Salzkammergut 17 juli 2010, 1 (Salz)berg te veel voor Fredje

Op 17 juli 2010 stond ik voor de 6^e maal aan de start voor deze wedstrijd. In 2009 noodgedwongen door blessure aan de kant gestaan en toen werd deze halverwege afgelast vanwege sneeuw. Dus deze keer "moest" ik wel starten want stel je voor dat het weer mis zou gaan met het weer, dan zou ik zeker de schuld gekregen hebben........

Deze editie was voor mij op voorhand al heel speciaal om de volgende 2 redenen.

• De eerste reden was vanwege herstel blessure, want begin dit jaar leek het er niet op dat ik nog marathons zou kunnen rijden. Maar dankzij doelgerichte fysiotherapie kwam in april dit jaar de ommekeer en begon ik er toch in te geloven.

• De tweede reden was dat ik voor mezelf had uitgemaakt dat dit mijn laatste 200+ in Bad Goissern zou zijn, want ook Fredje wordt ouder.

De week voorafgaand waren Marga en ik al in de Alpen aanwezig en 6 dagen ervoor de Dolomiti Superbike gereden met de "handrem" er op en zelfs gekozen voor de halve marathon vanwege warmte. Verder die week veel rust en schaduw zoeken, want wat was het warm.
Op donderdag een lastig probleempje want ik was compleet aan de dunne en dat moet je niet te veel hebben, maar binnen 24 uur was dat gelukkig voorbij.
Op vrijdag in Bad Ischll wees de thermometer weer 32 graden aan en zag het somber in want juist die hitte maakte het in 2007 tot een hel.
Vrijdagavond rond 21:30u kom ik er achter dat de voorband leeg stond en leek het tubeless ventiel te zijn. Even later sputterde de latex uit de band, dus nog een binnenband er in frutten. Niet ideaal voor de gemoedsrust als je wilt gaan slapen.

Wedstrijddag:

Kort nachtje en om 03:30u bed uit en richting ontbijtzaal en tot grote schrik geen ontbijt!!!!  Dan maar snel wat voer uit de bus pakken en tegen half 5 richting de start en dit keer samen met Marga die een keertje solidair was om vroeg op te staan bij mijn laatste 200 km.

Vooraf wat kletsen met diverse tegenstanders (liever medestanders) en dan om 05:00u van start en op dat moment is het al 20 graden.
De eerste klim aan het begin over de brede asfaltweg richting de Raschberg gaat redelijk. Gaat niet echt top zoals tegenwoordig wel vaker het geval is vanwege het rechterbeen. Ik begin pas na 90 minuten gevoelsmatig lekker te draaien. Zoals altijd dat hele steile asfaltstukje met 15% gemiddeld, dus kleine blad en draaien maar.

Klein stukje lopen over het steilste stuk waar iedereen loopt, maar verderop een lekker lopend gedeelte met prima ondergrond en niet te steil.
Ik krijg evenals in 2008 gezelschap van Joachim Smits en die ziet aan me dat ik pijn heb, maar ik geef aan dat het goed te doen is.

Zit na 1:06u boven en dat is ongeveer gelijk aan 2008. Dit gaat toch lekker denk ik en de cijfers bedriegen niet. Overigens is het hier zelfs mistig en verder flink bewolkt en zelfs wat frisser, dus voor mij gunstig.

Serie professionele foto's (opent in nieuw venster)

De eerste uren:

Vanaf de Raschberg bijna 500 meter afdalen over voornamelijk brede ragpaden maar wel met het koppie er bij, want er zijn enkele bochten bij waar je echt niet uit wil vliegen want daarachter is niets behalve een heel diep gat.
Ondanks dat schijn ik volgens Joachim toch hard maar netjes omlaag te gaan, weten we dat ook weer.

