Shark attack marathon 9 mei 2009 (wat een drama deze dag)

Na voor mij een jaartje afwezigheid in 2008 vanwege de Salzkammer voor de vierde maal deze marathon gereden. 2 jaar terug reed ik daar super en wist zelfs een eerste plek bij de masters 2 te bereiken. Gezien voorgaande periode en 2 jaartjes ouder wist ik zeker dat dit nu uitgesloten zou zijn. Daarnaast stonden er in tegenstelling tot 2 jaar terug heel veel sterke masters 2 uit Nederland aan de start. Geen probleem, als ik maar lekker kon rijden.
Op vrijdag begin van de avond met Marga die kant op om daar zo tegen 21:00u aan te komen. Ons hotel was dit keer hotel Vivaro wat als voordeel heeft dat je niet hoeft te reserveren...............
Nog even in een hotel in de buurt koffie en biertje scoren om ons "hotel Vivaro" op te zoeken en bleek hotel "Nissan Primastar" van Ramses Bekkenk naast ons te staan. Even bijpraten en redelijk op tijd proberen te slapen. 's Nachts toch redelijk vaak wakker van de koude, want de slaapzakken mogen dan wel -10 aan kunnen. Je zal dan niet doodvriezen, maar ik had het domweg koud!!!
Om 6 uur traditioneel ontbijtje met oa. bami, beetje blijven liggen maar rond 8 uur er toch uit. Nog relatief dik aankleden en proberen warm te worden maar rond de starttijd was het nog steeds frisjes.

De wedstrijd:

Om 09:00u het startschot en tot aan de brede asfaltweg rustig aan en dan gaat het heel erg vlot. Zoals altijd kost het rijden in een grote groep mij veel plaatsen, maar de schade valt redelijk mee. Na iets minder dan 7 minuten zit het startrondje van 4 km er op en ga er van uit dat we eerste lange schotterklim krijgen zoals afgelopen jaren. Maar het parcours is anders en na een kort stukje schotter worden we met z'n allen (700 deelnemers) een singletrack opgestuurd. Te idioot voor worden en dacht dat dit alleen in België gebeurde !!!

Even later gelukkig weer schotter en voluit doortrappen totdat ik ineens rijders tegemoet kom want de hele meute is de verkeerde kant opgereden. Dus nu vlot omdraaien en tegen het verkeer in rijden wat lekker chaotisch is. Als Ramses langs komt zegt hij nog: 3x raden wie er op kop reed............
Nog even later wordt het nog een veel grotere bende want we krijgen een technisch afdaling voor onze kiezen die op zich leuk is, maar niet met 700 man op een kluitje. Normale achterblijvers zijn nu koplopers en dat is vragen om problemen. Hier is het dus lopen naar beneden en mijn benen zijn daar niet blij mee.
Dan eindelijk de eerst van de vele langere klims van deze wedstrijd. Hier is het inhalen en ingehaald worden omdat de verhoudingen totaal door elkaar gegooid zijn. Op dat moment loopt het lekker met hartslag zo rond de 160 waarmee ik het zo'n ruim 5 uur mee zou moeten doen. De eerste afdaling is het nog druk, maar kan daar toch met 65 km/u naar beneden raggen en maar niet denken wat er mis kan gaan.

Na 50 minuten rijden gaat het toch mis in de 2e afdaling want rij lek. Band is supersnel leeg en weet dan ook dat het gat te groot is voor latex, dus het gras in en bandje verwisselen. Wisselen duurt voor het mooie net iets te lang en voor het gevoel is het halve peloton me gepasseerd. Het kost even wat moeite om me te hervinden en op gang te komen, maar gaat nog redelijk totdat de wedstrijd ongeveer 5 kwartier oud is.
Op 1 of andere manier lijkt de boel (de benen) compleet op slot te slaan en de gang is er helemaal uit. Ik probeer het nog tegen te gaan, maar lukt totaal niet. Hartslag ineens veel lager dan in het begin en weet voor mezelf dat dit een hele lange rit zal worden zonder nette klassering.

