MBC Cyclo Amerongen 19 juni 2010 (lekker raggen in mijn achtertuin)

Na 3 jaar afwezigheid was er eindelijk weer een wedstrijd in mijn achtertuin, althans zo voelt het wel aan met een wedstrijd op 30 km afstand vanaf mijn huis.
De laatste 2 jaar was er helaas geen cyclo ondanks/dankzij allerlei praatgroepjes en anderen die zich druk houden met de toekomst van de heuvelrug. De laatste versie was in 2007, maar die toen gemist door gevolgen kop-staart botsing na Saalhausen, maar in 2005 en 2006 lekker getrapt op de Amerongse berg.
Toen eindigde ik in beide versie op een 14e plaats, maar ik wist nu dat dit een "mission impossible" was. Dit natuurlijk omdat Fredje weer 4 jaar ouder was en omdat ik na Malmedy op 13 juni redelijk doorgetraind heb ipv rust.
Voor mij was Amerongen zeker geen doel op zich, maar meer een forse training richting de Salzkammer waar je na 120 km ook nog een marathon voor de boeg hebt. Dus tussen Malmedy o.a. een forse woon/werk van 120 km en vrijdag nog een 90 km in de benen en was alles behalve fris richting Amerongen.

Wedstrijddag:

Mijn voornemen om op de fiets naar Amerongen laten schieten want op de buienradar zat plukjes te zien en om al nat aan de start te staan of met regen naar huis te rijden zag ik niet zitten. Rond 09:00u aangekomen bij de parkeerplaats en al gezellig druk. Vlot aankleden en kom ik er achter dat mijn open teen (overgehouden aan Malmedy) niet pijnvrij is in mijn schoen. Laagje pleisters er overheen en hopen dat het mee zal vallen en gelukkig het geval. Vooraf verder nog wat eten en complete bidon sportdrank naar binnen werken en met 2 bidons op de fiets kijken hoever ik daarmee uit zou komen. Marga bleef namelijk lekker thuis, dus geen verzorging van haar deze maal.
Even vlot een klein stukje parcours verkennen en op het gemak plaats nemen in het startvak voor de 100 km met zo'n 50 man voor me. Lekker belangrijk want komt niet op de eerste meters aan en ga er van uit dat ik nog langzamer dan anders op gang zal komen. Dat er op het laatste moment nog rijders door de bosjes proberen vooraan te staan boeit me ook niet. Blijkbaar telt het sportief binnen cyclosportieve niet voor hun.

De start gaat redelijk relaxed, maar wel direct de eerste van heel veel (kleine/korte) heuvels. Even zoeken naar het verharde stuk en gaat niet verkeerd. Eerste singletrack weinig gedrang of gestress en kan lekker rijden. Dan klimmen richting de echte finish en dat is een rotding, maar mijn benen voelen wonder boven wonder niet verkeerd aan en ik haal al vlot redelijke hartslagwaardes.
Dan na minder dan 5 minuten wedstrijd de eerste bui en vrees met grote vreze voor veel meer van deze narigheid. Bril begint te beslaan, dus nog oppassen ook, maar gelukkig een kort buitje. Voor de ondergrond maakt het amper wat uit want is goed te rijden door de droge dagen voorafgaand aan deze wedstrijd.
Dan komen we bij de eerste achterblijvers van de 50 km terecht die 10 minuten eerder gestart waren. Gelukkig levert het weinig tot geen problemen op want inhalen kan bijna overal en anders maar even inhouden. Wel opvallend wat sommigen allemaal op hun rug hebben zitten. Een camelback kan ik me voorstellen, maar sommigen hebben dermate grote tassen op hun rug zitten dat ik me afvraag wat ze allemaal mee nemen voor een rondje van 20 km lengte.
Na enkele km's de splitsing 50km/100km en is het weer iets rustiger.

Vanaf nu is het continue klimmen en dalen over de relatief korte(re) klimstukken. Het langste klimstuk is net iets minder dan 50 hoogtemeters, maar zijn er wel veel zoals in onderstaand hoogteprofiel te zien is. Lijkt niet zwaar, maar het is meer cross countryachtig dan zoals ik bij marathons gewend ben.

