Vulkanbike extreme 10 september 2010
Prettig weerzien na 4 jaar

Voor het eerst in 4 jaar stond (eindelijk) de Vulkanbike in Daun weer op mijn programma. In 2001 was ik er al bij en toen prettig verrast door goede organisatie en leuke parcours.

In 2003 was Daun de plek voor de MTB-SPORT.NL trofee, wat uiteindelijk de basis was voor de RWP Marathoncup. Later ook bij de 3 daagse gereden. Helaas in 2007, 2008 en 2009 er niet bij vanwege de (naar mijn idee) te korte afstand van 80 km. Maar toen ik onder ogen kreeg dat er weer een 100 km op het programma stond maar vlot ingeschreven voor deze marathon.

Ipv van vlot een marathonnetje pakken, dit keer er een compleet weekendje met Marga van gemaakt met overnachting in hotel en pas zondag relaxed naar huis wat achteraf heel goed uit kwam.
Op voorhand nog wat twijfels of ik wel zou kunnen rijden want de dagen voorafgaand redelijk ziek geweest.

Op vrijdagmiddag bijtijds vertrekken en zo voor alle files uit redelijk op tijd in Daun, 4 daagse werkweek kan ik wat dat betreft iedereen adviseren.
 's Avonds hapje eten met Riny en Hans en redelijk op tijd naar bed.

Wedstrijd:

Voor de verandering een relaxed ontbijtje om 07:00u om daarna voorzichtig klaar te maken voor de rit. Rond 08:30u richting start (minder dan 100 meter van hotel) en vooral bijpraten met toch nog redelijk wat Nederlanders.
Dan om precies 9 uur de start en klein stukje geneutraliseerd achter de auto aan en zowaar valt het me niet tegen om zo te rijden, want geneutraliseerd rijden is niet mijn ding. Op de eerste schotter wordt alles vrijgegeven en direct proberen mijn eigen tempo te rijden. Eerste stukje lijkt iedereen nog langzaam te rijden want ik kan het prima bijhouden. Helaas te kort en lijkt de vlam in de pan te slaan en wordt er echt gereden en vla ik ver terug. Brian Timp rijd nog even bij me "Tjonge wat gaan ze weer hard" en ik kan dat alleen maar bevestigen.
De eerste 15 km is puur brede paden en meer een kwestie van de extra km's maken om aan de 100 km marathon te komen want op zich alles behalve spannend en zwaar. In 15 km slechts 235 hm zodat ik zelfs nog 25 km/u gemiddeld kan rijden, maar te zwijgen hoe hard het voorin zal gaan.
Ook hoor ik nog even "Hoi Fred, je zit normaal veel verder voor me". Daar kan ik het dan mee doen................. (ben de jongste niet meer). Verder speelt het rechter been meer op dan ik de laatste tijd gewend ben en net niet die kracht kan zetten wat ik zou willen.

Na een kleine 20 km wordt het anders, want een vrij steile klim, niet te breed en modderig. Ipv harken op de 46'er is het nu vlot de 24'er pakken om lekker te kunnen blijven draaien. Laatste stukje lukt net niet want met m'n RR's net te weinig grip, dus even stukje lopen evenals de andere om mij heen. Omdat het verder wel droog is, droogt de modder lekker op en zit zoals later blijkt de 11 en 12 achter vol en kan niet meer gebruikt worden.
Na ongeveer 90 minuten het geluid van een paar quads achter me met de koploper van de 85 km. Hij kan me makkelijk inhalen, maar de quad's echt niet. Ga niet de struiken in om hun voorbij te laten!!
Daarna volgen er meer rijders van de 85 km, maar de "schade" valt me op zich mee al gaan de snelsten van de 85 km wel erg hard.

Rond de 40 km bij het plaatsje Trittscheid de passage over het trailpark. De scherpste kantjes er af gehaald want is amper meer dan wat kruip door / sluip door alsof ik rond het Soester Hoogt of wat dan ook fiets. Wel leuk als intermezzo en staat ook redelijk wat publiek.

Na iets meer dan 2 uur biken is het betere gevoel aanwezig en kan ik voorzichtig zo nu en dan een tegenstander inhalen. Vooral op de wat vlakkere stukken of licht glooiende loopt het super, maar steil klimmen is lastiger. Juist die hele steile stukken zitten er soms ook in tussen de grasvelden door. De klims nergens lang, maar zijn er wel veel.

Na ongeveer 65 tot 70 km komt het punt waar de halve marathon en de hele marathon bij elkaar komt en vanaf dit moment meer oppassen en vooral anticiperen bij het inhalen. Het eerste stuk na het samen komen van beide afstanden is soms lastig fietsen omdat daar juist meer modder ligt en soms maar 1 goed spoor is.

Dan de finale en het zwaartepunt van deze marathon, namelijk 2 maal klimmen bij de meren bij Gemünden. De eerste is de Mäuseberg met zo'n stukje door het gras omhoog en de tweede de klim naar de "Dronketurm". Vooral die laatste met 9% gemiddeld over 1.600 meter hakt er in.
Vanaf dit punt valt het verder mee met een lange afdaling richting Daun, alleen mis ik de 11 achter enorm. Met 46/14 maar proberen vaart te maken met 100+ omwentelingen. Als toetje een heel kort venijnig stukje vlak voor de finish en zit na 4:53u deze klus er op.

98 km / 2.030 hm  Trip via everytrail (opent in nieuw venster)

Na afloop:

De tijd van 4:53u blijkt goed te zijn voor P26 van de masters 2-4 (120 finishers) en P90 overall. Niet top, maar aan de andere kant goed genoeg om er meer achter dan voor me te hebben. Dat is iets wat ik enkele dagen voor deze marathon niet verwacht had. Tja, de tijden van top 10 bij masters 2 zijn toch echt voorbij.

>Binnen 2 minuten na de finish komt Vincent Helder met een ijskoud blikje Amstel bier en of ik daar trek in heb. Zekers, alleen het uitrijden wordt dan niets meer. Wat kan zo'n blikje Amstel goed smaken!!
Later die middag een paar "Bitte ein Bitt" op een zonovergoten terras gevolgd door heerlijk hapje eten.

Van links naar rechts: vlak voor de start, laatste meters en biertje na afloop

Dan met Marga het idee om te kijken bij de RWE BikeNight en komen we Vincent en consorten weer tegen met (alweer) bier en dat is voor mij het begin om alles wat met sport te maken maar heel snel te vergeten en wordt het nog heel heel gezellig. Een brandweerkorps die kratjes ijskoud Bittburg voor weinig verkoopt mag ik wel.
Minder is het feit dat ik de volgende morgen toch met een lichte kater op sta. Paracetamol er in en op het gemak naar Soest te gaan om later die dag rustig uit te fietsen.

Qua marathon opnieuw genoten in Daun en gelukkig was de afstand weer (bijna) 100 km en meer dan de moeite waard. Parcours misschien niet de meest technische, maar zeker geen snelwegmarathon zoals Schmallenberg. Voor mij nog steeds een topmarathon zowel qua parcours, sfeer, organisatie.
Wat mij betreft mag deze in 2011 weer opgenomen worden in de RWP Marathoncup.