Dünsberg marathon 4 september 2011

Voor de 2e keer stond deze marathon op mijn lijstje om te rijden. In 2008 voor het eerst gereden voor de RWP Marathoncup en toen blij verrast met deze marathon. Nu dus weer want dit was de finale wedstrijd van de marathoncup 2011 en stond voor mij toch genoeg op het spel om deze marathon te "moeten" rijden. Ik stond voorafgaand aan deze wedstrijd op een 3e plaats in het klassement, maar zou in theorie zelfs kunnen zakken tot een 6e plaats in het klassement. Dit extra versterkt doordat ik 2 weken ervoor in Zierenberg achter Hans Raaymakers eindigde die 1 van de 3 andere kanshebbers was voor P3 in het eindklassement.

Dus op zaterdag traditioneel dus Vivaro als hotel inrichten en prompt ging ik iets door mijn rug. Balen en deed zeer. Hopen dat het minder zou worden op zaterdag. Om een lang verhaal kort te maken: pas op zaterdagmiddag 5 uur de knoop doorgehakt om wel te gaan, want Marga werd gek van dat getwijfel. Dus een uurtje later op weg en tegen 22:00u te plekke en nog even gezellig buurten bij o.a. de familie Rood om toch een half uurtje later proberen te slapen.
Uit voorzorg toch maar een diclofenac genomen. Rond een uurtje of half 4 wakker door getik op het dak. Het zal toch niet waar zijn?? Ja, het regent !! Gelijk terugdenken aan de Allesheimerbende van begin juli. Daarna minder geslapen en meer liggen luisteren naar het getik tot half 7 voor mijn bamiprak.
Opstaan en het is droog maar het voelt klam aan, is zelfs mistig en ziet er naar uit dat het elk moment een flink bui los zou kunnen barsten.

Beetje losrijden, voor de zekerheid nog extra pijnstiller er in en 10 minuten voor de start opstellen in het startvak.
Vooraf zegt Marga tegen me "als het niet gaat, gewoon stoppen". Inderdaad maar dan pas na 110 km, eerder niet !!!!
Wel veel Nederlanders, maar toch minder dan bij de eerdere marathons van de cup dit jaar.

Wedstrijd:

Om 09:00u van start en eerste stukje lekker in de groep mee draaien want gaat gelukkig niet echt steil omhoog en er wordt redelijk normaal gereden, kan ook met minder dan 100 rijders. Hartslag vrijwel direct op goede niveau en alles voelt prima aan.
Na kleine 2 km het eerste pukkeltje in het dorp om daarna tussen de weilanden lekker tempo te draaien. Na iets meer dan 6 km de eerste langere singletrack waarin het lekker bijkomen is van de eerste snelle km's. Gaat niet supersnel, maar even niet opletten en ga er naast liggen wat me zelden overkomt. Muv wat schaafplekken op de knie niets aan de hand maar kost toch wat tijd en beetje zelfvertrouwen.
Vanaf nu wat bredere paden, maar ook veel leuke bospaden. Ik herken weinig meer van 3 jaar terug. Parcours heeft veel meer leuke singletracks.

Na een kleine 20 km komt het zwaarste stuk van de marathon, namelijk de "verschrikkelijke" Dünsberg. Inmiddels zit ik dan al een half uurtje met mijn concurrent Hans Raaymakers bij me. Ik weet dat ik hem in ieder geval niet uit het oog mag verliezen en zeker niet voor me mag laten eindigen. Ipv alleen maar dom trappen moet ik nu misschien ook gaan nadenken over tactiek, iets nieuws voor Fredje.

112,2 km en 2.572 hm

De berg moet per ronde 2 maal beklommen worden en stukken met akelige stijgingspercentages van rond de 15%. Dus 24/32. De ondergrond hier en daar nog glibberig door de regen, maar kan net voldoende grip houden zodat ik kan blijven fietsen (verse Racing Ralphs). Makkelijk is anders. De extreme afdaling is gelukkig wel droog want anders misschien de "chickenrun" gekozen. Nu met buik op het zadel voorzichtig rijdend naar beneden. Daar pak Hans kostbare meter op mij, evenals de steile klim daarna.
Ik moet daarna even redelijk doortrappen om er weer bij te komen. Gelukkig krijg ik wel het gevoel dat ik dit "gevecht" kan winnen en vanaf de Dünsberg beetje kijken waar ik eventueel in ronde 2 mijn slag kan slaan. Dus flauw omhoog en liefst in bosrijke omgeving zodat je eerder uit het zicht bent.