De 2e klim gaat richting de Hütteneckalm wat minder dan 5 km met 7% stijgingspercentage rijden is. Laatste stukje voorheen veel boomwortels, maar nu bijna vlak gemaakt. Scheelt weer ietsjes zullen we maar denken.
De afdaling vanaf de  Hütteneckalm is in het begin erg stijl, dus oppassen. Ook dit jaar een lastig / technisch stukje met veel boomwortels en grote stenen en moet er even gelopen worden, want geen zin om mijn nek te breken voor secondewerk en iedereen om mij heen doet hetzelfde.
De rest van de afdaling is het bekende "feestje" met oa de Ewige wand. Dit is zo'n schitterende afdaling waarbij je 700 meter omlaag gaat. Gelukkig niet te extreem lastig maar ook geen "autobahn".

Nu een lang stuk langs het water tot Bad Goissern en zou zo aan kunnen schuiven bij ontbijt bij Marga want het parcours loopt niet ver van mijn hotel vandaan.
De 3e klim is gedeeltelijk gelijk aan de eerste tot we rechts af gestuurd worden. Deze klim totaal iets minder dan 600 hm in krap 10 km, dus prima te rijden. Nu supersnel afdalen tot Altaussee, waarbij alleen in het begin een paar flinke geulen zitten van alle regen in juni.
Vanaf Altaussee een stuk asfalt, maar wel heel erg steil. Dus opnieuw kleine blad voor om lekker te kunnen blijven draaien.

De eerste schuiver:

Bovenaan tempo maken en opmaken voor afdaling langs de skihelling richting de "Blaa Alm" waar het iets voor de helft flink mis gaat. Op een technisch stuk met veel losse en grote stenen kom ik verkeerd uit en voor ik het weet ga ik hard onderuit.
Haal mijn knie redelijk open en rechterbeen vol met schaafplekken en wat vel van de onderarm en schouder. Even bijkomen en na 2 minuten toch verder. Billen bij elkaar en hopen dat de rest fietsend wel lukt en gaat goed.

Nu komt er een vrij lang stuk met vals plat naar beneden maar daar ligt een rijder die door EHBO geholpen moet worden en even later komt een ambulance ons tegemoet en even ruimte maken om daarna door te gaan. Hier haal ik vrij veel rijders in want dat raggen op het grote blad lijkt me steeds beter te liggen.
Dan de onvermijdelijke klim en onderaan kost het me moeite om een lekker cadans te vinden. Voor het mooie onderaan net iets te steil en de eerder gewonnen plekken ook zo weer kwijt. 6 km bij 8% gemiddeld is het, dus op zich niet extreem. Wat minder fijn is, is dat de zon inmiddels volop schijnt en ik toch pijn in de voeten krijg en aan de paracetamol moet. Maar met de pijn is goed te rijden.
Bovenaan uitgebreid eten en drinken pakken voor de hele mooie afdaling (compleet met vangnetten in het begin) naar Bad Ischl. Schitterende afdaling, maar toch klein stukje de fiets af op het punt waar ik er ooit hard af gegaan ben. Tja, dat krijg je met een fotografisch geheugen en zoveel deelnames.

Opnieuw naar de Hütteneckalm:

Vanaf nu is het opnieuw heel erg lang klimmen en direct een grasstuk omhoog waar niet te fietsen is, zo steil. Dus lopen, maar gelukkig klein stukje. Tot aan Perneck nog 1 maal lopen en daar weer uitgebreid brandstof tanken want ik weet dat de volgende post een flinke eind (qua tijd) verder is.
Onderaan het bekende steile stuk wat net wel / net niet te fietsen is en op 100 meter na lukte het. De rest van de klim is niet erg steil en heerlijk om te fietsen, enige minpuntje is dat de temperatuur toch richting de 30 graden gaat.
Bovenaan opnieuw opmaken voor de lange afdaling richting Ewige Wand. Het enige verschil is nu dat er ook (langzamere) rijders van de classic afstand op het parcours rijden en daardoor is het beter opletten. Vooral bij de Ewige Wand is het "feest" als 1 van de rijders in het donkere stuk in de wand stil gaat staan........
Sta je dan ineens te wachten in het donker.
Onderaan ook oppassen bij de trappen in het dorpje Lauffen en vlot door richting ontmoetingspunt met Marga. In 2007 en 2008 kwam ik daar na 7:15u rijden langs en daar rekende Marga ook op. Laat ik nu na iets meer dan 7:02u komen en Marga en Lydia (vriendin van 200 km deelnemer Ton van Tunen) zijn daar pas minder dan 1 minuut vanwege drukte op de weg. Gelukkig net op tijd en 2 verse bidons met eigen drank en wat flesjes met "zwarte blubber".

