6 dagen na de Kellerwald stond de Sorpetal marathon op mijn lijstje om te rijden. Voor mij alweer de 6^e keer dat ik daar zou starten. In het verleden aardig goed kunnen scoren bij deze marathon, want op 1 of andere manier ligt deze mij domweg goed. Niet te extreem lastig of technisch en ook niet geplaagd door heel extreem klimwerk.
Tijdens de Kellerwald was het meer dan goed gegaan en voor deze wedstrijd ook een goed gevoel, al zouden de P3 plaatsen van 2006 (het beroemde sneeuwjaar) of 2007 bij de masters 2 in 2010 een "mission impossible" worden. Tussen de Kellerwald en Sorpetal erg weinig gedaan (minder zin/tijd), dus zou in ieder geval redelijk uitgerust moeten zijn.
Alleen op vrijdagmorgen nog flink aan de bak geweest bij mijn fysio die nog bezorgd vroeg of ik wel alle oefeningen zou doen of me een beetje moest sparen voor de marathon. Niks sparen, gewoon trainen want Sorpetal geen doel op zich.

Ook dit jaar besloten om niet ter plekke te overnachten en om 6:30u te vertrekken vanuit Soest. Met minder dan 270 km is dat goed te doen op zaterdagmorgen en rond 09:00u al op plaats van bestemming. Inschrijving ophalen en omkleden. Op dat moment al redelijk temperatuurtje en kon alle lange kleding al in de bus laten liggen.
Om 9:45u naar de start toe rijden en plaats nemen in het startvak. Wel een uur voor de start, maar achteraan staan geen optie en zeker bij een (door mij gehate) geneutraliseerd start. De tijd gevuld met bijpraten want ondanks geen RWP Marathoncup nog heel wat Nederlanders aan de start.

De wedstrijd:

Voor ik er erg in heb is het nog maar een paar minuten voor de start van van 10:45u, dus Scalpel uit het hek vissen. Dan klink het startschot en even wachten voor ik de eerste meters mag rijden. De geneutraliseerd achter de auto gaat me dit maal redelijk af en gelukkig niet in dat belachelijke tempo van de Kellerwald. De eerste 5,5 km is over de brede asfaltklim en pak je 125 hoogtemeters. Niet veel maar met 30 km/u gemiddeld goed te voelen in mijn benen. Rechterbeen voel ik ook, maar houdt me niet echt tegen om voor mijn doen redelijk fors door te rijden. In ieder geval zodanig dat ik bij de eerste schottergedeeltes niet echt in hoef te houden, dus in dat opzicht klopt het dat snel starten ook loont al win je een marathon niet in de eerste km's.

Totaal afstand 102,5 km en 2.345 hm

Vanaf nu is het min of meer in etappes stukken klimmen afgewisseld met kleinere stukjes afdalen. Na een klein half uur slaat mijn ketting voor in 1 keer muurvast en moet even stoppen om de ketting tussen achterbrug en tandwiel uit te wurmen. Oorzaak ?? Geen idee op dat moment. Even later opnieuw voor problemen en als ik naar beneden kijk zie ik dat de ketting niet lekker op het middenblad blijft liggen. Op 1 van de tanden wipt de ketting er net iets naast en wil naar het kleine blad toe. Derailleur "trimmen" zodat de ketting niet op klein kan en maar hopen dat hij blijft liggen, maar lekker gevoel en gehoor is het niet. Ook balen als je net een groep ingehaald hebt en die je dan weer langszij ziet komen. Bij snelle afdalingen op grote blad en dan ineens omhoog moeten is het heel voorzichtig terug schakelen, net direct kracht zetten, kijken of de ketting goed ligt en dan pas weer tempo maken. Dat werkt op zich, maar leuk is anders. Tijdens deze wedstrijd toch een paar keer moeten stoppen om de ketting er met de hand goed op leggen en dat is zonde van de tijd. Vooral omdat het voor het gevoel lekkerder gaat dan 6 dagen eerder. Ik kan ook met hogere hartslag rijden en sommige stukken best met kracht op de pedalen rijden zonder dat mijn rechter been al te erg protesteert.
Wat wel lekker is dat het parcours kurk en kurk droog is en dat daalt wel heel lekker af. Alleen een donkere bril op sommige stukjes (licht/donker) niet de beste keuze, en maar hopen dat er niets in de weg ligt.
Terug in de dorp de meest gevreesde klim van deze marathon, namelijk het lusje achter het dorp zullen we maar zeggen. Elke keer blijft dat een regelrechte "hufter" die voor mij net te steil is voor het leuke. Klein voor en groot achter, maar dan nog heftig. Na iets minder dan 2:26u zit de eerste ronde er op.

2^e ronde:

Zoals gebruikelijk krijg ik bij de eerste klim 2 verse bidons van Marga. Ideaal je eigen drank en in principe voldoende om onderweg niet te hoeven stoppen bij de verzorgingsposten. Hier ook zo'n heel steil gedeelte en heel even lijkt de kramp er in te schieten, maar valt achteraf mee en loss alarm. Dan kom ik Riny van Deursen tegen die langs de kant staat te prutsen, maar gelukkig verder kan en mij een tijdje blijft volgen tot volgens hem te hard ga.......
Nog steeds loopt het voor het gevoel lekker en kan soms wat inhalen, maar juist nadat ik na de eerste verzorgingspost een aantal ingehaald heb gaat het bij de eerste klim weer fout met tandwiel voor en zie de hele groep verdwijnen. Kost toch even tijd om me daar over heen te zetten en hoop dat het niet erger wordt.
Terug in het dorp mag ik me nog 1 x opladen voor de "hufter", maar het beste is er nu toch echt af. Ook heel voorzichtig speelt het voetje door de temperatuur wat op, maar niet zodanig dat de bekende paracetamol nodig is.

In de klim even omkijken en zie ik Henk van Haaster rijden en moedig hem even aan. Of het geholpen heeft weet ik niet maar even later is hij langszij. Zowaar wordt het nog gezellig in de laatste km's en kletsen wat met elkaar, maar ik weet dat hij de beste benen heeft. Als ik in Duitsland master 3 was geweest had hij zeker extra gas gegeven. De laatste afdaling ga ik maar voorop rijden, want ik weet dat ik wat makkelijker daal en blijk op de finish 19 seconde voor hem zit voor wat het op dat moment waard is. Volgend jaar zal hij me geen cadeautjes geven als ik bij de masters 3 zal rijden.

Met 4:47:03 behaal ik een 71^e plaats overall, wat goed is voor een 14^e plaats bij de masters 2 (81 finishers bij de masters 2).
Met dat resultaat meer dan tevreden en opnieuw een goed gevoel na afloop van deze marathon, waar ik in februari absoluut niet in geloofde.

Na een kleine 10 minuten zit ik aan de braadworst, patat en heel veel saus. Smaakt echt lekker al is het fout voer voor een sporter, lekker belangrijk.
Na een half uurtje de fiets op om de auto op te halen in de Sudern waar de start was. Op zich is dat lekker zo om even vast wat uit te fietsen en daarna Marga oppikken en richting Soest.

3x blij !!!

Mbt de pech:
Thuis bleek dat er inmiddels 1 tand van het voortandwiel compleet afgebroken was en 1 bijna en die stond ver naar binnen gebogen. Oorzaak niet bekend, lekker belangrijk. Dus tandwiel enkele reis vuilnisbak en shoppen in Bilthoven.