Het was alweer 5 jaar terug dat ik Olne Spa Olne gereden had. In 2003, 2004 en 2005 steeds gereden als opening van het seizoen. Daarna niet meer want meestal is het in april een enorme baggerbak en dan pas ik voor. Nu was het al weer een weekje droog en kreeg toch de kriebels om weer die kant op te gaan.
Dit vooral ook door het positieve resultaat van meting bij de fysio een paar dagen eerder en dat ik mezelf en rechter been wilde testen of het rijden van marathons nog mogelijk was. Dit vooral ook met het oog op de Kellerwald een weekje later.
Bij een slechte rit in Olne zou ik mezelf in ieder geval 800 km heen en weer Kellerwald kunnen besparen.

Op zaterdagmorgen voorafgaand aan deze "marathon" nog relaxed mee getrapt met de wedstrijdgroep van MBC Midden Nederland om weer het mountainbike gevoel te krijgen. Zo'n 5 weken lang de Scalpel niet aangeraakt en alleen maar met de racefiets veel km's gemaakt. Fietsen op zaterdag ging matig, maar ik brak "gelukkig" wel een redelijk nieuwe ketting doormidden. Dus kracht aanwezig?? Hoe dan ook toch zaterdagmiddag maar een nieuwe ketting er op.

De wedstrijd:

Om 05:30u bed uit, ontbijtje pakken en tegen 06:00u op pad voor 230 km. Planning was dat ik de 2e start om 09:00u zou pakken. Onderweg een paar keer kijken naar de thermometers en die zaten soms verdacht dicht bij het vriespunt. Dichter bij Olne toch wat kriebels en gespannenheid want ik zat echt te denken "stel dat het echt niet gaat" etc. Niet lekker om zo een marathon te beginnen. Rond 08:15u in Olne en vrij dicht bij kunnen parkeren en redelijk vlot inschrijven. Misschien met heel veel haasten zou ik de start van 08:30u nog gehaald kunnen hebben. Nu meer tijd om rustig na te denken "wat trek ik aan". Normaal altijd korte broek en shirt korte mouwen met eventueel armstukken, maar nu compleet in het lang. Alleen ooit de beroemde sneeuwmarathon van Sorpetal in het lang gereden, maar verder nooit.

10 minuten voor de start maar naar het grasveld toe en beetje kletsen met anderen in relaxte sfeer. Voor ik er erg in heb begint iedereen te rijden en begin ik ook maar. Voorgenomen om zeker in het begin niet te gek te doen en proberen de spieren goed op temperatuur te laten komen. In de eerste bocht al kort opstopping want daar liggen de eerste rijders al. In het begin heel erg koud want er wordt gedaald. Overigens erg vlot dalen zit er ook niet in want bijna overal maar plek voor 1 rijder, dus schiet niet echt op.

Eerste klim kijken hoe de benen gaan en zoals verwacht rechts protest en pijn boven de knie, maar niet heel erg zodat ik redelijk door kan trappen. Helaas duurt dat niet al te lang want een flinke file na 8 km. Tja, toerders op hetzelfde parcours laten rijden met een marathon met een technische singletrack in het begin is vragen om problemen. Ik kijk er al lang niet meer van op in België en maakt me ook totaal niet uit, want het laatste waarvoor ik ga is een klassering.
Heel serieus kan ik wat dat betreft deze marathon ook niet nemen.

Foto rechts: Best koud zo vlak voor de start.
Met dank aan mtb-lily

Het tafereel van even wachten, inhouden komt nog een paar keer voor maar niet zo erg als de eerste. Verder is het puur genieten onderweg met afwisselend technische singletracks, snelle stukken, stukken dorp / gehucht etc. Een aantal stukken komen me bekend voor van de marathon van La Reid.
Wat ook apart is het feit dat je op het ene moment in een stofwolk van de voorganger terecht komt en even later in de authentieke Belgische bagger. Voor 100% droog parcours is zelfs 6 weken zonder regen nog niet voldoende.
Overigens de bewegwijzering nog steeds met kalk op de grond zoals men dat daar al jaren doet. Vandaag met droog weer was dat geen probleem en was overal goed te volgen.

Na ongeveer 90 minuten verdwijnt het nare gevoel in het been en kan vlotter doorrijden. Vooral ook omdat de hellingen niet extreem steil zijn en de ondergrond sterk lijkt op Duitse schotterpaden en daar voelt Fredje zich meer thuis.
Bij de 2e verzorgingspost liggen de beroemde wafels te wachten en kan het niet laten om toch even te stoppen. Dit is niet echt nodig maar ze zijn zo lekker en een minuutje meer of minder maakt vandaag niet uit.
Onderweg verder een aantal malen wat RWP marathoncuprijders gesproken en vooral "Volgende week Kellerwald e.d.".

Totaal afstand 74,7 km en 1.810 hm

Op de langere vlakke gedeeltes is het weer al vanouds want meer dan eens rij ik op kop met een aantal rijders in mijn wiel. Ik vind het prima en maak me er niet druk om, ik rij gewoon super lekker voor mijn gevoel en dat telt.

Na 65 km een bordje Olne en denk in mijn onschuld dat ik er bijna ben, maar dat valt tegen. Moet toch nog 180 meter omhoog en een redelijk stuk daarvan niet te fietsen omdat het ook erg druk is en ook erg steil. Daarna nog een paar km over makkelijk te rijden stukken en na 4:06:44 wordt ik als 130e overall geklokt. Dat zou 25e masters 2 of 4e masters 3 geweest zijn (dit jaar overgangsjaar en overal is het anders), maar mijn leeftijd was blijkbaar niet over gekomen bij de inschrijving. Lekker belangrijk allemaal want ik heb lekker gereden, het liep met name in het 2e gedeelte boven verwachting. Gevoelsmatig had ik nog langer door kunnen rijden want ik zat niet stuk op de finish.
Direct na afloop bordje inleveren en 10 euro retour waarmee ik onmiddellijk 2 broodjes met vette worst en veel mosterd voor koop. Zo fout en zo lekker.!!
Daarna vrij vlot omkleden en de A2 over naar Soest en voor de verandering geen files. Dus net voor 16:00u terug en direct maar de fiets schoon maken want de Scalpel was toch zo'n kg zwaarder met Belgische bagger.

In ieder geval een lekker (en onverwacht) goed begin van seizoen 2010.

Tot slot, wat nu??

In ieder geval heeft deze rit opgeleverd dat ik (voorzichtig) in een marathonseizoen 2010 mag geloven met hopelijk op 18 juli de Salzkammergut. In ieder geval ging het goed genoeg om op zeker de Kellerwald op 18 april te gaan rijden. Dit is een sloper, maar duurvermogen is redelijk aanwezig en de klims lopen daar wat beter dan bij een Ardennenparcours. De eerste 90 minuten is nog een probleem, maar moet ik me niet al te druk over maken en focussen op de rest van de marathon.
Hoe dat zal gaan weet ik over ruim een week.