Alweer voor de 4e maal aan de start bij de Sorpetal marathon en na een jaartje (cup)afwezigheid was het weer een tellende wedstrijd voor de RWP Marathoncup. Na het "drama" met het ventiel bij de Kellerwald toch gebrand om deze marathon beter af te ronden. Een podiumplek zoals in 2006 en 2007 zou iets te hoog gegrepen zijn gezien de enorme aantallen (snelle) masters 2 op de startlijst.
Op vrijdagmorgen nog even met de scalpel langs Rijwielpaleis Bilthoven om o.a. het ventiel van het voorwiel proberen los te krijgen zonder deze te slopen en opnieuw een batterij in de ELO voorvork te laten zetten. Het ventiel lukte gelukkig nu wel. De boel gelijk schoon maken en voor de zekerheid ook maar een nieuwe Racing Ralph voor. Ipv een batterij in de vork ging er een compleet nieuwe lefty carbon vork in. Overigens werd de vork gelijk al door Evert (Rijwielpaleis Bithoven) even uit elkaar gehaald voor finetuning. En ik moet zeggen, wat een verschil tov de oude vork.
In tegenstelling tot voorgaande jaren geen overnachting ter plekke, maar vroeg opstaan voor iets minder dan 3 uurtjes met de auto. Geen probleem, want de start toch pas om 11:00u. Iets na 9 uur al ter plekke en nog rustig, dus stuurbordje (een vodje) snel gekregen. Dan rustig voorbereiden, wat eten en tegen 10 uur richting het hek voor de startopstelling. Dit extra belangrijk met 1.400 ingeschreven deelnemers zonder fatsoenlijke startvakken e.d.
Dus om 10 uur de eerste sprint richting startstreep en daar maar wachten. Geen probleem, want de voertaal was Nederlands / Limburgs en altijd gezellig en relaxed. Af en toe dikke pret al een (Duitse) deelnemer probeerde zijn fiets tactisch/asociaal over het hek wilde tillen. No way volgens het Nederlandse kamp.

De wedstrijd:

Om 11:00u het startschot, maar opnieuw tergend langzaam geneutraliseerd achter een auto aan door de winkelstraat heen. Blijft te zot voor woorden om met 1.400 man stapvoets te moeten rijden. Je schiet er totaal niets mee op en eerder gevaarlijk te noemen want er zijn altijd rijders die koste wat het kost dan al zo ver mogelijk voorin willen zitten met alle gevaar van dien.
Gelukkig na een minuut of 5 wordt de boel op de brede asfaltweg vrijgegeven en al vlot de eerste helling en hartslag schiet fors omhoog. Alleen op 1 of andere manier gaat het even fout en voor ik er erg in heb zit ik in mijn uppie tussen 2 grote groepen te worstelen en dat is niet echt slim. Op het moment dat de 2^e groep aanpikt is het harken om er bij te blijven en moet toch weer veel inleveren, maar het is nog lang weet ik uit ervaring en de meeste rijders zijn de 55’ers.
Dan het terrein in en gelijk pakken we de eerste modder want het heeft nog flink geregend. Best tricky met weinig nopjes voor, maar het gaat. De eerste klim offroad langs het weiland lastig vanwege de drukte en soms domweg inhouden, maar kan gelukkig blijven trappen. Jan Weevers komt me voorbij met " Hey Fredje, kon je niet op me wachten", maar voor ik iets kan roepen is hij al pleite.