In het verloop van deze rond nog een paar pittige klimmetjes waarbij soms de 24'er voor nodig is. Vlak voor het einde van de eerste ronde een verse bidon van Marga en iets meer dan 2:54u zit de eerste ronde er op.

2e ronde:

Eerst een rot stukje door het gras en op het asfalt weer even naast Hans, kort praatje "nu gaat het pas echt beginnen". Inderdaad, want zonder voor mijn gevoel bewust te demarreren is er ineens een gaatje van 30 meter. Ik krijg ineens het gevoel om nu maar flink door te trekken in de hoop zo snel mogelijk uit het zicht te verdwijnen. Tot mijn grote verbazing zie ik na een paar km rijden niemand meer achter me. Ga toch fors door om proberen zoveel marge op te bouwen want het is en blijft toch zo'n 110 km waarin een hoop kan gebeuren. In een vlak stukje toch wat paracetamol pakken want voet begint toch weer te zeuren.

Bij de voet van de Dünsberg opnieuw een bidon van Marga en peptalk "je kan ze hebben" daarbij wijzend op 2 rijders voor me. Tja, ik zit al bijna in het rood en harder gaat echt niet meer. De steile klimstukken zijn nu killing voor me en voel dat ik voorzicht de tol voor het voorgaande uur moet betalen. Ik maak foutjes, soms even de fiets af als ik bij het klimmen weg glip en niet meer kan corrigeren of onvoldoende kracht over heb.
Ter info: De 2e klim in de 2e ronde koste me nu 12:35 wat 2 minuten langzamer is dan in de eerste rond (wijsheid dankzij mijn Polar).

Opgelucht bovenaan die klere klim en weet dat het nu nog een kleine 29 km is en echt niet mag verslappen, want geen idee wat mijn voorsprong is. Alleen dat verslappen valt vies tegen want zit er aardig door heen. Op de vlakkere stukken is het nog wel te doen, maar klimmen schiet niet op. Hartslag de laatste 30 km gemiddeld 7 slagen lager dan in de eerste ronde. Dit gedeelte ook zo'n 10 minuten langer onderweg vergeleken de eerste ronde.

Het is echt afzien en voor het gevoel sta ik stil. Soms achterom kijken maar gelukkig geen gevaar en kan na iets meer dan 6:10u opgelucht adem halen want ben in ieder geval geslaagd in mijn missie om mijn P3 in het klassement veilig te stellen.

Foto links: Alcohol vrij biertje smaakt soms goed !!!       Foto rechts: het bewijs en weer compleet NL podium

Tot besluit:

Op de finish krijg ik een nog leukere mededeling van Dolf Okkerman "je bent 2e geworden". Geloof het niet direct want waar is Geert Swinkels dan gebleven. Blijkt dat hij gevallen is en verder pech heeft gehad.
8 minuten na mijn finish komt Hans binnen die dus 3e geworden is en achteraf was mijn voorsprong ruim zat.

Beetje napraten en op het moment dat ik aan douchen begin te denken moeten we al opdraven voor de prijsuitreiking. Dus voor de verandering staan er 3 vieze  ongewassen oude mannen op het podium om een mooie bokaal in ontvangst te nemen.
Het prijzengeld ook leuk meegenomen, maar belangrijkste voor mij is het resultaat en dat minder dan 24 uur nadat ik er een hard hoofd in had of ik deze marathon wel kon rijden.
Dus uiteindelijk meer dan tevreden naar Soest met onderweg al vrij vlot de eerste regen, dus echt geluk gehad en vooral op een parcours zoals deze. Bij veel regen wordt deze nog zwaarder, lastiger dan hij nu al is.
Nu een perfecte marathon, goed georganiseerd met een heel aantrekkelijk parcours. Dus wie weet in 2012 opnieuw aan de start bij deze sloper.