Vanaf nu over een asfaltstuk omhoog en op bepaald moment verbeeld ik me dat de achterkant niet goed aanvoelt en helaas blijkt het geen verbeelding te zijn. Ik rij lek op een asfaltklim! Vraag niet hoe het kan, maar ik baal want bandjes wisselen niet mijn hobby. Wel het geluk dat er een paar jongens langs de kant staan om assistentie te verlenen. Helaas gaat een meegenomen patroon gaat de mist in en ook een patroon van de jongens. Geen nood want met mijn pompje pompen ze als een gek mijn band op spanning te krijgen. Al met al duurt dit toch 8 minuten wat veel te lang is. In die tussentijd is Joachim weer voorbij gekomen, biedt zelfs hulp aan maar ik roep: "rij lekker door en rij je eigen wedstrijd". Overigens hem nadien niet meer gezien in deze wedstrijd. Na onderbreking weer het goede gevoel zien te krijgen en niet als een gek proberen de verloren tijd goed te maken, want daar heb ik nog een uurtje of 10 voor.

Via de Blaa-Alm (een skipiste) redelijk steil en technisch naar beneden. Deze is goed te doen want het is niet echt nat. Maar nat begint het toch een beetje te worden want na 4 uurtjes rijden vallen de eerste druppels regen naar beneden. Op het lange stuk vals plat omlaag merk je daar niet al te veel van. In volgende klim merk je daar meer van want het is opgehouden met zachtjes te regenen, maar nu zeikt het flink. Kan me er niet druk om maken, want over een schotterklim maakt het weinig uit en het grootste voordeel is dat het niet warm wordt op deze manier.
Bovenaan gekomen ziet het er troosteloos uit met de medewerkers bij de verzorgingspost in regenjassen en paraplu’s. Daar opnieuw flink wat te eten pakken inclusief een eerste broodje met hartige hap voor ik mag afdalen richting Bad Ischl. Het eerste stuk over snelle schotter en nu merk ik dat het domweg koud geworden is en vrees ook een klein beetje welke baggerzooi ik aan zal treffen bij deze superafdaling. De schade valt mee en in tegenstelling tot vorig jaar niet onderuit want bij de plaats van onheil in 2007 stap ik veiligheidshalve even af, want herken bij wijze van spreke nog de rots waar ik vorig jaar ging liggen.

Onderin Bad Ischl mezelf oppeppen voor de lange klim vanaf 500 naar 1.200 meter hoogte. Het stukje door het bos heen blijft lastig en niet omhoog te fietsen vanwege de blubber. Bij droog weer zou deze ook niet of nauwelijks te rijden zijn, althans niet voor Fredje. Bij de verzorgingspost daar laat ik mijn bril schoonmaken want het regent meer amper en zat aardig wat bagger op de bril. Verder pak ik daar toch 2 stuks paracetamol uit voorzorg.
Na een stukje asfalt komt de extreem steile klim bij Perneck over schotter wat dik over de 15% gaat. Op het steilste stuk glip ik net een keer weg over de natte ondergrond en moet noodgedwongen even de fiets af. Gelukkig maar een paar meter want gebeurde net voor een vlakker stukje waar ik weer makkelijk op kon stappen. De rest van de klim gaat prima loopt lekker en na 6:49u weer boven bij de Hütteneckalm.
Dan opnieuw richting Ewige wand maar het technische gedeelte van 5 uur eerder ziet er nu aardig verwoest uit door de regen en de passage van meer dan 1.000 deelnemers van de 100 km wedstrijd. Dus meer lopen en glijden, maar ik blijf overeind. De rest opnieuw feest en nu gelukkig geen oponthoud door rijders van de andere afstanden wat te danken is aan de veranderde starttijden tov 2007. Nu alleen de echte achterhoede van de 100 km rijders en maken bijna allemaal plaats als je "achtung 200" roept.
In het dorpje Lauffen na 7:21u (115 km) niet de verzorgingspost waar ik op rekende, maar wel Marga die ik vraag om een extra bandje uit de bus te halen voor het geval dat. De verzorgingspost blijkt nu halverwege de klim naar Hochmuth te zitten wat ik niet wist en daarom onderaan wat water van een toeschouwer gebietst. Ook hier weer wat paracetamol (het was inmiddels compleet zomer geworden) wat zich verder de hele dag zou herhalen en er uiteindelijk ongeveer 12 tot 14 die dag naar binnen heb gewerkt. De klim op loopt heerlijk en in tegenstelling tot vorig jaar geen noodgedwongen pauze voor verzorging voet. Wel voel ik lichtjes iets van kramp komen, maar fiets dat steeds zonder problemen los door nog iets lichter te gaan.