 
Serie professionele foto's (opent in nieuw venster)

De tweede schuiver:

Nu klimmen naar Hochmut wat een makkie is qua rijden. Nergens loopt het steil omhoog en prima ondergrond. Over een afstand van 13 km is het net iets meer dan 500 meter klimmen, dus ideaal om lekker op hartslag te kunnen rijden. Dan komt de door mij gevreesde afdaling, want onderaan te idioot voor woorden.
Maar nu gaat het al veel eerder mis. Ben amper aan het dalen en zie 50 meter voor me een rijder vallen op een stukje waar je niet zou hoeven te vallen. Toch te veel afgeleid en ik rij met mijn voorwiel in een geultje in de lengte richting en lig er op extreem onbenullige manier naast de fiets. Even schiet de kramp er in en blijf voor de zekerheid even zitten. Bidon opzoeken en mijn weg vervolgen.

Eerste stuk supersnel omlaag tot het technische stuk komt. Uit voorzorg er op tijd af en voorzichtig lopend (lees schuifelend) omlaag. Kost wel tijd en wat plaatsen maar ik wil er hier niet opnieuw naast liggen.
Onderaan gekomen opgelucht dat dit er op zit en even Marga gedag zwaaien en op richting Obertrtaun. Dit is een vrij vlak gedeelte over meer dan 20 km met amper hoogteverschillen. Tja, die 150 hm vallen in het niet bij de rest.
Wel lekker om de benen lekker te laten draaien en ondanks 30 graden warmte voelt het stuk vlak lekker aan. Bij de laatste post voor de Salzberg uitgebreid eten en drinken, want nu komt het zwaarste stuk van de dag.

De hel van de Salzberg:

Deze berg een oude bekende voor mij want in 2002 en 2003 reed ik deze al tijdens de "classic" en toen kon ik hem compleet fietsend naar boven afleggen. Maar toen was ik jonger en had dan pas zo'n 50 km gereden. Nu 7 of 8 jaar ouder en 100 km extra in de benen. Dus op voorhand wist ik dat het heel erg zwaar zou worden en er 100% zeker gelopen zou moeten worden.
Net iets voor Hallstatt is er een trapje naar boven richting een kerkje en daar moet iedereen de fiets af, maar op het moment van afstappen sla ik compleet op slot met beide benen. Een gigantisch krampaanval en ik kan me niet eens bewegen. Ik besef nu dat het opnieuw een hel zal worden zoals in 2007 toen alles mis ging met de krampaanvallen. Na gevoelsmatig een eeuwigheid komt de boel los en kan beginnen met de treden van de trap en daarna voorzichtig weer fietsen.

In Hallstatt bij de voet van de klim staat Marga er en roept nog "je gaat goed". Ik steek mijn duim omhoog en zeg maar niets over wat ik voel. Dan komt het eerste deel van de klim. Een slingerend pad met haarspeldbochten over een lengte van 2 km maar wel 300 meter klimmen, inderdaad 15%.
Op de 24/32 kan ik het fietsen, maar wel met de uiterste krachtsinspanning. Hartslag zit na een kleine 10 uur best hoog. Helaas in 1 van de bochten verlies ik de controle en moet even stoppen, kramp schiet er in en kom niet meer vooruit. Dus lopen, lopen en nog eens lopen wat een eeuwigheid lijkt te duren.
Vlak voor het einde lukt het weer om te fietsen en dan heel even adempauze van 200 meter en dan begint de echte hel. Een muur waar je tegenaan kijkt en in tegenstelling tot 2002 en 2003 rechtdoor een grashelling op.

Afstappen en lopen, lees strompelen. Over een stukje van 800 meter lengte en 175 meter omhoog doe ik maar liefst 18 minuten. Inderdaad, net geen 3 km/u gemiddeld !!!!!
Overigens vallen op dat moment de eerste vette druppels regen en wordt al aardig donker en het voorspelde onweer gaat er echt komen.

