Dolomiti Superbike 9 juli 2011

Voor de 2e maal deelgenomen aan deze klassieker onder de marathons want deze marathon werd alweer voor de 17e keer gehouden. In 2010 had ik hem ook gereden, alleen toen uit lijfsbehoud gekozen om de korte uitvoering te rijden. Dit ivm het hoofddoel "de Salzkammer" 6 dagen later en wilde toen geen risico nemen. Maar toen nam ik me al voor om toch een keer voor de hele afstand te gaan.

Marga en ik konden deze marathon mooi combineren met een vakantie in de bergen, zodat we al vanaf woensdag op 5 km afstand van de start in een prima hotel konden inchecken en relaxed de dagen konden doorkomen.
Dat met op woensdag en donderdag stukken op de Suzuki en vrijdag een lange wandeltocht bij de z.g. "Drei Zinnen". Dat laatste een compleet nieuwe ervaring, want wandelen??? Niet mijn ding want veel te lang hetzelfde uitzicht..........
Of het verder zo slim was om zo'n 3 uur te lopen was ik vrij makkelijk in: "Jammer dan". Had het ook niet willen missen in deze omgeving.

Later die dag de spullen ophalen en nog wat extra stapelen en onze tactiek mbt verzorging doorspreken. Hoewel deze marathon 1 lange ronde was, was er toch een prima mogelijkheid om op 33 km en 72 km eigen bidons te pakken.
Beetje rekenen vooraf zodat Marga ongeveer wist wanneer ik er zou zijn. Ook nog gegokt op totaaltijd en gaf aan dat ik rond 14:00u wel klaar zou zijn. Met start om 07:40u had ik dus 6:20u (17,5 km/u gemiddeld) de tijd om dat te halen.

Meer foto's via facebook linkje (nieuw venster)

Wedstrijddag:

Om 05:30u gaat de wekker al af en direct lekker ontbijten in het hotel want ben niet de enige fietser, dus perfect geregeld dat het ontbijtbuffet zo vroeg al klaar stond.
Tegen 07:00u tijd om op de fiets richting de startplek te gaan want wel even lekker stukje fietsen vooraf. Met mijn startnummer 1163 mag ik plaats nemen in het 3e startvak.
Eerste startvak voor top elite rijders en dan startvakken per groep van 600 man. Nadruk op man, want de vrouwen mogen plaats nemen waar ze willen......
Het wachten op zich is geen probleem in het zonnetje, maar weinig te kletsen met de anderen want in tegenstelling tot een RWP Marathoncupwedstrijd is het geen Nederlands wat de klok slaat maar 100% Italiaans.

Piazza San Silvestro

Eindelijk om 07:41u klinkt het startschot, maar nog even wachten voor ik de eerste meters kan rijden want sta ongeveer in het middelste gedeelte van het grote veld. De eerste 1.300 meter is nog vlak, maar dan begint het echte klimwerk. Over een slingerende asfaltweg van 3,2 km maar liefst 310 meter klimmen, dus gelijk fors aan de bak.
Met de benen lijkt het redelijk te gaan, maar (opnieuw) lijkt mijn hartslag achter te blijven bij wat het zou moeten zijn. Ik moet in het begin makkelijk rond de 160 halen, maar blijf op 151 gemiddeld hangen op dat gedeelte. In tegenstelling tot een week eerder (Allesheimer drama) laat ik mijn kop niet hangen en probeer er het beste van te maken. Overigens binnen 5 tot 6 minuten ook al op de staart van de voorgaande groep die 5 minuten eerder vertrokken is met inderdaad veel vrouwen die zo graag voorin willen starten en nu als rijdende wegversmalling fungeren...........

Op de schotterpaden soms even inhouden met inhalen want lang niet overal genoeg ruimte om lekker in te halen of ik moet door de berm willen, maar dat kost ook te veel kracht en verder geen zin in risico's zo vroeg in de wedstrijd.

Na een klein half uurtje even wat minder klimwerk en bijkomen van de eerste 400 hoogtemeters. De eerste echte bospassage is echt "feest" met enkele rijders die echt niet kunnen rijden want het is amper technisch en men ligt er naast en bij wat boomwortels icm wat klimwerk is het slalommen om te kunnen blijven rijden. Wat een geknoei daar.

