Een compleet nieuwe marathon op de kalender en direct eentje die er op papier
wezen mocht, namelijk 155km / 5.100 hm. Deze viel 2 weken na de Salzkammer en
leek voor mij een ideale marathon om deze samen met de vakantie te plannen.
Eerst de 200 km van de Salzkammer, flink herstellen, vakantie vieren en als
toetje deze marathon.
Helaas liep het op voorhand allemaal anders vanwege blessure in rechter boven
been en was maar de vraag of ik deze kon rijden. Mede daarom de Salzkammer laten
schieten (achteraf goede beslissing) en voorzichtig richting deze marathon zou
ik wat klimwerk doen in o.a. de Dolomieten en dan bepalen wel/niet rijden.
Uiteindelijk was ik er over uit dat ik deze wel kon rijden, maar met meer
"toeristische" doelstelling ipv proberen hard te gaan. Wel mijn compressiekous
voor bovenbeen aan en zeker niet te zwaar gaan.
Op woensdag voorafgaand met Marga in Schruns gearriveerd en daar was o.a.
Jan Weevers met "zijn meiden" van de Giant ploeg. Op donderdag een stukje van de
beginroute verkend en op vrijdag relaxed met de ploeg een stukje los getrapt en
ik had er enorm veel zin in. Alleen de weersvooruitzichten waren ongunstig voor
mij, namelijk droog, zonnig en warm. Dus op voorhand zag ik de bui al hangen
want warmte is iets waar met name mijn voetjes niet tegen kunnen.
Wedstrijddag:
Redelijk op tijd ontbijten en even na half 8 richting de start waar het
lekker rustig was. Niet verwonderlijk met iets minder dan 100 deelnemers aan de
start. Tja een nieuwe marathon in combinatie met deze afstand loopt een eerste
keer niet vol.
Wel gezellig want de mannen van Bikefreak Magazine waren ook
aanwezig zodat Nederlands een beetje de voertaal was.
Zie ook foto rechts.
Eerste "vlakke km's":
Om 08:00u van start en het eerste stuk lekker volgen in de straten. Tempo niet
gek hoog en niet verwonderlijk want hier geen rijders die haast hebben vanwege
een kortere afstand. Al redelijk vlot langs de rivier en stroomopwaarts rijden.
Net iets vals plat (2%) omhoog en paar singletracks afgewisseld met fietspaden
en asfaltwegen, goed voor het gemiddelde. Wel lekker om mijn rechter been een
beetje te laten wennen en voelde goed aan.
Na 30 minuten de eerste speldenprik
met één km met 11% omhoog, maar daarna weer vlot
doorrijden tot het plaatsje Partenen. Daar zit er al zo'n 23 km en vrijwel
ongemerkt toch nog zo'n 575 hm op.
Klimmen:
Vanaf nu het serieuze werk, want er moet fors geklommen worden. In het begin
direct een leuke singletrack, maar met helaas iets loopwerk. Vooral
fietsen/lopen zeker niet mijn favoriete bezigheid en nu met "het been" helemaal
niet. Voorzichtiger dan anders lukt het wel. Aan het einde van deze singletrack
de eerste verzorgingspost midden in de bocht en waar het steil omhoog gaat. Geen
ideale plek, maar pak toch vlot wat want nu onafgebroken bijna 800 meter klimmen
over een stuk van 9 km lengte. Het meeste makkelijk te rijden en gaat voor mij
boven verwachting. Bijna op de kop af een uurtje nodig voor dit stuk en geen
centje pijn.
Ben nu een kleine 2:30u onderweg en in 34 km is de eerste top bereikt en is daar
genieten van het uitzicht.
Vanaf nu een stukje dalen, maar niet meer over mooie paden maar over 1 of ander
geitenpad. Al vrij vlot een foutje en lig er bijna af en schrik zit er aardig in
en raak daardoor toch wat onzeker. Op sommige plekjes maar even de fiets af waar
ik misschien normaal gereden zou hebben, maar wil/durf dat risico niet te nemen
want ga toch niet voor een klassering.
Het trialstuk overleefd komen een paar
snellere stukken tot het plaatsje Galtür waar de
eerste wat uitgebreidere verzorgingspost is (dus pas na 44 km). Bidons vullen
duurt een eeuwigheid want de drank sijpelt uit een jerrycan. Maar goed dat hier
geen honderden deelnemers waren anders zou er oorlog uitgebroken zijn. Ook hier
alleen drank met koolzuur. Begrijpen ze nu echt niet dat schudden, bidons en
koolzuurhoudende drank nog steeds geen geslaagde combinatie is?
Hier pak
ik al wat paracetamol want het is inmiddels (ook op 2.000 meter) redelijk warm
geworden.