Even een klein stukje dalen (wel leuk, maar je moet ook weer omhoog) om op de klim van 2007 en 2008 uit te komen waar een verzorgingspost staat. Ik beslis om heel even te stoppen om zelf een pleister om mijn teen te doen. Direct 2 mensen van de EHBO die mijn knie willen verbinden waar ik geen trek in heb want ligt al 6 uur open en geen last van. Zelfs nu denk ik nog "kost me te veel tijd" en kost even moeite om uit te leggen dat het niet nodig is.

Vanaf nu iets minder dan 700 meter klimmen over 8 km lengte tot het dak van deze marathon. Onder normale omstandigheden moet dat in een uurtje kunnen, maar vrees dat het langer gaat duren ondanks aanmoedigingen van Nederlandse classic rijders die Fredje langzaam zien sterven op de fiets.

Het begin gaat nog redelijk tot ongeveer 200 meter onder de top. Opnieuw in een bocht even stoppen en krampaanvallen, niet normaal meer. Alle spieren op slot en kan geen kant op.
Daar sta je dan met tranen van de pijn in je ogen, wetend dat je nog 45 km moet. Omdraaien zou het verstandigst zijn, maar hoe zou ik dat ooit uit moeten leggen aan mezelf, Marga en de rest van de wereld. Nee, ik MOET verder al kan het eigenlijk niet. De laatste 2 km is soms fietsen, lopen en stilstaan.
Over de laatste 2 km heb ik maar liefst 37 minuten nodig.

Los van deze ongemakken is het onweer inmiddels in alle hevigheid losgebarsten en het is soms flits en direct enorme klap er achteraan. Ik zit 100% midden in de zware bui, maar kan toch geen kant op.

Wellicht onverantwoord, maar aan de andere kant misschien handig als ik geraakt zou worden scheelt het een crematie en uitstrooien over de Ewige Wand is zo gek niet....................

Uiteindelijk heb ik maar liefst bijna 2:30u nodig gehad om boven te komen. Afstand 14,4 km, dus reken maar uit.

Laatste loodjes:

Bij de verzorgingspost boven is het enorm druk met rijders die schuilen voor het noodweer, maar daar pas ik voor. Schuilen heeft geen zin, je wordt alleen kouder en uiteindelijk moet je toch een keer op pad. Eerlijk gezegd rijdt het wel lekker in de stromende regen en is niet zo warm meer.
Tot de afdaling nog 2 keer iets omhoog en net voor laatste stukje sta ik weer geparkeerd en volgens uitdraai sta ik 3 minuten en 30 seconden stil voor ik de laatste meters omhoog kan fietsen.
De afdaling richting Gossau is een hele snelle, maar zonder (inmiddels afgezette) bril doet de regen zeer in de ogen bij snelheden tot ongeveer 60 km/u. Wel een relaxed kwartiertje qua inspanning, maar ook frisjes want heb alleen shirtje korte mouwen aan.
Bij Gosausee de 1 na laatste post nog wat eten en drinken en vlot weer weg voor de laatste lange klim. Ik weet dat deze op zich lekker loopt en niet te steil is zodat ik kan blijven fietsen.

De fietsen gaat feitelijk boven verwachting al is het fijne er natuurlijk van af, maar ik begin min of meer weer te genieten. Dat ik midden in een wolkbreuk met onweer in de bergen fiets doet me niets in tegenstelling tot veel andere deelnemers. Tot mijn verbazing zie ik groepjes rijders omlaag komen waarbij zelfs rijders van de 211 km en dat op 185 km koers en minder 3 km met 200 hoogtemeters tot de top van deze beklimming. Via de terugweg ben je ook lang onderweg. 1 van de rijders roept nog "schluss" en ik denk bij mezelf "je doet maar, maar ik stop echt niet". Daar zouden een setje handboeien voor nodig geweest zijn om mij nu nog te laten stoppen.
In net iets minder dan 45 minuten zit deze 5,5 km en 450 hm er op. Ten opzichte van 2008 maar 4 minuutjes langzamer toen ik wel lekker kon blijven rijden. Dus de schade valt hier op zich mee.

