P-weg marathon 13 september 2009 (eind goed al goed?)
Voor de 2e maal deel genomen aan deze
(pret) wedstrijd in Plettenberg. Vorig jaar voor het eerst daar gereden, me
prima vermaakt en wist voor mezelf: In 2009 ben ik zeker weer van de partij.
Alleen de limiet van 1.000 deelnemers was me bijna fataal geworden want binnen
een etmaal zat deze marathon vol. Gelukkig toch een plekje gekregen en er op
voorhand samen met Marga een compleet weekendje Sauerland
(inclusief motor rijden)van gepland.
Gezien de blessures vanaf begin juni (en het schrappen
van bijna alle marathons) wist ik dat dit de laatste van 2009 zou zijn en het nu
zeker een pretmarathon zou worden. De laatste periode niet getraind, maar meer
actieve rust gehouden.
In de week voorafgaand aan deze marathon voor het eerst in 5 weken op de MTB en
alles behalve een succes. Gigantisch pijn in de voeten (weer andere zooltjes),
gekneusde pols (souvenir van de Vuelta) en een rechter been dat geen kracht kon
zetten. Niet ideaal voorafgaand aan een marathon, maar zoals gezegd: Plettenberg
zou een pretmarathon zijn.
Op vrijdag 3 uurtjes in de bus en na inchecken het dorp in en al aardig wat
bedrijvigheid. Begin van de avond een kidsrace met veel publiek en leuke sfeer.
Op zaterdagmorgen redelijk weer en de Suzuki uit de bus getrokken voor wat
snellere km’s door het Sauerland met 0,0 verkeersdrempels!
De wedstrijd:
Zondagmorgen is het balen, want het
regent lichtjes en is grijs zoals vaker in het Sauerland. Mijn enthousiasme
daalt enorm als ik bij de bus de fiets pak om richting de start te rijden. Nog
even denk ik : Ik ga lekker naar huis, 2009 toch klote seizoen dus kan dit er
ook nog bij.
Als Marga het alternatief "kunnen we nog naar kinderverjaardag" aangeeft ben ik
om, ik ga fietsen!!
Beetje losrijden en 20 minuten voor de start plek
zoeken in het startvak. Beetje kletsen met oa. Rob van der Werf. Jammer en
triest dat altijd groepen rijders vlak voor de start met z’n allen vooraan gaan
staan, maar ik weet dat er vandaag niet al te veel in zal zitten en het lang
genoeg is om eventueel in te halen.
 Even
na 09:00 van start met iets meer dan 250 man want de korte afstand start later.
Eerste kilometer over breed asfalt en is nogvlak, maar
dan een forse klim van ongeveer 150 hm en dat binnen 2 km. Gelijk flink terug in
versnelling om vooral het rechterbeen niet te veel pijn te doen. Wonder boven
wonder lukt dat aardig en fiets ook niet achteruit. Dan naar beneden over het
vochtige asfalt en neem geen risico. Na 7 km afstand een lange klim van 3 km
lengte en ongeveer 10% gemiddeld, maar een klein deel zit tegen de 14% aan.
Duszzzzzzz kleine blad en draaien maar. Ik voel m’n been wel, maar doet gelukkig
niet echt pijn. Bovenaan de eerste verzorgingspost over 200 meter lengte met de
verschillende zone’s. Dus 20 meter water, 20 meter iso, 20 meter bananen etc.
Dit maak je echt nergens mee zo uitgebreid en dat na zo’n klein stukje fietsen.
Nu komt een vrij snel gedeelte over schotter en lekker raggen want amper
klimwerk. Even wat regen, maar valt op zich mee en wordt zeker geen baggerbak.
Na zo’n 70 minuten krijg ik te horen platz 58 voor wat
het waard is. Als ik iemand inhaal denk ik: Nu P 57! Zo blijf ik de rest van
deze marathon tellen, wat motiveert zolang je inhaalt ipv ingehaald
wordt.