Bielerhöhe:
Vanaf nu is het klimmen richting de Bielerhöhe wat het
hoogste punt is van deze marathon. 2 dagen eerder had ik daar al met de motor gereden, dus
geen onbekend terrein, alleen nu (gelukkig) minder asfalt. Vrijwel parallel aan
de hoofdweg is het zo'n 13 km trappen en toch nog bijna 500 hm pakken. Richting
de top een lastig stukje, namelijk vrij steil en lastige ondergrond. Blij dat ik
hier de achtervering van de Scalpel open kan zetten en meer grip weet te houden.
Op 57 km het hoogste punt bereikt en inmiddels ruim 1.900 meter geklommen maar
wel zo'n 3:40u onderweg. Zit iets boven de 15 km/u gemiddeld en dat is de
gemiddelde snelheid die nodig is om na 90 km door te mogen voor ronde 2. Je moest uiterlijk
na 6 uur wedstrijd terug zijn bij start/finish om door te mogen. Geen vuiltje
aan de lucht denk ik dan.
Terug naar Schruns:
De eerst km's afdalen zijn off road, maar makkelijk om te rijden. Dan een stukje
van 3 km over de Silvretta pas en dat zijn hele snelle km's. Teller vliegt
zonder problemen over de 70 km/u heen en best leuk auto's inhalen. Dan (helaas)
de weg af om rondom een meer te rijden. Het helaas omdat we over een stuk min of
meer onbegaanbaar stuk gestuurd worden waar ik alles halve zin in heb. Veel
(voorzichtig) lopen, maar wel verfrissend want soms door lekker snel stromend
water heen. Alleen dat geklooi, iets anders kan ik het niet noemen duurt bij een
kwartier. Ben ook jaloers op rijders die hier ogenschijnlijk zonder problemen
kunnen rennen met fiets op de nek. Nog is het "leed" niet geleden want er volgt
een trägepassage omhoog. Vooral onderop even denken
hoe dit aan te pakken want zelfs met mijn lange benen is de eerst opstap lastig.
Gelukkig niet erg lang en is er even asfalt om daarna opnieuw het terrein
ingestuurd te worden. Direct een waarschuwingsbord met 3 pijlen naar beneden.
Aan het begin valt het mee en ik denk: Lekker overdreven, lijkt wel een Duitse
marathon!!!!
Dat valt dan tegen want dan komt er een stuk wat bijna loodrecht naar beneden
en dan nog over rotsblokken, stenen en boomwortels. Voor mij niet te doen want
wil echt in 1 stuk beneden komen, dus lopen met de fiets. Een stukje van 700
meter lengte met bijna 200 meter dalen duurt bijna 10 minuten. Mijn langzaamste
afdaling aller tijden met minder dan 4 km/u gemiddeld !!!!!
Daarna weer wat beter begaanbare stukken die ik wel fietsend af kan leggen.
Vanaf de 3e verzorgingspost dezelfde singletrack van de beginklim. Daarna ruim
21 km en bijna 500 meter "afdalen", want het is meer vals plat omlaag. In ieder
geval lekker om het gemiddelde weer een beetje op te schroeven want dit gaat
zonder al te veel problemen zo'n 30 km/u gemiddeld. Wel zo hier en daar oppassen
bij de singletracks maar nergens echt moeilijk en genieten langs de oever.
Na iets meer dan 5:30u terug bij de start/finish, dus 30 minuten voor de limiet
wat ruim genoeg moet zijn.
De volgende ronde:
Bij de verzorgingspost staat o.a. Marga met 2 eigen bidons, wat energie
bende. Daarnaast opnieuw flink wat paracetamol met cola want inmiddels doen de
voeten erg zeer en weet dat het zwaarste gedeelte nog moet komen. Daarbij loopt
de temperatuur inmiddels op richting de 30 graden of hoger.
Eerste stukje loopt lekker over het asfalt en krijg even gezelschap van Tibor
die lek heeft gehad. Even kletsen voor hij er keihard van tussen gaat, wat een
versnelling heeft hij nog in de benen.
Na 6 uur wordt het steiler en van het ene
op het andere moment lijkt het compleet gedaan met me. Niet meer lekker trappen,
maar harken en pijn leiden. In de volle zon 11% klimmen met een snelheid van 6
km/u. Hartslag zakt in feite net zo hard als de snelheid, de eerste krampen
komen opzetten. Tot overmaat van ramp zelfs ingehaald door een niet deelnemer,
maar die is net begonnen en ik zit al op 100 km.
Ineens zie ik 2 baanposten in de kant en die bieden me koud water aan. 2
minuutjes blijf ik staan en giet een hele liter naar binnen (met opnieuw
paracetamol) om dan door te harken.
Ruim 90 minuten onderweg voor 16 km / 900 hm en gelukkig mag er even gedaald
worden. Na 4 km een verzorgingspost en die heeft gelukkig normaal water,
namelijk uit een gieter. Het kan dus wel veel eenvoudiger, goedkoper en sneller.
