Kellerwald 18 maart 2010, gaat het toch goed komen?
Als 7 het geluksgetal is klopte dat zeker dit weekend tijdens de Kellerwald
marathon. Vanaf 2003 ben ik steeds aanwezig geweest bij deze marathon muv 2009
toen deze gelijk viel met de marathon van Saalhausen.
Voor mij stond deze marathon in het teken van de ultieme test of het nog zin had
om al dan niet marathons te blijven rijden gezien blessure en ongemakken. Als ik
tijdens deze wedstrijd nog steeds zoals in 2009 had moeten worstelen zou dit
mijn laatste marathon geweest zijn.
In de week voorafgaand aan deze wedstrijd wel Olne Spa Olne gedaan voor de lol
en was op zich hoopvol. Vrijdag nog even bij de fysio geweest en daar fors
getraind, gevolgd door 2 uurtjes los fietsen en dan maar afwachten.
Op zaterdag rond 16:30u samen met Marga op pad voor 420 km. Rond 20:30u ter
plekke en ons "hotel Vivaro" geparkeerd en op tijd om de inschrijving op te
halen. Daarna richting sportzaal en meer dan hartelijk ontvangen door de mensen
van de organisatie. Daar kregen we direct het gevoel bij vrienden over de vloer
te komen. Een zoete witte wijn voor Marga ?? Geen probleem, werd bij iemand
thuis vandaan de fles gehaald en het restant? Neem maar lekker mee voor in de
bus als je het koud krijgt. Koud was het zeker met temperaturen richting
vriespunt, maar we zijn niet doodgevroren.
Zondag:
De wekker om 06:30u en vlot richting het ontbijt want voor de verandering
geen bami, maar een normaal ontbijt. Voor 3,50 euro buikje vol en prima
verzorgt. Dan maar wachten tot 3 kwartier voor de start om richting bus te gaan
want eerder lijkt me nog veel te koud. Vlot omkleden en wat losrijden en klein
kwartiertje voor de start een plaats zoeken. Sta gelukkig redelijk voorin en dat
is toch handig ivm het grote startveld en vooral die loze ronde. Paar minuten
voor de start toch alles (beenstukken, armstukken en windstoppertje) maar aan
Marga afgeven want in de zon is het nu al aangenaam en beloofd warm zat te
worden.
 Om
09:00u van start om na 30 meter in de remmen te moeten want geneutraliseerd is
soms bijna stapvoets rijden achter de 2 auto’s. Zoals gebruikelijk kost dit
zenuwengedoe me een hoop plaatsen, want ben niet brutaal genoeg om plek op te
eisen of te beleefd.
In ieder geval geen zin om onderuit te gaan of wat dan ook Tot overmaat van ramp
op het grindpad staat 1 van beide auto’s bijna stil. Dus moeten we maar proberen
er om heen te rijden. Blijft 100x niets en ben blij op het moment dat er echt
gereden mag worden.
Vanzelfsprekend verlies ik een hoop plaatsen en zeker doordat ik vanwege het
rechterbeen nog wat rustiger aan moet doen. Het pijnlijke gevoel is er gewoon
maar niet op zo’n manier dat het niet te doen is en ik weet inmiddels dat dit
ongeveer 90 minuten duurt. In het begin gezellig druk en rij een tijdje op met
Emiel Kunkeler, maar die moet na 45 minuten toch lossen. Niet verkeerd denk ik,
dus sta niet echt stil.
Het steilste stuk in de 2e klim uit voorzorg op kleine blad voor en
dan is het goed te doen. Blijkt tijdens het klimmen dat ik op steilere stukken
moet inleveren en op de iets vlakkere gedeeltes beter draai.
Richting het einde van de eerste ronde de bekende laatste bult en tot mijn
verbazing relatief eenvoudig op middenblad naar boven. Tja, de 90 minuten zijn
dan voorbij. Voelt in ieder geval weer lekker aan.
Vlak na doorkomst 2 verse bidons van Marga die vraagt hoe het gaat en kan
niet anders roepen dan lekker. In deze ronde weinig bijzonders te vertellen dan
soms ingehaald te worden, maar gelukkig toch iets meer anderen inhalen.
Meest spannend in deze ronde is het inhalen in de afdalingen op de singletracks
van de langzamere deelnemers op de 40 km, maar met beleid goed te doen.
