De 2e wedstrijd voor de RWP marathoncup 2010 was Saarschleifen waar al 2x eerder een cupwedstrijd verreden werd en ik aan beide had deel genomen.
In 2008 slechte wedstrijd vanwege naweeën concert Metallica en in 2009 ging het compleet mis na 5 kwartier wedstrijd en was het begin van mijn lange blessureperiode.
Niet verwonderlijk dat ik vooraf gemengde gevoelens had over deze versie ondanks dat het parcours in 2008 en 2009 echt genieten was.
Daarbij ook het feit dat ik liever langere lekker lopende klims heb (zoals bijvoorbeeld Kellerwald of Saalhausen) dan wat je hier tegen komt onderweg.
Verder waren de weersvooruitzichten ook niet erg optimistisch. Ondanks dat m'n Racing Ralphs laten zitten, want ging er van uit dat het wel mee zou vallen

In ieder geval toch zaterdagmiddag met Marga op pad om heel heel lang onderweg te zijn, want voor Antwerpen zat het compleet vast want op zaterdagmiddag 1 strook open en dan ben je bijna 7 uur onderweg ipv iets meer dan 4 uur. Gelukkig wel de mogelijkheid om met brandertje op de snelweg lekker bak espresso koffie te zetten.

Rond 19:30u in het dorp en direct proberen wat te happen in een aftandse tent en opnieuw heel heel lang wachten, dus pas laat ons eten om daarna vlot richting camperplek te gaan. Daar nog wat bijpraten met diversen en rond 22:30u toch maar proberen te slapen. Dat lukte niet super want regelmatig wakker van de enorme vette regenbuien op het dak van onze Vivaro.

De wedstrijd:

Om 07:00u even m'n bakje bami naar binnen en voorzichtig naar buiten en zowaar "Het is droog" en ziet er niets eens verkeerd uit. Alleen de grote plassen beloven niet veel goeds. Inschrijving ophalen en rustig prepareren voor de start.
Rond 09:00u zorgen dat ik bij het startvak sta want zou ook nog even een interview doen mbt de cup. 10 minuutjes voor het startschot de Scalpel opzoeken en wachten tot we mogen en nog steeds droog.

Om 09:30u de start en zoals altijd niet te gek doen want het is toch heel lang. Eerste stuk over het asfalt niet mijn ding en ik ben altijd blij als er geklommen mag worden, want voel ik me met zo veel rijders beter op mijn gemak. Bij de eerste snelle stukken in het bos goed te merken dat het echt nat is want binnen de kortste keren zit de bril al vol met modder en is het tussen de spetters doorloeren.
Bij de eerste technische(re) afdaling merk ik dat het met de Racing Ralphs heel lastig gaat worden, evenals sommige klimstukken over de bagger waar ik net wel/net niet grip heb. Maar blijf er nog wel op zitten.

Na lang afdalen de eerste echt steile klim en direct het kleine blad en dat gaat op zich lekker ondanks blessure en ik nog niet aan mijn 90 minuten termijn zit. Ik lever in ieder geval niets in en dat is alleen maar winst.
 Afdalen op de z.g. Sparkassen-Trail is tricky maar valt me nog redelijk mee.
Daarna flink doortrappen tot de brug waar even naar boven gelopen moet worden. Diep slikken, want dit was het beruchte punt in 2009. Dus rustig lopen en komt Dolf Okkerman langs me heen.
Geen probleem want ik weet dat hij een slow starter is en me vaker inhaalt. Even later toch weer bij Dolf en even kletsen en ik rij toch bij hem weg in het klimmen. Op het vlakkere of afdalen komt hij er weer bij. Zo gaat dat over en weer en is 100% genieten, want in de buurt van Dolf rijden dan doe je het goed. Ook heel even zegt Dolf "Daar hebben we Henk (van Haaster)" en ik denk "Dan wordt het nog gezelliger".
Toch nemen we afstand en tot zo'n 2 uur koers gaat het heerlijk.

