Voor de verandering geen verslag over mijn persoonlijke ontberingen of avonturen tijdens de mooiste/zwaarte 1-daags marathon ter wereld, maar vanaf de zijkant.

Door een gescheurde quadriceps in mijn rechter been was deelname meer dan onverantwoord wat ik op de maandag voorafgaand aan deze marathon in samenspraak met mijn fysio besproken had. Die maandag  (13 juli) had ik weliswaar een compressiekous ontvangen en even mee getest, maar te vergeefs.
Ondanks de "pijn" van niet kunnen deel nemen toch naar Bad Goisern getrokken en daar er maar wat van maken.
Op donderdag en vrijdag een stukje met de compressiekous gefietst en voelde eigenlijk best goed aan en in theorie zou ik best een eind gekomen kunnen zijn, maar (heel) soms wint het verstand.............

De weersvooruitzichten voor zaterdag waren alles behalve gunstig want het zou heel erg nat worden en dat begon al op vrijdag aan het eind van de middag, toen een enorm onweer en keiharde wind over Bad Goisern trok. Zie foto rechts vanuit hotelkamer.
Dit duurde hooguit een half uurtje en daarna werd het feitelijk weer lekker weer. Maar toen kon niemand bedenken wat er op die zaterdag over de bergen heen zou trekken.

Racedag:

Tot ongeveer 02:30u op zaterdagmorgen was het droog en werd ik wakker van het gerommel in de bergen en inderdaad dat was onweer. Rond 3 uur begon de regen en niet zo zachtjes met daarbij flink gedonder van het onweer.

Om solidair te zijn met de deelnemers van de 200 km ging ik toch mijn bed uit. Iets wat Niels Boon al voorspeld had vanwege mijn biologische klok die het hele jaar op die tijd ingesteld stond. Dus was ik rond 04:30u op het plein waar iedereen aan kwam druppelen (nou ja druppelen). De meesten met regenjasjes, overschoenen, helmmutsen en veel rijders compleet in het lang. Overigens ook enkelen gespot in korte broek en korte mouwen.!!!!!!
Vooraf een aantal rijders gesproken en voor zover mogelijk een beetje moed inpraten (meeste valt er naast en dat soort onzin). Aan de ene kant nog steeds het balen dat ik niet kon starten door mijn blessure en aan de andere kant ook het gevoel van "lekker dat ik straks mijn bed in kan".
Ondanks redelijk fors onweer werd de boel toch om 05:00u los gelaten en in tegenstelling tot andere jaren was het nu echt compleet donker (normaal is het al schemerig).
Na 5 minuten was iedereen echt weg, zelfs enkele langslapers die minuten later op hun gemakje aan kwamen rijden.

Vlak voor de start: meer foto's (opent in nieuw venster)

Om 09:00u was de start van de classic afstand (100 km) en nog steeds gigantisch bak regen die loodrecht naar beneden kwam bij een temperatuur van 12 graden. Lang niet iedereen opgewekt, en niet verwonderlijk als je dat zo zag want zelden zo'n troosteloze bende gezien bij de start.
Daarna zijn Marga en ik met de bus op pad gegaan om vlot naar Salzburg te gaan om motorlaarzen te scoren (handig als die nog in Soest liggen), maar toch omgedraaid en richting Perneck gereden waar de start van een lange klim is.

Vlak voor Perneck zagen we veel verzopen deelnemers rijden die het niet meer zagen zitten. Bij de verzorgingspost gestopt en daar kwamen de rijders 1 voor 1 aan. Sommigen zaten er al compleet doorheen en dan ben je nog "maar" 80 km onderweg. Diversen terug en sommigen door maar je kon aan sommigen zien "die redden het nooit".
1 van de Nederlanders twijfelde nog met zijn verkleumde handen en die geadviseerd om toch terug te gaan ipv nog een stukje verder te rijden om er dan achter te komen dat het niet ging. Op deze manier heb ik hem achteraf toch zo'n 30 km ellende bespaard.
Een Belgische rijder druk met een pedaal te regelen want zijn Ritchey pedaal afgebroken. Helaas voor hem stond mijn Scalpel niet in de bus anders had ik hem wel een XTR kunnen lenen. Ook voor hem einde oefening.

Na 45 minuten wilde we terug en een Belgische rijder een lift gegeven naar de start. Als mijn motor niet echter in de bus had gestaan had ik wel een shuttle dienst kunnen beginnen.

In Bad Goissern vrachtje afgeleverd en op pad richting conditorei en kwamen we Erwin Bakker meer dood als levend tegen en hem naar ons hotel meegenomen zodat hij kon douchen.
Alleen warme kleding was wat lastiger want ik ben toch iets groter dan Erwin.

Daarna met z'n 3'en alsnog naar de conditorei en alsnog heerlijk koffie met gebak terwijl overal vandaan de rijders binnen komen.

Van diversen gehoord over sneeuw e.d. en inderdaad: Vanuit het dorp is verse sneeuw zichtbaar en dat op hooguit 1.200 meter hoogte. Dus wat dat betreft een juiste keuze om de boel af te gelasten (althans de 200 km en de 100 km) want dit was onverantwoord met zoveel onderkoelde rijders.

De organisatie heeft uiteindelijk een klassement voor de 100 km (doorkomst rond de 30 km) en 200 km (doorkomst rond de 120 km) opgemaakt, maar ook voor die geklasseerde rijders zal het balen zijn geweest. Bij de 100 km overigens een Nederlands succes(je) want Niels Boon werd derde in zijn categorie. Nadeel hiervan was dat hij "verplicht" tot de volgende dag mocht blijven voor de prijsuitreiking die op zondag gehouden werd.

Voor mijzelf achteraf dan een minder rot gevoel door het feit dat ik niet kon starten, maar dit had ook voor mij niet gehoeven. Dit gun je domweg niemand en ik had graag een aantal Nederlanders over de finish van de 200 km willen verwelkomen.

Op 17 juli 2010 hoop ik zelf wel weer om 05:00u aan de start te staan want anders misschien gaat de spreuk " Zonder Fredje aan de start geen 200 km" op en dat wil ik niet nog eens op mijn geweten hebben...............

Aantal foto's (opent in nieuw venster)