1e volle ronde (20,5 km en 300 hm)

Na iets minder dan 51 minuten zit de eerste ronde er op en vlot rekenend kom ik uit op rond de 4:30u en dat is dan ook mijn richttijd voor vandaag. Tijdens de eerste 2 rondes gezelschap van mijn clubgenoot Frans vd Velden die een test Cannondale Flash heeft. Leuk om na enkele jaren weer eens samen te rijden en verbazingwekkend hoe goed hij weer rijd en soms even kort kletsen.
Hij is niet de enige die volgt maar nog enkelen weten het wiel van Fredje te vinden. Geen probleem want ik rij graag voorop, kan ik mijn eigen tempo bepalen en Amerongen was geen doel op zich.
Alleen ik vraag me alleen af wat 1 van de volgers voor een idee heeft om maar liefst zo'n 80 km in het wiel te moeten blijven hangen??? Zal wel aan mij liggen, maar dan heb je meer op de weg of bijvoorbeeld het strand te zoeken. In feite een beetje triest, maar ieder zijn ding.

In de 2e ronde lijk ik even last te hebben van rechter heup, weer iets nieuws?? Valt mee, en even later 0,0 aan de hand. Rechter beentje protesteert ook niet te veel en het is genieten. Alleen die bui in deze ronde minder geslaagd en opnieuw minder zicht en frisjes.

In de 4e ronde een wat langere bui regen en krijg het een beetje koud zelfs. Blijkt ook wel aan de temperaturen bij de doorkomsten, want zelfs een magere 1`0 graden geklopt. Ja, midden juni hebben we het over.
In deze ronde nog even druk met (voornamelijk vrouwelijke) achterblijvers bij de beroemde/beruchte marmottenbak. Ik hou maar even in, want neem geen risico's om hun of mezelf lekker te laten rijden. Maar ondanks mijn muziek op mijn koptelefoon toch geklaag/gezeur achter me. Kom op jongens: Geef hun ook de ruimte en plezier bij deze rit.
Deze ronde (wellicht mede door kou en langere bui) een wat groter verval qua rondetijd waar ik niet echt blij mee ben.

Laatste ronde loopt in het begin ook niet echt top, maar op na zo'n kwartiertje weet ik me te hervinden en heb het idee met een wedstrijd bezig te zijn. Maar dan een wedstrijd tegen mezelf en vooral de klok om binnen de 4:30u klaar te zijn. Blijkt ook wel uit de laatste 30 minuten uit mijn hartslagbestand waarbij ik de hoogste gemiddelde hartslag haal. Deze opleving in ieder geval goed genoeg om bijna dezelfde rondetijd als de 4e ronde te rijden.

Na afloop vlot wat bijtanken want bidons compleet leeg en lust ook wel wat te eten. Dat is meer dan voldoende aanwezig. Iets wat in Amerongen altijd perfect voor elkaar is. Iedereen krijgt ook een zakje met allerlei etenswaar en drinken. Dit is iets waar bijvoorbeeld een BBC een voorbeeld aan kan nemen.
Na zo'n 20 minuten toch maar de bus opzoeken want het is nog steeds koud en daarna vlot naar huis. Ook lekker dat je dan met 30 minuutjes weer thuis bent ipv 400 km zoals vaker in het seizoen.

Qua klassering is het P27 overall en zelfs P1 bij de masters 3 voor zover dit van belang is. Belangrijkste is dat ik voor het gevoel lekker gereden heb en het heel gaaf is om ruim 100 km / 1.500 hm in mijn achtertuin te rijden.
Dus nu maar hopen dat het in 2011 opnieuw georganiseerd mag worden en niet te veel gepest worden door allerlei instanties die mountainbikes liever zien gaan dan komen op de Utrechtse Heuvelrug.
Compliment aan Leo, Wim, Huub en anderen zeker op zijn plaats.