Vanaf nu lekker afdalen tot het dorp Gosau langs de laatste verzorgingspost en vanaf nu is het nog maar een klein stukje. Wat vlak, beetje dalen over de provinciale weg , even het bos is met ietsjes klimwerk. Dan de vlakke weg tot Steeg met even een klein stukje van amper 3 meter omhoog over een soort van zeephelling wat normaal gras is. De fotograaf heeft de grootste lol en ik kan hem geen ongelijk geven.
Laatste km's nog even door een stukje bos om toch nog smerig te worden en dan de laatste meters tot de finish in nog steeds stromende regen.
De finish haal ik na 14:54u en de klus zit er op, maar ben uitgewoond en alle ellende van de laatste 5 uur komt naar boven en zit er compleet doorheen.

Na de finish

Marga is blij dat ik er ben, maar haar geduld is enorm op de proef gesteld want ze had me toch een uurtje eerder verwacht wat normaal gesproken gelukt was zonder alle ongemakken. Dat realiseer ik me ook en op dat moment ben ik ook niet blij met mijn finish, want ik baal zoals het enorm mis gegaan is.
Even later hoor ik trieste bericht over een rijder die een afgrond is ingereden en om het leven is gekomen en dan valt het eigen leed compleet in het niet, want zoiets verwacht je niet tijdens deze marathon.

Snel terug naar hotel en een warme douche pakken om daarna terug te gaan naar het plein en eventueel wat te eten en te drinken. Dat laatste wil totaal niet want ik ben misselijk van de ellende en heb nergens zin in, terwijl ik normaal gesproken binnen het uur wel aan een heerlijk koude halve liter bier zit. Nee, mijn complete huishouding is van slag en wil maar 1 ding en dat is liggen.

Paar dagen verder:

Op zaterdagavond overheerste het negatieve gevoel ondanks het behalen van de finish, want ik was nog nooit zo lang onderweg geweest tijdens een 200+.
Vooraf had ik een klein beetje de hoop dat er heel misschien wel een podium in zou kunnen zitten als alles die dag mee had gezeten. Kijkend naar de tussentijden van de andere in mijn categorie (Masters 4) heb ik even op P4 gereden en op 148 km was het nog P5. Zonder alle krampaanvallen had een podiumplaats er toch niet in gezeten, dus een schrale troost dat ik het niet door die aanvallen verprutst heb.
Nu was het P8 van de 28 starters (een record oude gekken) en P150 overall van de 460 starters.

Een verklaring voor de krampaanvallen heb ik niet, want ik was vooraf goed uitgerust, onderweg goed voor mezelf gezorgd etc. Tja, soms zit het mee en soms enorm tegen. Zijn zo van die zaken die de sport ook weer mooi maken, al had ik het liever anders gezien.

Aan de andere kant toch blij dat ik het opnieuw gehaald heb voor de 6e maal uit 6 starts op deze afstand. Dat is iets waar ik begin dit jaar eigenlijk geen rekening meer mee hield, want tot maart/april dit jaar hield ik er rekening mee dat ik misschien helemaal geen marathons zou rijden.
Dankzij de uitgebreide behandelingen van fysio's Lex Drop en Linda Hochstenbach is het uiteindelijk voor elkaar gekomen en vanaf deze kant mijn dank voor alle inspanningen van hun kant.

In ieder geval is met deze rit een einde gekomen aan mijn 200+ km avonturen wat ik van te voren al voor mezelf beslist had, want gevoelsmatig kan het komende jaren alleen maar minder gaan. Komende jaren wil ik tijdens vakanties proberen wat andere marathons in de Alpen te pakken ipv standaard Salzkammergut.

Wellicht over een paar jaar de classic, maar voor 2011 staat in hetzelfde weekend de zwarte cross gepland. Ik zal dan om 05:00u ongetwijfeld op 1 oor liggen als jullie deze uitdaging aangaan, want voor iedereen telt:  Je kan wat je wilt !!!