Via een klimmetje van 1,7 km / 150 hm en nog een langere 2,8 km / 300 hm is het
hoogste punt uit deze ronde bereikt.
Nu heerlijk lang afdalen want mag 900 meter omlaag in krap 8,5 km lengte.
Onderaan een klein lastig stukje en ook hier uit lijfsbehoud even voorzichtig
lopen.
Vanaf hier langs de rivier richting Vadans tot ik linksaf gestuurd wordt om door
de droge rivierbedding te moeten.
Door vermoeidheid en pijn is er maar 1 optie
en dat is lopen, lees strompelen. Voeten branden als een gek in combinatie met
kramp halen de snelheid er uit en wordt dan nog ingehaald mar boeit met totaal
niet.
Laatste
loodjes:
Bij de laatste verzorgingspost wordt ik min of meer met open armen ontvangen
en ze proberen me van alles toe te stoppen. Pak de laatste 2 stuks (van de 14)
paracetamol in de hoop dat het iets helpt. Maak ook een praatje met de mensen
daar en hoor ineens "jetzt ist es vorbei".
Bij navraag blijkt dat ik slechts 2
minuten voor de limiet het controlepunt bereikt heb. Dan toch maar tijd om weer
te vertrekken, maar niet voor ik angstig vraag hoeveel ik nog moet klimmen. Nog
700 hm staan er op me te wachten en klopt achteraf nog aardig. Alleen over een
afstand van slechts 6,5 km.
Alleen maar op de 24/32 rijden met 6 km/u en dat 70
minuten lang met een gemiddelde hartslag van 134. Op bepaald moment even
stoppen, maar dat is compleet fout want al staand schiet de kramp er volledig in
en duurt enkele minuten voor ik weer op de fiets kan rijden. Achteraf was dat
minder dan 500 meter voor het einde van de klim.....................
Dan hoor ik " nur down" van 1 van de medewerkers en klopt in eerste
instantie wel want vet steil ook nog, maar wel lekker te rijden. Dan toch weer
iets omhoog en dat valt tegen en weer hoor ik " nur down" om later weer iets te
moeten klimmen. Echt fijn als je er compleet door zit, maar dan klopt het "nur
down" wel en is naar Schruns uitbollen.
Na 10:43u eindelijk over de finish en hiermee achteraf op plek 43 geëindigd.
Ik
wil zo snel mogelijk die klote schoenen uit doen en dan gaat het mis want
daardoor schiet de kramp er aan alle kanten in. Misselijk van de pijn en ellende
ben ik op dat moment, maar gelukkig na een paar minuten is het ergste over.
Beetje bijpraten en dan richting pension om een douche op te zoeken.
Foto rechts: Fredje echt uitgewoond !!!!
Tot besluit:
Van deze marathon wist ik van te voren dat deze erg zwaar zou worden want 155
km in de bergen is en blijft fors al heb ik meerdere malen 200 km gereden. Door
mijn blessure was het achteraf misschien niet al te slim om deze te rijden, maar
wilde nog iets doen dit jaar waaronder in ieder geval een Alpen marathon.
Dat is in ieder geval gelukt, maar vraag niet hoe.
Met plek 43 van de 45 finishers (mochten achteraf nog 2 door) ver in de
achterhoede, maar de helft van de deelnemers haalde de finish niet. Dat is dan
een schrale troost.
Qua afzien hoort deze marathon in mijn persoonlijke rijtje van de: Cristalp
1999, Erbeskopf 2003, Swiss Bike 2004 en de Salzkammer van 2007.
Mbt de marathon zelf vermoed ik dat dit een grote gaat worden in de toekomst
want:
- Voor een eerste keer zo'n parcours uitzetten is top
- De omgeving is super
- Parcours is erg uitdagend en op sommige punten lastiger dan veel dan
grote marathons
- Enthousiaste organisatie met vriendelijke medewerkers
- Redelijk normaal inschrijfgeld van 35 euro
Schoonheidsfoutjes waren er ook:
- 6 verzorgingsposten op 155 km (maar 2 op de 65 km) is gezien het parcours en
omstandigheden veel te weinig. Daarnaast niet zo rijkelijk bedeeld als
bijvoorbeeld de Salzkammer of CristAlp.
- Tijdslimieten voor de 155 km pittig (eerder starten lijkt beter)
- Tussen de 65 km en 155 km geen andere keuze qua afstand. De ronde van 90
km zou op zich ook goed kunnen als "tussenoplossing" en qua
parcours meer dan de moeite waard.
- Fotoservice belachelijk duur
Los daarvan: Ben je uitgekeken op de CristAlp, Swiss Bike of Salzkammer is
deze meer dan de moeite waard.