Gelukkig komt de splitsing halve en hele afstand al op 15 km en heeft als voordeel dat het deelnemersveld met dik 50% afneemt en vanaf dat moment zijn het alleen de 110 km rijders die je dan om je heen hebt rijden.
Klein stukje supersnel afdalen over schotter tot 65 km/u om dan toch nog even ietsjes in de file omlaag te moeten over een leuk bospad omlaag. Een enkeling probeert toch in te halen waar het eigenlijk niet kan en die parkeert zichzelf schitterend in de struiken.

Vanaf nu het 2e deel van de eerste echte bergtop van de Piazza San Silvestro en dat is een kleine 6 km met ongeveer 400 hm, maar op enkele stukjes na loopt deze lekker zonder extreme stukken. Hartslag is en blijft laag met de hele klim gemiddeld 147 en 152 maximaal.

Op 23 km afstand (1.000 hm zit er dan al op) opmaken voor een overheerlijke supersnelle ragafdaling en richting Marga voor 2 verse bidons. In 6 km mezelf 650 hm naar beneden laten "storten", heerlijk !!! Daarna even lekker trappen in een groepje tot ik op 33 km zit en 2 bidons kan pakken.

Rotwand

Nu komt (op papier) de zwaarste klim van deze marathon namelijk de z.g. "Rotwand" want moet nu vanaf 1.200 meter naar 2.000 meter klimmen in krap 10 km. Nu is 8% gemiddeld op zich wel te doen, maar de praktijk blijkt anders te zijn. Vrijwel nergens en zeker in het begin absoluut geen geleidelijk stijgingspercentage. Nee, soms bijna vlak, dan weer stijl, stukje omlaag en relatief grovere stenen.
Voordeel onderin is dat ik nog in de schaduw kan rijden want weinig afkoeling door rijwind bij 10 km/u gemiddeld. Moet nu soms toch het kleine blad er bij pakken om met bijvoorbeeld met 24/28 relatief soepel te kunnen draaien.
Klein stukje vlak voor het einde zelfs te steil om te fietsen want achterwiel glijd domweg weg en met 15% kom je ook fietsend niet op gang. Gelukkig maar hooguit 100 meter afstand, maar toch.
Na iets meer dan 1 uur en 7 minuten boven en heb er 10 km en 850 hm op zitten en mag even bijkomen in de afdaling.

Totaal bijna 20 km afdalen van 2.000 meter naar krap 1.200 meter met paar pukkeltjes omhoog die bij elkaar zo'n 150 hm zijn. Afdaling niet echt spannend of het zou hooguit de deelnemer zijn die zijn remweg verkeerd inschatte en links langs me heen schoot vlak voor ik links de haarspeld wil rijden. Gaat net goed en de deelnemer komt terecht tussen het publiek, zijn probleem dus.

Op 64 km nog een kortere klim (Haunoldhütte) van 2,4 km en weer 10% gemiddeld met zwaartepunt vlak voor de top en er toch weer gelopen moet worden, maar dat telt voor iedereen binnen mijn groep. Afdaling ook steil omlaag en is in de winter een soort van rodelbaan, althans als ik de houten wanden in de haarspeldbochten mag geloven.
Stukje langs het spoor tot het 72 km punt (in Toblach) en ik weer een setje bidons van Marga krijg.
Rond dat punt is het ook tijd om paracetamol te pakken ivm pijn in de voeten door de warmte, maar de pijn is goed uit te houden.

