Al met al geen ideaal scenario om een goede marathon te rijden. Maar ik wilde deze wedstrijd heel graag rijden en eventueel maar als toeristisch uitje. Aan het einde van de dag met Marga richting Kassel en onderweg werden we getrakteerd op een paar fikse buien met onweer en slagregens. Rond 21:30u waren we ter plekke. Even buurten op de atletiekbaan en we werden hartelijk verwelkomd en 5 minuten later het eerste biertje.
Hoe gezellig ook, toch maar om 22:30u gaan slapen in "hotel Vivaro".

Wedstrijddag:

Geen bami ontbijt, maar samen met Marga en diverse andere Nederlandse rijders relaxed genieten van het bikers buffet van de organisatie waar genoeg te krijgen was. Even wat losrijden op de sintelbaan en pas 5 minuten voor de start een plaats opzoeken op de startlijn. Met slechts 60 deelnemers aan de start van de hele marathon geen probleem en is nog super relaxed ook. Vanaf de start het "stadion" uit en rechtsaf omhoog om langs de auto’s te speren voor we het brede grasveld induiken. Ik zit zo rond plek 20 en op zich prima om even later het bos in te rijden. Hier is het aardig smerig vanwege noodweer op vrijdag en lekker glijden met de Racing Ralphs voor en achter. Over de bekende schotter gaat het allemaal wat makkelijker en die paden vrijwel droog en kan op dat moment lekker tempo houden. Helaas duurt dat genot hooguit 30 minuten en begint de knie toch weer op te spelen en baal ik enorm van. Gelukkig niet zo’n enorme pijn als in Saarschleifen, maar goed is het zeker niet.

Voor zover mogelijk regelmatig (meer dan normaal) lichter rijden, maar soms moet je kracht blijven zetten om vooruit te komen. In een baggerstuk voor de 1^e verzorgingspost zelfs de fiets af omdat kracht zetten te veel pijn doet. Na de 1^e verzorgingspost komen wat lekkere stukken om te rijden. Hier loopt het gelukkig weer redelijk goed. Vanaf de 2^e post komt de slotklim waarbij zo’n 400 hm overbrugd moet worden. Normaal een favoriet gedeelte voor me maar nu iets minder. In het midden gedeelte maar bewust op kleine blad voor, maar toch doet het nog pijn.

Richting het einde haal ik o.a. Jos Engelen in die nog vraagt: "Is dit die lange klim" . Inderdaad dit is hem. Het laatste stukje tot het allerhoogste punt (de Bilstein turm) de fiets af en veiligheidshalve maar lopen. Vanaf dit punt even lekker afdalen met 1 leuk technisch stukje waarbij de organisatie elke steen fluorescerend groen heeft gespoten om te waarschuwen!!! Zou in de nacht nog licht geven.
Het laatste gedeelte nog even fors klimmen en na ruim 2:36u zit de 1^e ronde er op en fiets met enkele anderen de baan op.

2^e Ronde:

Ik krijg van Marga 2 nieuwe bidons, maar ze vergeet m’n flesjes met "boost" waar ik niet echt blij mee ben en moet langer wachten dan ik in feite zou willen. Communicatie niet echt gezellig zullen we maar zeggen want ik zie de anderen lekker doorrijden. Toch valt de schade mee want op de parkeerplaats haal ik Jos alweer in maar die blijft gevaarlijk dicht in de buurt, dus fors door rijden want nu geen zin in plakkers in mijn wiel. En zeker dat ik weet dat dit een rijder uit mijn categorie is en een heel klein beetje hoop op podium. Gelukkig is na een kwartiertje doorharken Jos uit het zicht als ik achterom kijk en dat was net de bedoeling.

Door de pijn doe ik ook niet al te veel moeite om rijders heel ver voor in proberen te halen. Ik rij min of meer op behoud van mijn plek en maar hopen dat het op die manier redelijk uit te houden is. Dit lukt goed tot ik in de lange klim ineens iemand voor me zie en komt de wedstrijdmoraal weer naar boven en vlot is het er op en er over. Probeer gelijk een gat te slaan om te voorkomen dat er geplakt gaat worden, vooral ook dat deze rijder niet al te jong oogt. 50 tot 100 meter is het een hele lange tijd tot ik bij het loopstukje bij de Bilstein turm ineens kramp krijg in mijn kuit. Lijkt eeuwen te duren voor ik toch kan lopen en het gat is nog hooguit 20 meter.

Van links naar rechts: Vlak voor de start, Marga met een biertje en even bijkomen na de finish.

Vanaf het hoogste punt is het als een gek afdalen en op de vlakkere gedeelten zo hard mogelijk door te raggen. Dit alles tussen krampgevoel en pijn in de knie in, maar als ik de laatste klim op ga blijkt het gewerkt te hebben want de marge in de klim is ruim 100 meter en daarmee weet ik het tot de finish te redden. Dus toch nog een wedstrijd richting het einde. Uiteindelijk bedraagt de marge op de finish 30 seconde en dat na 5½ uur rijden. Deze ronde in ruim 2:49u, dus zo’n 14 minuten verval en voor mij doen is dat te veel, maar ook verklaarbaar.

Tot besluit:

Na afloop gaat het lopen direct al slecht vanwege de pijn en blijf lekker zitten en laat Marga e.e.a. aan eten en drinken halen. Alcoholvrij biertje smaakte me heerlijk en wat stukken cake om te beginnen. Later nog een flinke bak pasta voor vooroorlogse prijzen om de calorieën weer op peil te brengen.

Als Marga het certificaat ophaalt blijken mijn inspanningen goed te zijn voor plek 5 in mijn categorie (van de 17) en 17^e overall van de 60. Ik had een beetje gehoopt op podium en bleek er niet zo ver van af te zitten, want binnen een marge van 8 minuten zaten de nummers 2, 3 en 4. Geen idee of ik het zonder de pijn gered had, maar zoals zo vaak "ALS BESTAAT NIET IN DE SPORT".

Positief was wel dat ik dit maal weinig tot geen last had van de voeten, dus het experiment met oude schoenen geslaagd.

Verder opnieuw genoten van deze marathon die wat mij betreft zo weer in de cup opgenomen mag worden want dit blijft een zeldzaam goed georganiseerde marathon.

Foto links: Gooi maar neer zo'n vieze Scalpel...........