Overigens haal ik er 4 in die lek langs de kant staan, dus die cadeau gekregen.
Na 27 km rijden weer een lange klim over ruim 8 km
waarbij totaal meer dan 450 meter geklommen moet worden. Meeste goed te rijden,
maar 1 kort stukje steil stukje van 15% gemiddeld wat net te trappen is met niet
optimale ondergrond. Halverwege een Getto blaster met "Highway star" van Deep
Purple, dus toch genieten.
Na iets minder dan 2 uurtjes rijden helaas een loopstuk omhoog, want 25% met
boomwortels trek ik echt niet. Zo’n 70 meter voorzichtig lopen want mijn been is
er niet blij mee (was al geen hobby van me). De eerste 2 km na het loopstuk
verlopen enorm stram, maar kan het gevoel er toch uit krijgen.
Na een uurtje of 3 kruip ik langzaam naar de volgende
tegenstander, maar het lijkt eeuwig te duren want op de
steilere stukken moet ik toegeven en op het vlakke en naar beneden ben ik
sneller.
Op 75 km zit een technische afdaling waar hij moet lopen en ik kan daar fluitend
omlaag fietsen. Hoef je weinig voor te doen. Ik zet gelijk aan in de volgende
klim om afstand te vergroten, maar na 500 meter toch kramp en moet mijn plek
weer opgeven. Jammer dan en vindt het wel best. Bij de laatste klim lijk ik
voldoende speling te hebben op achtervolgers voor een sanitaire stop, maar
het lijkt eeuwig te duren. Vlot door en richting het einde
van de klim zie ik meerderen op minder dan 100 meter
achter me zitten. Balen, was ik maar niet gaan pissen denk
ik.
Vol door raggen en tot mijn verbazing
kan ik m’n vorige tegenstander weer inhalen in het laatste klim gedeelte. Alleen
weer kramp en verlies die plek weer. Even los rijden en op 500 meter voor de
afdaling nog een poging wagen want weet dat daar een leuke afdaling zit en als
ik er voor zit dan heb ik ook een buffer voor de achtervolgers. Plan lukt en kan
als eerste omlaag, maar bij de haarspeldbochten zie ik de achtervolgers. In het
dorp nog flink door rijden en niet meer achterom kijken. Onder de "finishboog"
haal ik nog iemand in die denkt er te zijn, maar de finish is iets verderop
(bedankt voor de plek). Na 4:36u over de finish met enkele rijders
redelijk dicht achter me.
Na afloop:
Na afloop direct een (alcoholvrij) biertje en wat
koeken naar binnen gooien. Ik voel goed dat ik toch redelijk diep gegaan ben,
maar ook een lekker gevoel. Vooraf niet gedacht dat het zo lekker zou gaan en
mede dankzij lage temperatuur (12 graden gemiddeld) geen pijn in de voeten. Dit
keer voor het eerst dit jaar geen pijnstillers nodig gehad en zonder pijn rijden
is veel en veel leuker.
Uiteindelijk ben ik op de 42e plaats
geëindigd van de 216 finishers en P17 bij de masters 2 van de 99 oudjes.
Als het een RWP Marathoncup wedstrijd was geweest en ik
zou de tijd van snelste Nederlander Rob van de Werf als uitgangspunt nemen zou
deze wedstrijd me nog 880 punten hebben opgeleverd. In dat opzicht niet verkeerd
en zeker boven verwachting.
Feitelijk
dit de beste wedstrijd qua gevoel dit jaar waarin bijna elke marathon de mist in
ging door allerlei oorzaken.
Belangrijkste vandaag was dat ik weer eens genoten heb
en hopen op een normaal seizoen in 2010 met zeker de Plettenberg.
 De P-weg marathon moet je echt
een keer gereden hebben, want dit is en blijft 1 van de allerbeste en
gezelligste marathons die ik ken.
Niet voor niets is deze binnen no-time uitverkocht.
P-weg marathon
| 