De ommekeer:

Dan op "Techniksektion 3: Herrgottstein" en even later "Techniksektion 4: Ziegelberg" gaat het compleet mis. Ik zit niet ver achter Dolf en op 1 of andere manier ga ik er onbenullig naast liggen. Snel opstaan en proberen terrein goed te maken om er weer naast te liggen. Balen, maar nog even later glij ik weer weg en is het compleet over. Geen zelfvertrouwen meer, angst om geblesseerd te raken (3 sleutelbenen is genoeg) en motivatie is ook compleet over. Vanaf dat moment is de lol er voor mij vanaf en besef ik "dit wordt hem niet vandaag" en wil maar 1 ding en dat is finishen.

Langs de rivier kan ik me bijna niet meer motiveren om echt hard te gaan, maar gaat nog. Dan komt de z.g. Bitburgersteige  die me normaal gesproken moraal geeft om rijdend boven te komen, maar door de bagger is het lopen en glijden. Laatste deel richting finish loopt ook niet lekker en als ik in 1 van de steile stukken stil val zie ik Henk van Haaster en samen rijden/glijden we richting start/finish. Beide hebben we er niet veel zin in, maar itt Henk wil ik niet stoppen want dan sta ik helemaal met lege handen. Een DNF pas niet in mijn woordenboek en zie het maar als een training voor de moraal.

Gelukkig 2 nieuwe bidons van Marga en wat opbeurende woorden om daarna plichtmatig mijn 2e ronde af te maken. In het begin van deze ronde probeer ik nog mijn bril fietsend schoon te maken, maar als het compleet matglas is berg ik die maar op. Dat werkt wel behalve in sommige afdalingen met de modderspetters in mijn ogen.
Het is goed te merken dat er heel wat bikers over de route gereden hebben want nu zijn sommige stukken nog veel en veel smeriger en stuk gereden dan een paar uur eerder. Nog meer merk ik dat de RR's achteraf niet de beste keuze waren. Ook sommige stukken op het vlakke of licht omhoog is het continue doorglijden van de achterband en kom ik nauwelijks vooruit.
In tegenstelling tot veel andere marathons dit keer niet inhalen maar ingehaald worden door anderen. Kan me niet echt boeien en doe nergens moeite om er bij ter blijven, ik geloof het allemaal wel.
Bij de "Techniksektion 3 en 4" geen valpartijen dit keer maar komt omdat ik een aantal stukken bij voorbaad maar ga lopen en niet ga gokken met een sleutelbeen of wat dan ook.
Uiteindelijk pas na 5:42u over de finish waar Ramses me lachend op staat te wachten en aan me kan zien dat ik enorm "genoten" heb.

Conclusie:

Belangrijkste is de finish en dat ik slechts 22e van de 55 gefinishte Masters 2 ben doet er niet toe. Voor de  RWP Marathoncup is het P3 bij de masters 3, maar gevoelsmatig mag ik hopen dat dit het schrapresultaat is.

Echt trots kan ik niet zijn want achteraf gewoon jammer/dom dat ik me door de schuivers te veel heb laten beïnvloeden en min of meer de handdoek in de ring gegooid heb ipv terug te willen vechten voor een beter resultaat.
Verder heb ik me ook te veel laten beïnvloeden door het feit dat ik een bloedhekel heb aan vette bagger. Dit ook af te lezen uit verval in hartslag gemiddeldes tussen de eerste en tweede ronde.
Dit is hopelijk een leermoment voor de volgende marathons, want heb in het verleden zonder problemen wel het knopje omgezet.

Na afloop vlot een bak pasta naar binnen, wat drinken en de douches opzoeken. Daarna via Duitsland filevrij naar huis om daar rond 21:30u te arriveren.

Tja dan volgend jaar Saarschleifen?? Ik denk het niet want is toch wel erg ver rijden, en nu 3 keer op rij niet top. Maar wie weet denk ik daar in 2011 anders over.