Een nieuwe marathon, althans voor mij en veel was deze marathon voor de RWP Marathoncup 2010. Zelf nog nooit gehoord van deze wedstrijd en zonder cup wellicht nooit naar deze marathon gegaan zijn. Nu dus wel, zo zie je maar waar zo'n cup allemaal goed voor is.
Verder vooraf het idee om te proberen een redelijk resultaat bij elkaar te zien fietsen om daarmee Saarschleifen als schrapresultaat te krijgen en misschien een plaats in de cup te winnen al wist ik dat dat heel lastig zou worden. In de week voorafgaand aan deze wedstrijd nog even mijn enkel licht gekneusd, maar op donderdag gelukkig het gevoel dat ik wel zou kunnen rijden. Verder natuurlijk nieuwsgierig in hoeverre ik hersteld zou zijn van 17-7.
Dus op zaterdagmorgen alle zooi bij elkaar vegen en even na de middag met Marga op pad voor 480 km in de auto, inderdaad niet echt dicht bij. Eind van de middag ter plekke en rond de binnenstad erg gezellig. Dus snel inschrijving ophalen, bus parkeren bij de campers en samen met Marga de stad in om ergens te happen. Genoeg te krijgen voor weinig.
Later zo hier en daar bijpraten en tegen 23:00u toch maar hotel Vivaro induiken om even later wakker te worden van het gekletter van de regen. Ik voelde letterlijk de bui weer hangen met technisch parcours en bagger zoals Saarschleifen. Gelukkig geen continue regen en de "schade" viel achteraf mee.
Rond 06:30u de wekker en mijn bami ontbijt naar binnen werken en nog even blijven liggen, maar uurtje later voorzichtig prepareren en zag er qua weer heel goed  uit.

De wedstrijd:

Rond 08:30u op het plein en even later plaatsje zoeken in het licentie vak en zoals bij veel RWP Marathoncup wedstrijden was de voertaal Nederlands en altijd gezellig zo vlak voor de start.
Om 09:00u startschot en op pad voor 103 km, alleen na 300 meter slaat het noodloot al toe. Ik zet de voorvork maar vast open en direct staat de handel onderin. Zit 0,0 lucht in en dat schiet niet op. Balen, even wachten en omdraaien. Veel verbaasde gezichten en "wat is er Fred?". Terug bij de start roep ik om een pompje, want er staat een stand van Sigma met een hoop zooi, alleen schiet het niet op en dan haalt Hennie Molenaar die naast Marga staat een voorvorkpompje uit zijn rugtas en ik kan de vork op druk brengen. Gooi er 12 bar in wat een eeuwigheid lijkt te duren en ga dan maar op pad. Geintje kost een goede 5 minuten en een mooie klassering kan ik wel op mijn buik schrijven, maar stoppen zie ik echt niet zitten. Ga niet bijna 1.000 km totaal in de auto zitten voor een DNF (vies woord).
Knopje om en proberen er maar wat van te maken.

Direct al een forse klim en even lastig om mezelf voldoende op te peppen om hard te gaan met niemand voor je maar ook niemand achter je. Een compleet nieuwe ervaring. Hartslag komt toch op redelijke waardes ondanks gebrek aan concurrentie. De eerste singletrack compleet vrij baan wat ook lekker is, maar zo richting de 15 minuten stuit ik op de eerste achterblijver (oeps, dat ben ik zelf op dat moment). Vanaf nu wordt het toch leuk(er) want krijg ook aanmoedigingen van diverse Nederlanders. Blijkbaar heeft zo'n beetje iedereen me langs de kant gezien na die 300 meter.

In de eerste echte technische afdaling is het jammer dat ik niet echt door kan rijden, want nu moet er helaas een stukje gelopen worden. Tja, dat hoort er ook bij. Kan me er niet druk om maken. In de bredere klimstukken is voldoende ruimte om terrein goed te maken.

Totaal afstand 104 km en 2.568 hm

Het rijden gaat op zich redelijk al merk ik dat ik niet de power in de benen heb die ik graag zou willen hebben en vermoed ook dat ik niet 100% hersteld was van de Salzkammer. Verder is het onderweg meer dan genieten van het parcours, want hoewel ik beter presteer op schotter en lang doorlopende klimstukken is dit mountainbiken op het hoogste niveau. Super mooie singletracks, wisselende ondergrond (van los zand, boomwortels, schotter tot rotsblokken). Alles wat mountainbiken zo mooi maakt zit er in.
Na 40 minuten komen de snelsten van de halve marathon voorbij en gaat zonder problemen, ook op singletracks. Alleen bij 1 van de klimstukken waar het stokt hoor je gezeur en laat dat nu van Nederlandse deelnemer op de lange afstand zijn. Sorry maat, dan had je harder moeten starten en als je achterin rijdt loop je dat risico.

Op 26 km rijden de 2e verzorgingspost en kijk op mijn klokkie en zie dat ik dik 1:40u onderweg ben, dus even rekenen en besef dat dat het een lange rit kan worden met zo'n laag gemiddelde. Valt achter iets mee, want de eerste helft van de ronde zwaarder dan het 2e gedeelte.
In dit gedeelte ook wat "ragpaden" waar ik me thuis voel, alleen begint de voorvork regelmatig door te slaan door de lucht die langzaam ontsnapt. Dus toch oppassen en netter afdalen dan normaal in de hoop dat ik genoeg lucht heb voor 100 km. Remmen over stuiterende ondergrond is echt tricky !!

Onderweg nog 2 stukken met technische afdalingen die me net iets te gek zijn en ik even loop, maar dan voel ik mijn enkel ook aardig. Dus voorzichtig schuifelen om de boel niet te forceren.

Van links naar rechts: Samen met Dolf en Henk, Start om 09:00u , finish 6 uur later.

2e ronde:

Na iets meer dan 3 uur zit de eerste ronde er op en staat Marga langs de kant voor bidons, maar gelukkig ook Hennie zodat ik de vork van veel te weinig bar naar 15 bar op kan pompen. Zonder hem is het maar de vraag of ik de 2e ronde gered zou hebben. Bij deze enorm bedankt voor de technische assistentie.

In deze ronde kan ik helaas niet al te veel plaatsen meer goed maken en na 3:30u even een dipje en bijvoorbeeld Henk van Haaster die ik eerder ingehaald heb haalt mij weer in. Ik vindt het prima en maak me niet te druk. Ik probeer te genieten van het rijden op zich en dat lukt prima. Helaas moet er toch wat paracetamol komen want voetje begint een beetje te zeuren.
Als dat gevoel voorbij is begint het ook weer iets beter te draaien en kan toch nog wat plaatsen goed maken. Zo tegen het einde zelfs weer het idee met een wedstrijd bezig te zijn voor wat het waard is.

Na 6:04u kom ik over de finish wat goed is plaats 73 overall en 14e bij de masters 1. Voor de cup geen echte winst geboekt want mijn belangrijkste concurrent Dolf Okkerman was echt een maatje (wel 2 maatjes) te groot.

Tot besluit:

Zonder de pech zou het allemaal beter geweest zijn, maar achteraf toch blij dat ik met achterstand op pad gegaan ben want zelden zo'n mooie marathon in Duitsland gereden.
Natuurlijk is het ver rijden, maar alles klopte verder bij deze marathon en daarvoor wil ik graag iets langer in de auto zitten.
Wat dat betreft een goede keuze om deze in de RWP Marathoncup op te nemen.
Ik hoop hier in de toekomst nog een keer te rijden, maar dan zonder valse start.