De afdaling daarna is een bekende van me waar het in 2007 gigantisch mis ging met de eerste zware krampaanval toen ik een onverwachte beweging maakt om er niet naast te liggen. Nu op het meest extreme stuk uit voorzorg de fiets af en liever nu wat tijd inleveren. Overigens in dat gedeelte door slechts 1 rijder ingehaald, dus op zich viel dat mee. Het is ook maar 500 meter afstand, maar wel 140 meter afdalen, dus ruim 25% gemiddeld.

Onderaan bij de post bij Lauffen uitgebreid eten en drinken pakken voor een vrij lang, soms saai en relatief vlak (23 km en 240 hm) gedeelte. Marga blijkt overigens een bandje gevonden te hebben, maar met een (te) kort ventiel, dus helaas. Hoewel al aardig lang onderweg kan ik nog redelijk tempo rijden, maar blijft steeds oppassen om geen kramp te krijgen.

Bij Obertraun de laatste post voor de Roβalm (zware klim van ruim 900 hoogtemeter), maar evenals in 2007 niet extreem veel keuze zoals bij de andere posten. Ik had gehoopt hier wat pittigs te scoren en bijvoorbeeld cola. Nu neem ik flink wat isotone drank, wat brood en theelepel kristalzout met daarna veel water. Richting de Roβalm nog even genieten van de vlakte tot Hallstatt.

Onderaan de klim even de trappen oplopen en zodra ik de fiets op kan gaat de ketting op het kleine blad voor en komt er niet meer af tot ik aan de top ben. Het eerste stuk erg leuk om te rijden over een slingerend bospad tot de bekende schotter komt.
Nu kwestie van koppie er bij houden en eigen tempo rijden. Iets voor de helft een waterpost en daar een bidon pakken en ook even schoen uit om de voet even lucht te geven. Hooguit 1½ minuut oponthoud, maar daarna rijdt het lekker. Hartslag komt nu amper meer boven de 140 slagen, maar dan is niet verwonderlijk als je al meer dan 10 uur op de fiets zit. Vlak voor het einde nog even een overheerlijke bui regen over me heen. Heerlijk om even zeiknat van regenwater te zijn ipv zweet al denkt 1 van de anderen er heel anders over en ik leer weer wat nieuwe vloeken in het Oostenrijks. Verder evenals in 2007 het fenomeen dat er rijders van de 200 km terugkeren en dat terwijl ze nog maar 45 km/1.000hm voor de boeg hebben. Uiteindelijk ben ik 1:25u onderweg geweest over iets meer dan 9 km met 900 hm. Heel wat beter dan in 2007 en begin ook te voelen dat een tijd van onder de 14 uur mogelijk is, maar nooit te vroeg juichen.
Even redelijk steil afdalen om dan toch weer 2 keer iets te moeten klimmen voor de supersnelle afdaling richting de bewoonde wereld. Vlak bij de Gossausee enorm veel wind en dat voel je enorm met de Xentis wielen met zijn brede spaken en hoge velg. Stuur echt goed vast houden.

Vlak bij Gossau een enorme feesttent waar van alles te krijgen is en dat doe ik. Tot aan plakken vette, maar pittige worst gaat er naar binnen. Na bijna 12 uur smaakt dat super.

Dan de laatste lange klim naar de "Schäferalm" is meer een toetje en niet zwaar. Krap 450 hm over 5,3 km lengte is goed te doen en heb daar ongeveer 40 minuten voor nodig. Hf gemiddelde bedraagt nog maar 133 zonder uitschieters naar boven of beneden (alles tussen de 130 en 137). Halverwege deze klim het bord "25km" en kijkend op mijn klokje, parcourskennis en gevoel even rekenen op welke tijd ik uit zal kunnen komen. Een tijd van 14:40 moet mogelijk zijn denk ik dan.

