf. Mijn voorgevoel bij ontbijt er
gelukkig weer uit kunnen rijden.
In ieder geval (achteraf) geen spijt deze marathon
opnieuw gereden te hebben. Zoals ik 2 jaar terug al aangaf is dit een
topmarathon die niets onder doet voor een
Cristalp, Swiss Bike, Eiger Bike of een Salzkammer (die laatste niet
helemaal.....).
Jammer dat het aantal deelnemers nog vrij dunnetjes is voor dit evenement want:
- De omgeving is super
- Parcours is erg uitdagend en op sommige punten lastiger dan veel dan
grote marathons (loopstuk omlaag mag er uit wat mij betreft)
- Enthousiaste organisatie met vriendelijke medewerkers
- Heel veel medewerkers onderweg voor veilige oversteken etc.
- Verzorging onderweg zeer uitgebreid met ook gelletjes, bidons wisselen
ipv bijvullen etc.
- Inschrijfgeld bijna vooroorlogs te noemen met
€31,- (voorinschrijving) tot
€51,- (op de dag zelf) . Ter
vergelijking, de CristAlp zit tussen de
€130,- en
€181,-
En volgende jaar ??? Wie weet !!!!
|