   
Genieten onderweg in deze omgeving
Meer foto's via facebook linkje (nieuw venster)

Plätzwiese

Vanaf Toblach is het "maar" 1 klim en nog bekend terrein ook, want vorig jaar reed ik deze ook maar toen was het in tegengestelde richting. Weet dus dat er een heel lang stuk stuk vals plat aankomt. Over een afstand van dik 16 km afstand loopt het maar 250 meter omhoog, dus nog minder dan 2% gemiddeld.
In het begin zit ik even alleen, maar na een paar km wordt ik ingehaald door 3 rijders met hogere startnummers. Die zijn dus bijvoorbeeld 5, 10 of 15 minuten na mij gestart en pik maar aan. Doet wel zeer want het tempo ligt toch hoger dan ik zou willen maar aan de andere kant wel mijn voordeel er van.
Op een paar kleine kort stukjes waar het ietsjes steiler is is het extreem afzien om er bij te blijven. Tja, waar is de tijd gebleven dat ik op kop sleurend een groep achter me had?
Halverwege wordt de groep groter en groter tot we onderhand met 15 man rijden, lijkt wel wielrennen of erger nog namelijk strandracen. Laatste stukje net iets lastiger qua ondergrond en beetje sturen, dus af en toe net het harmonica effect. Van zo'n beetje de laatste plek in het groep (ja, ja beetje laf) goed te overzien en ook leuk om een discussie in het Italiaans mee te maken over het kopwerk !

Na 45 minuten "wegkoers" wordt het nu serieus met over 6,5 km afstand zo'n 520 meter klimmen. Gelukkig normaal schotter zonder echt zware stukken en nog weer eens 45 minuten klimmen voor ik bij de top ben.

Afdalen tot de finish

Vanaf nu is het 16 km afdalen tot aan de finish met maar een paar kleine pukkeltjes die amper een naam mogen hebben, maar voel ze wel na ongeveer 6 uur fietsen.
Begin is een supersnel stuk met asfalt en haarspeldbochten. Echt blij met de schijfremmetjes die me toch steeds van 65 km/u weer afremmen om de haarspelden veilig te pakken.
Wat verder naar beneden weer een schitterend pad om lekker te raggen, maar ook hier blijft het oppassen want met 50 km/u over de bospaden is het soms spannend.
Laatste stukje is weer wat asfalt en net zo'n kloterig klimstukje (voor het gevoel dan) en dan is het kwestie van het dorp indraaien en finishen na 6:24:05,9.
Dat is dus om 14:05u wat maar 5 minuutjes later is dan ik vooraf had gedacht. Dus aardig ingeschat.

   
Van links naar rechts: finish, onderweg en biertje na afloop

Na afloop:

Direct na afloop transponder inleveren en een overheerlijk (alcoholvrij) biertje pakken die me uitstekend smaakt, dus even blijven hangen voor een 2e halve liter. Ik voel me prima, niet uitgewoond, maar geen idee op welke plek ik geëindigd ben. Samen met Marga naar de grote tent en een bak pasta naar binnen werken en zie de eerste uitslagen, maar geen Fredje op de lijst.
Dus vrij vlot samen op de fiets richting hotel om daar wat te drinken en daarna maar uitfietsen en kijken of er nu wel verder uitslagen zijn. Nog niet, maar later bij hotel op internet kijken en zie dat ik uiteindelijk op P307 overall van de 1.670 geklasseerde rijders is.
In mijn eigen categorie M5 is het goed voor P20 van de 125 finishers, waarvan 120 Italianen. Van de 30 geklasseerde Nederlanders heb ik nog de 4e tijd geklokt.

Dan de vraag: Tevreden of niet???

Het antwoord:

• Vooraf gehoopt op misschien een klassering bij de eerste 10 in mijn categorie omdat ik vorig jaar redelijk makkelijk P10 op de 60 km scoorde, maar het niveau op de langere afstand domweg een stuk hoger.
   
• Tijdens het rijden kwam ik niet aan mijn normale HF waardes, dus zou bij normale waardes misschien iets meer in gezeten hebben.
  Misschien toch het wandelen een dag eerder niet slim?
  Andere oorzaak misschien 2 weekenden al een marathon gereden en herstel kost tijd
   
• Los van het resultaat enorm genoten van deze marathon, want zelden in zo'n mooie omgeving een wedstrijd gereden en dat telt ook.

Tot besluit: Geen spijt dat ik deze gereden heb en een aanrader voor iedereen om deze een keer te rijden. Qua organisatie ook op een zeldzaam hoog niveau en kan echt niets vinden als verbeterpunt. Deze wedstrijd is top georganiseerd.

Tot slot 1 advies: Op tijd inschrijven als je niet in files wilt rijden.