Na 2 uurtjes zit ik er heel hard over te denken om het deze keer bij de halve marathon te houden, want dan wordt je ook geklasseerd met als voordeel eerder thuis te zijn. De benen voelen op dat moment ongeveer net zo aan als na een uurtje of 8 fietsen bij de Salzkammer, maar dan ben je vet over de helft.

2e ronde

Dan komt vrij onverwacht het punt waar je deze keuze voor 60 of 102 km hebt (dus niet bij start/finish) en vrijwel automatisch toch rechtsaf met de wetenschap dat ik voor zo'n 2:30u extra "fietsplezier" kies.

Ik realiseer me wel dat ik dan niet langs Marga kom met haar bidons en de energiebende voor de 2e ronde. Als ik dat tegen Bob van Eker (Halink/Zwiep team) vertel geeft hij me spontaan een reep, helemaal toppie !!!!
In deze ronde komt de hartslag bij het klimmen niet eens meer richting de 150 slagen terwijl ik 2 weken ervoor Sorpetal gemiddeld hoger zat. Verder is het heel erg dunnetjes met het aantal rijders onderweg en zo heel af en toe haal ik nog iemand in (totaal nog 7 plaatsen gewonnen). Met de meesten is het even een beetje kletsen want vrijwel zonder uitzondering zijn het Nederlandse rijders, zoals Herwin Wetter en Weit Heuker met wie het gezellig biken was.

Na iets meer dan 5 uur terug bij het startterrein en bijna zoeken waar ik heen moet, want men is volop bezig met cross country wedstrijden e.d. Gelukkig zie ik in een flits een bordje en kan het laatste lusje rijden. Daar staat Marga ook en pak nog wat te drinken voor dit stuk. Dit lusje hakt er flink in want nu krijgen we de startklim uit voorgaande jaren die pittig is. Totaal ruim 300 meter klimmen totdat het klimleed voorbij is. In de afdaling zitten een paar hele mooie singletracks en snelle schotterpaden.
Ik hoop onderweg dat men niet nog extra klimwerk in petto heeft en dat valt gelukkig mee. Alleen op de laatste stukje lig ik nog even naast mijn fiets en schiet de kramp even in de kuit maar kan na een minuutje weer op pad.
Laatste stukje rustig uitfietsen en mijn eindtijd is volgens de tijdwaarneming 6:02:55 (5:52:49 volgens mijn Polar met auto start/stop) wat goed is voor plaats 14 bij de masters 2 en plaats 70 overall.
Finish is overig ook een flater want opnieuw bijna zoeken waar je heen moet, want helaas overduidelijk dat de marathon bijzaak is geworden in Saalhausen. Dat is erg jammer want qua parcours is en blijft het een topper qua zwaarte (100 km en 3.000 hm), maar de organisatie zal toch e.e.a. moeten verbeteren voor 2010.

Overigens met mijn klassering dik in de achterste helft van het klassement en kan me niet herinneren dat dit ooit eerder bij een normale marathon gebeurt is. Ongelofelijk zo slecht in feite, maar het zat er domweg niet in. Meest bizarre is nog eens dat ik totaal niet moe was maar de benen weigerden dienst deze dag.
Een echte verklaring heb ik er niet voor want een week eerder reed ik super bij een training in Amerongen (10 rondjes vast mtb route) en na de laatste serieuze training op dinsdag voorafgaand rust gehouden muv woensdag 2 uurtjes relaxed toeren. Op zich was ik uitgerust genoeg en zeker voldoende gemotiveerd voor deze sloper op marathongebied.
Misschien de koude van de nacht of ????? Zeg het maar !!!!!

Was er niets positiefs ?

Jawel, want ook deze wedstrijd uitgereden en dankzij lage temperatuur geen pijn de voeten en was een mooie training "mentale weerbaarheid". Dat laatste altijd handig voor medio juli als het er echt op aan komt.