Serie professionele foto's (opent in nieuw venster)

De afdaling loopt heerlijk met in het begin puur schotter wat over gaat in een goed te rijden bospad. Wel hier uitkijken voor de langzamere 100 km rijders, want snelheidsverschil is enorm en soms wijkt men op de vreemdste punten af van de lijn.
Inmiddels is het opnieuw gaan regenen, maar ik voel me er prima bij. Het laatste stuk weer over asfalt en weer even rekenen en met flink doorharken zou ik wel eens dicht bij de 13:30u kunnen komen. Op het vlakke weet ik er nog ruim 30 km/u gemiddeld uit te persen en de rijders die ik nog inhaal kunnen (gelukkig) niet eens meer aanpikken. Wel voel ik dat de achterkant van de fiets niet meer lekker strak aanvoelt en achteraf was de achterband tergend langzaam leeg aan het lopen.
Laatste stukje van het parcours toch net iets anders dan in 2007 met wat stukjes offroad en besef dan dat de 13:30u er niet meer in zit. Toch de laatste 2 km lekker doortrappen want wil zeker niet meer ingehaald worden en pas de laatste 100 meter minder ik vaart en op de finish gaan de 5 vingers van de rechterhand omhoog, want t-shirt nummer 5 is na 13:32u biken binnen!

Vanzelfsprekend meer dan tevreden en ben ook superblij en voel dan ook niets van vermoeidheid. Zoals gebruikelijk wordt ik opgevangen en gefeliciteerd door o.a. Marga, Marion en Jan Weevers. Veel tijd om bij te komen krijg ik niet, want krijg het "verzoek" om snel te douchen etc want men wil graag eten. Geen probleem want met uitgebreid fiets afspuiten, terugrijden naar hotel, douchen, 1.500 meter lopen naar het restaurant zit ik binnen het uur aan een overheerlijke halve liter. Misschien fout, maar die had ik wel verdiend die dag.

Met deze editie mijn eerste lustrum vol gemaakt en terugkijkend naar deze 5 de ritten voelt deze misschien wel het lekkerst aan. Dit zeker ook gezien de problemen mbt trainen de laatste periode voor deze wedstrijd.
Natuurlijk was ik in 2005 sneller met 13:03u en 43^e overall (van de 120 finishers) terwijl ik daar nu bijna een half uur langer voor nodig had en op de 111^e plaats overall (van de 288 finishers) geëindigd. Maar het parcours was toen anders en de omstandigheden waren die dag super voor mij en was ik ook 3 jaar jonger..........
Het zal natuurlijk gezien leeftijd steeds lastiger worden om de 200km te overleven, maar gezien 2008 mag je 3x raden wie er op 13 juli 2009 weer vroeg zijn bed uit is.

De dagen na deze marathon was een beetje bijkomen en bewegen, maar het viel me 100% mee.
Zondag:
Zoals altijd na een marathon slecht geslapen, want wat voelde in mijn benen die nacht. Een uurtje of 5 in de bus richting Dolomieten. Gezien het slechte weer die dag niet op de fiets gezeten, maar redelijk wat gelopen.
Maandag:
Een klein uurtje op de mtb, maar moest stoppen door enorme onweer en was toen nog maar 9 graden.
Dinsdag:
Lekker weer en nu 1:21u rustig getrapt voor de Suzuki de bus uit mocht.
Woensdag:
Rondje van 2:41u in de bergen over asfalt gedaan met daarin 2 lange klims. 56 km en 1.540 hm stond er op de klokken en ik kon alweer redelijk klimmen en dito hartslag halen.
Donderdag:
Het bekende Sella rondje gedaan met aanloop vanaf Canazei. Totaal 3:27u onderweg geweest met 64 km en 2.010 hm. Alleen het laatste uur extreem slecht weer en dan van 2.200 meter naar 1.400 meter afdalen geen pretje. Daarna einde van biken in de bergen.

2007 versus 2008

Leuker/aardiger om te zien is het verschil in tijden tussen 2007 en 2008 want op 2 hele kleine stukjes na was het parcours identiek en mbv de hoogtegrafieken zijn de verschillen goed te zien.
Overall dit jaar 50 minuten sneller, namelijk 13:32u in 2007 tov 14:22u in 2008, maar het positieve verschil komt pas na 9 uur (ongeveer 140 km) rijden. Daarvoor vrijwel met gelijke snelheid gereden.

In onderstaand plaatje de grafieken van 2007 en 2008 te zien en voor het gemak heb ik de beginhoogte van 2007 (roze lijn) 100 meter hoger gezet.

roze lijn is 2007, rode lijn is 2008