De 2e wedstrijd voor de RWP marathoncup 2009 was opnieuw die van Saarschleifen.
Een marathon die ik 2008 ook had gereden, maar er toen niets van bakte vanwege uitgewoond lichaam na concert Metallica. Nu waren de dagen voorafgaand aan deze wedstrijd heel wat relaxter en op die manier hoopte ik beter te presteren.
Qua training had ik de voorgaande week slechts 3 keer relatief kort op de racefiets gezeten want hoopte hier een goed resultaat te scoren.

In tegenstelling tot eerdere plannen op zaterdagmiddag vertrokken om iets voorbij Utrecht een uur stil te staan vanwege een ongeval, maar verder geen files of opstoppingen.
Tegen 18:00u ter plekke en richting inschrijving waar het lastig was om mij op de inschrijflijst terug te vinden want "van, van der, ter ,de etc."  kent men amper in Duitsland). Omdat de z.g. pastaparty pas om 7 uur begon maar vlot aan de overkant een bordje pasta scoren en achteraf maar goed ook want de pasta op de party was bitter weinig en alles behalve bijzonder. Vlot een ijsje scoren en richting camper terrein waar we nog een tijdje gezellig bij de mannen van noordbikers.nl gezeten hebben om toch tegen 11 uur onze slaapplek op te zoeken. Niet zo luxe als de "busjes" voor en achter ons...........

Wat doen wij verkeerd???

De wedstrijd:

Om 06:30u even m'n bakje bami naar binnen gevolgd door wat yoghurt om daarna nog even lekker te blijven liggen tot ik mijn slaapzak uitbrandde. Tegen 9 uur richting start en gezellig druk en rustig in het startvak wachten tot 09:30u. Gelukkig hier een "eigen" start voor de lange afstand zodat je direct weet wie je tegenstanders zijn. Vanaf de start direct vlot doortrappen tot de rotonde om daarna gelukkig omhoog het terrein in te gaan en het voor mijn gevoel minder gevaarlijk is. Zoals altijd verlies ik de eerste stukken redelijk wat plaatsen, maar kan me daar niet al te druk om maken. Tempo ligt erg hoog en veel harder is "zelfmoord"  en weet dat het nog lang is.

Met een paar kleine klimmetjes (allemaal grote blad werk) en meer afdalen ligt de gemiddelde snelheid vies hoog. De eerste serieuze klim is pas na 18 km en dan zitten er minder dan 38 minuten koers op (bijna 29 km/u gemiddeld), maar dan direct erg steil omhoog.
Uit voorzorg ga ik gelijk naar het kleine blad voor om achter iets speling te hebben. Eerste deel gaat lekker en is meer achter de meute aan rijden want is bijna te smal om lekker in te halen. Zo'n 200 hm in zo'n 2 km afstand is er te overbruggen om daarna vlot af te dalen met onderin een supermooi technisch stukje maar voor het mooie net iets te druk met andere rijders zodat ik niet lekker door kan rijden zoals ik zou willen.
Tja, dan moet ik maar in het begin harder rijden.

Langs de rivier en oversteken om weer fors te klimmen en vanaf dat moment compleet onaangekondigd pijn boven de rechter knie als ik kracht zet. Elke pedaalslag voel ik en voelt alsof er een blauwe plek zit waar steeds hard op gedrukt wordt. Ik kan het totaal niet thuis brengen maar is ook direct de ommekeer in deze marathon. Dit gaat heel lastig worden want juist in deze marathon zitten een aantal hele steile stukken waar je vol door moet trappen. Dus vaker dan normaal op het kleine blad voor. Ik wordt nu vrijwel continue (althans zo voelt het) ingehaald en is enorm frustrerend ondanks dat sommigen me proberen op te peppen als ze horen waarom Fredje heel erg langzaam naar boven kruipt. Mijn hartslag daalt ook want ik kan niet doen wat ik graag zou willen.
Op de vlakkere stukken valt de schade op zich mee en daar kan ik nog wel redelijk mee komen.
Gelukkig is het parcours meer dan de moeite waard onderweg zodat ik wel kan genieten van de z.g. "technik sections" die deze marathon erg leuk maken.

Na iets minder dan 2:15u staat de laatste en pittige klim richting start/finish voor de boeg. Het pittig omdat het nergens geleidelijk omhoog gaat maar erg afwisselend qua stijgingspercentages is. Met uitzondering van het onderste stukje (wat echt niet te fietsen is) kan ik wel op de fiets blijven al doet het heel erg veel pijn.

2e ronde:

Na iets minder dan 2:45u terug bij start/finish en staat Marga klaar met 2 bidons en vertel haar vlot wat er loos is en ga toch maar verder met het idee dat ik al over de helft ben en opgeven is iets wat ik weiger te doen.
In deze ronde komen opnieuw nog steeds rijders en rijdsters (jawel) langszij en met sommigen kort "beppen" tot ik ze moet laten gaan. Na ruim 4 uur kan ik gelukkig wat rijders oprapen die achteraf te hard vertrokken zijn, maar veel minder dan normaal.
Bij 1 van de laatste technische stukken even probleempje met 2 voorgangers die ineens stoppen om uiteindelijk te gaan lopen waar ik graag door had willen fietsen. Ik moet ook even stoppen en wil dan toch fietsend naar beneden maar 1 voet nog niet het pedaal en verlies net even mijn evenwicht en lig er net even naast zonder gevolgen. Jammer, maar kan gelukkig direct door.

101,6 km / 2.281 hm

Bij de laatste verzorgingspost zo'n 10 man die daar staat en ik kan door want heb nog genoeg voor het laatste stuk (dank je wel Marga) en op het vlakke flink door trappen in de ijdele hoop ze tot de finish voor te blijven.
Helaas dat zit er niet in want ik kan domweg niet vlot klimmen en 1 voor 1 komen in de laatste km's een aantal rijders toch weer langszij, gigantisch frustrerend gevoel is dat maar totaal niets aan te doen.

Na iets minder dan 5:15u aan de finish zonder moe of uitgewoond te zijn. Dit blijkt "goed" te zijn voor plek 31 (van de 86 finishers) bij de masters 2 en plek 125 overall ( van de 291 finishers). Tja de tijden van podium of iets wat er op lijkt lijken heel ver weg te liggen.........................

Na afloop:

Ik ga vlot in het gras zitten en wacht tot Marga naar me toe komt. Ik heb op dat moment ook totaal geen zin om mijn verhaald te doen.
Alleen m'n clubgenoot Tjeerd Gevaert heeft wat bemoedigende woorden voor me (zenks), maar verder sluit ik me totaal af voor alles en iedereen.
Na een broodje braadworst en een cola wil ik er zo vlot mogelijk van tussen gaan want ik zit er totaal door heen van teleurstelling. Wat een desillusie deze marathon terwijl ik er zo enorm veel zin in had en me vooraf superfit voelde. In ieder geval binnen 3 kwartier na de finish zit ik gedoucht en al in de bus voor 450 km ricihting Soest en nu zonder file zodat we redelijk op tijd thuis zijn.

1 positief gevoel na deze marathon: Opnieuw geen DNF want pijn is tijdelijk en stoppen voor eeuwig (met dank aan Lance voor deze wijsheid).