Alweer voor de 5e maal aan de start bij de Sorpetal marathon en
opnieuw de opening van de RWP Marathoncup 2009. Voor mij dit jaar ook de
allerste marathon in het jaar wat vrij laat is. Daarnaast was de voorbereiding
de laatste weken alles behalve goed. Vanaf begin april geplaagd door 1 of ander
virus waardoor ik noodgedwongen was om (vrijwel) niets te doen.
Pas in de week voor deze wedstrijd kwam het betere gevoel voorzichtig terug en
zou deze marathon meer een kwestie zijn van "hoe gaan 100 km aanvoelen" ipv voor
een klassering te gaan. Die podiumplekken van 2006 en 2007 zal ik maar koesteren
in mijn herinneringen.
Op vrijdagmorgen mijn Scalpel als herboren bij Rijwielpaleis Bilthoven opgehaald
want die was toe aan een grote beurt na afgelopen winterperiode.
Evenals vorig jaar besloten om niet ter plekke te overnachten en om 6:15u te
vertrekken vanuit Soest. Met minder dan 270 km goed te doen op zaterdagmorgen.
Even schrikken toen we toch in de file terecht kwamen, maar bleek achteraf
slechts 15 minuten oponthoud.
Rond 09:15u mijn bus parkeren op 300 meter van de inschrijving en rustig
prepareren voor de start. In de tussentijd had Marga het stuurbordje (niet veel
meer dan een papiertje) en transponder opgehaald.
Uurtje voor de start richting startvak om mijn fiets tegen het dranghek te
zetten en beetje rond te lopen en vooral bij te praten met zo'n beetje de
complete marathongarde van Nederland.
De
wedstrijd:
De tijd vliegt dan, maar om 10:45u moet er toch echt gestart worden. Zoals de
laatste jaren het eerste stukje geneutraliseerd achter de auto, maar gelukkig
niet meer door de winkelstraat. Blijft niet mijn hobby om in een grote groep
langzaam te moeten rijden. Gelukkig al vrij vlot een redelijk tempo en als we
heuvel op gaan gaat de boel los en zowaar kan ik het redelijk bijsloffen. Een
snelle starter zal ik nooit meer worden, maar het gaat niet eens dramatisch
slecht. Daarnaast zitten er ook een grote groep 55 km rijders bij. Hartslag al
vlot rond de 160 en die waarde al tijden niet meer gehaald door afgelopen
periode.
Na 5 km gelukkig het terrein in waar het gevoelsmatig minder hectisch gaat en
probeer mijn eigen tempo te pakken. Al vlot de eerste schotterpfaden en zoals
aangekondigd zijn een aantal paden vernieuwd. Dus grotere en verse stenen met
punten dus vrijwel direct al de eerste rijders met lekke banden langs de kant.
Bij het afdalen toch oppassen want geen zin in bandjes wisselen. Met betrekking
tot de bandjes kom ik toch ook achter dat de 2.25 breedte van een nieuwe racing
ralph net iets te breed is, want bij vlotte bochten of aanzetten hoor ik hem
schuren.
In de eerste serieuze klim komt Jan de Jager langszij roept nog even "tot
straks" wat al vaker gebeurt is in het verleden, maar nu heb ik mijn twijfels.
In de beginfase gaat het vies hard naar mijn gevoel en probeer maar niet na te
denken of het ietsjes te veel van het goede is. Soms even zij aan zij met
clubgenoot Minko die mijn tempo goed kan volgen.
Na iets meer dan een uurtje vliegt Riny van Deursen (reed eerder lek) langs me
heen alsof ik stil sta. Tja, dan zie je waarom hij nationaal kampioen is en
Fredje duidelijk niet.
Na een dik uur lijk ik aan de beurt te zijn om lek te hebben want een hoop
gesis en gesputter van de latex. Na 30 seconde lijkt de band weer dicht te zijn,
dus opluchting alom. Minuut later opnieuw en duurt nu langer en ik vrees met
grote vreze. Maar het geluk is met me want ik kan blijven rijden. Alleen
gedurende bijna 30 minuten lang zo nu en dan 2 seconde gesis en weer rust.