Foto links: Onderonsje met Frank Zandvliet vlak voor de start.
Totaal afstand 122,2 km en 3.039 hm
Laatste ronde:
Na 3:42u zit mijn 2e ronde er op, maar adel verplicht. Dus toch
nog verder en het is nog "maar" 1 rondje.
Opnieuw 2 bidons en op pad voor ongeveer 2 uur afzien. Voordeel nu is dat er
geen tegenstanders van de 80 km meer onderweg zijn, maar nu alleen de
marathonrijders over blijven. Elke plek is er nu 1 voor het klassement. Als ik
de eerste ingehaald heb kan ik het niet laten om vanaf nu te tellen hoeveel ik
er ingehaald heb en door hoeveel ik ingehaald ben. Gelukkig een positieve balans
van 10 over gehouden, maar ging niet vanzelf.
Na ongeveer 4:30u toch de eerste lichte krampverschijnselen. Niet helemaal
verwonderlijk want zo lang op een dergelijk manier inspannen niet echt gedaan in
aanloop naar deze marathon. Duurtrainingen Tenerife is toch andere koek dan een
mountainbike marathon.
Na 5 uur is het soms flinke kramp en moet geregeld strekken en proberen er het
uit te krijgen wat snelheid kost.
 Vlak
na de verzorgingspost haal ik 2 rijders in en om hun geen kans te geven aan te
pikken maar zo hard mogelijk er langs. Dat lukt prima en denk wat marge te
hebben tot de voorlaatste klim als ik toch bijgehaald wordt.
Kort praatje en even aan elkaar voorstellen want dit blijkt Geert Swinkels
(winnaar RWP Marathoncup 2009 bij de masters 3) te zijn. Oeps, dan ga ik toch
beter dan ik had verwacht. Tot aan de laatste klim rijden we samen op, maar daar
blijkt hij toch beter die laatste steile klim te bedwingen. Vlak voor de top zie
ik Twan van der Aa moeizaam de laatste meters naar boven lopen en denk " kat in
het bakkie" , maar even later vliegt hij er langs en kan ik het vergeten om er
bij te blijven.
Achter me doemt tot overmaat van ramp Johan Schreuder op. Daardoor is het de
laatste vlakke km’s hard doorharken, maar weet gelukkig mijn plek vast te
houden. Misschien door de wedstrijdspanning richting het einde toch aardig vlot
doorgereden, want deze ronde een verval van een kleine 6 minuten op 2 uur.
Duurvermogen wat dat betreft voldoende.
Het resultaat
Uiteindelijk kom ik uit op plaats 49 overall in 5:48:42 en dat is plaats 12
bij de masters 2. Maar snel vergeten dat ik in Duitsland master 2 ben want
volgens UCI ben ik master 3 en zou het P2 geweest zijn op minder dan een minuut
achterstand op P1. Voor de RWP marathoncup een leuke opsteker, maar er volgen
nog 5 wedstrijden en de concurrentie is ook bij de bejaarden moordend. Moordend
natuurlijk niet te letterlijk nemen, want de sfeer onderling is top.
Na afloop al vlot interview met de speaker in sauerkraut deutsch, vlot
douchen en flink bunkeren. Na 6 uurtjes biken heb ik echt wel trek. Daarna
afscheid nemen van onze gastheren en de belofte om in 2011 er weer te zijn. Geen
probleem, want hoewel niet het mooiste parcours heb ik het er altijd goed naar
mijn zin en een regelrechte sloper in het begin van het seizoen blijft leuk.
De rest van 2010 en ???
Veel belangrijker dan elke klassering was het gevoel en plezier dat ik had
tijdens deze marathon. Ik kon zonder al te veel pijn rijden en ouderwets afzien
(kramp minder geslaagd) zoals ik dat graag wil. Kijkend naar hartslag nog aan de
lage kant en de felheid ontbrak misschien zo hier en daar. Belangrijkste deze
marathon is dat ik nu weet dat inschrijven voor de rest van seizoen wel nut
heeft en ik gericht toe kan werken naar de Salzkammergut op 17 juli.
Duszzzz jullie zijn nog niet van die lange in het zwart/geel af op zijn Scalpel.
Foto boven: Blij over de finish
|