Gelukkig daarna de langere klimstukken om op eigen tempo te rijden. Ook hier veel modder en loopt allemaal wat zwaarder dan het stofparcours van 2007. Qua hartslag kan ik de boel lekker net rond of iets boven de 160 houden. Op bepaald moment halen Emiel Kunkeler en Jan de Jager me in en de laatste " Tot straks Fred". Ik zeg nog: "ik denk het vandaag niet Jan", maar kan beide nog redelijk lang zien.
In de afdalingen is en blijft het oppassen, want modderafdalingen zijn niet mijn favoriete bezigheid en neem liever het zekere voor het onzekere. Dit zeker nadat ik nog iemand in de kant heb zien liggen op een snel stuk, niet leuk om te zien.
Richting skipiste voor mij de lekkerste klim want deze is niet supersteil en dat zijn de klims die mij het beste liggen. Vanaf de 2^e post bij de skihelling dat hele korte gemene klimstuk en uit voorzorg daar maar op klein want de ondergrond is ook niet echt droog. Daarna voornamelijk dalen met wat kleine stukjes omhoog tot ik terug ben ik het dorp voor de slotklim. Deze zit er sinds 2006 in en blijft een klereding.
Deze lekker op het kleine blad pakken om wat speling over te houden. Vlak voor de finish extreme waarschuwingen voor gevaar, maar is sterk overdreven. Na iets meer dan 2:27u zit dit rondje er op.

2e ronde:

In de asfaltklim staan Marga en Irma (Roeper) klaar met verse bidons. Marga roept nog " Gaat goed en Emiel zit vlak voor je" om me te prikkelen. Nu steil omhoog en ook hier het kleinste blad pakken zodat ik niet hoef te harken.
Vanaf nu is het pas echt leuk omdat je nu alleen maar rijders van de lange afstand hebt, en het meer een wedstrijd wordt. Gelukkig nu ook weer inhalen van tegenstanders, maar na een kleine 3 uur wedstrijd heb ik Emiel te pakken, maar hij is een taaie. Emiel blijft keer op keer op karakter terug komen, maar uiteindelijk in een lange klim ben ik hem kwijt.
Ninko Doornbos is een ander verhaal, want die blijft bij en loopt ook geregeld weer iets bij me weg om uiteindelijk 20 seconde voor me te finishen. Maar mede dankzij hem het gevoel met een wedstrijd bezig te zijn.

Het afdalen gaat nu beter, alleen zit de cassette achter vol en kan daardoor de 11 en 12 niet meer gebruiken. Iets waar iedereen onderhand last van had, maar niet verwonderlijk gezien de hoop bagger.
Vlak voor de skipiste pak ik toch Jan de Jager en ga er zo hard mogelijk voorbij, want Jan is taai en wil hem geen mogelijkheid geven om aan te klampen. Hij roept nog: "zie je wel" doelend op onze afspraak enkele uren terug.
Richting de skipiste nog even met Dolf Okkerman op gefietst. Die heeft zoals altijd net iets beter benen en laat ik hem lekker gaan. Tot het einde is het (voor mij dan) vol doortrappen want verschillen blijven klein. De slotklim doet nu echt pijn, maar kan gelukkig nog steeds hf waardes van het begin halen. In de afdaling ook fors mee blijven trappen en maar goed ook want op de finish maar 7 seconde marge.

Mijn eindtijd is 4:38:34 en daarmee blijk ik een 47^e plaats overall gehaald te hebben en 8^e plaats bij de masters 2 (van de 76 finishers). Gezien het grote(re) aantal deelnemers tov 2007 ver boven verwachting en de achterstand op enkele gerenommeerde concurrenten is niet al te groot. Maar alles doet enorm zeer en dat is een gevoel dat ik een tijd niet had gehad.
Overigens onderweg geen last van de voet gehad, maar daar zal de relatief lage temperatuur debet aan zijn, maar wel een prettige "bijkomstigheid".

Door mijn klassering hoef ik "gelukkig" niet uren te wachten zoals voorgaande 2 jaren en kan vrij vlot op de fiets richting de start om mijn bus op te halen. Dankzij het lekkere weer is dat geen probleem en is ook lekker even 25 minuutjes lostrappen, maar voor mij liever 1 start en finishplaats.
Tot slot een heel goed gevoel aan deze marathon over gehouden en zoals deze mogen er meer komen.