Geloof me: Dat rijdt alles behalve ontspannen. Daarnaast voorzichtiger afdalen
en hopen dat ik de 2e verzorgingspost bij de ski piste kan halen in de hoop daar
een forse pomp te scoren om de band knalhard op te pompen. Verder wel jammer op
dat moment, want juist in deze periode rij ik heerlijk en zie zelfs Riny van
Deursen en Jan de Jager weer in de rug.
Bij de skipiste band vlot oppompen en begin te hopen dat het leeglopen met een
sisser afgelopen is en wat dat betreft : MELK GOED VOOR
U !!!!
Vanaf nu ook meer vertrouwen en durf ook weer iets meer als het op
afdalen aankomt al blijven sommige stukken tricky qua banden door de verse
stenen, verder stelt de marathon technisch niet veel voor en het is overal
kurkdroog.
Terug in het dorp me opladen voor de ergste klim van de marathon en daar echt
het kleine blad voor en doet het nog zeer. Wat een klere ding is en blijft dit
toch. Tot aan boven toe gelijk aan de vorige versies, maar in de afdaling zitten
een paar andere stukjes. Ook leuk om mee te maken dat enkele 55 km rijders erg
nerveus zijn qua behoud van hun plek. Na 2:28u (volgens transponder) klaar en
begint de marathon pas echt.
2e ronde:
Vlak voor de eerste klim staat Marga klaar met 2 nieuwe bidons, peptalk en
zowaar een duwtje in de rug voor de 2e ronde. Hier in het begin flink steil met
zowaar ongeveer de enige singletrack van het hele parcours. Mooi stukje om te
rijden en ook lekker rustig met alleen nog maar 100 km rijders onderweg. Waar ik
normaal in ronde 2 geregeld andere rijders kan oprapen valt dat nu vies tegen.
Soms is het inhalen of toch ook weer ingehaald worden. Totaal misschien net iets
wat plaatsen gewonnen.
Na iets meer dan 3:30u trappen voel ik toch iets van kramp aankomen en
noodgedwongen wat gas terug nemen om niet helemaal geparkeerd te staan. Gelukkig
valt het qua snelheid nog mee, maar niet meer het tempo dat ik graag zou willen
rijden. Vlak voor de skipiste weet ik aardig te hervinden en loopt het weer
super voor mijn gevoel.
Na de steile skihelling komt er toch de klad in qua snelheid en weet tot het
dorp de schade te beperken, maar onderaan de klim wordt ik door 3 man ingehaald
en kan het niet meer opbrengen om bij te blijven en geloof het wel. Even later
toch meer rijders achter me en wil toch niet meer verliezen, dus met de laatste
krachtsinspanning die paar minuten nog even wat meer geven. Pas bovenaan zie ik
dat het goed is en kan relatief ontspannen de laatste afdaling doen zonder al te
veel de benen stil te houden. Na 4:54:01 zit deze klus er op en staat een
ontvangstcomité voor me klaar. Ik voel me prima en gelukkig niet compleet
uitgewoond.
Binnen 5 minuten de welverdiende bak patat met braadworst wat meer dan goed
smaakt. Ik weet dat het fout is, maar het is zo lekker.
Binnen een half uurtje de fiets op om de auto op te halen in de startplaats en
dat is lekker zo om even vast wat uit te fietsen en daarna Marga oppikken en
richting Soest.
Totaal afstand 103,4 km en 2.288 hm
De cijfers:
Qua klassering blijkt de 4:54:01 goed te zijn voor een 82e plaats
overall en een 16e plaats bij de masters 2. Feitelijk niet echt goed
te noemen, maar gezien de voorgaande weken kan en mag ik niet klagen.
Voor de RWP Marathoncup is het goed voor 799 punten waarmee ik waarschijnlijk
mijn schrapresultaat mee hoop te hebben en in de volgende wedstrijden het iets
beter te doen. Anderzijds gaan de jaren ook tellen en daar doe je vrij weinig
aan.
Belangrijkste van deze marathon was dat ik er toch een goed gevoel aan over
gehouden heb en zie de rest van het seizoen met vertrouwen tegemoed.
Op naar Saalhausen over 2 weken.
