De 2e wedstrijd voor de RWP marathoncup was die in Saarschleifen. Een marathon die in 2007 ook in de RWP Marathoncup zat maar moest missen vanwege concert op zaterdagavond. Dit jaar geen concert de avond ervoor, maar nu op vrijdagavond wat ik absoluut niet wilde missen want Metallica trad in Landgraaf en daar was geen ontkomen aan.
Dus op vrijdag al richting het zuiden om dan op zaterdag door te reizen richting Orscholz. Marga zou dan later de in de nacht arriveren zodat we elkaar wel ergens op zondagmorgen zouden treffen. Op zaterdagmorgen het gevoel dat ik al een marathon in de benen had, maar verder niet zo verrot als ik vooraf dacht.
Rond de middag aangekomen in Orscholz en een beetje bijpraten met o.a. Marcel Esser en Andre Adams. Daarna op mijn gemak een terras opgezocht en lekker in de zon genieten van een paar Bitburgertjes.
Later met wat clubleden richting pastaparty om daarna redelijk op tijd mijn bus in de duiken in de hoop voldoende uitgerust te zijn voor de wedstrijd.

Zondagmorgen vroeg voelde ik me prima en had er enorm zin in, want het weer is meer dan top met volop zon. Hooguit de voorspelde hoge temperaturen ben ik minder blij mee want dat is en blijft funest voor mijn voet. Op tijd een plaatsje opzoeken in het startvak en daarin alleen rijders voor de lange afstand want hier had men (gelukkig) de starts van verschillende afstanden gescheiden om te veel drukte te voorkomen. Daarnaast het voordeel dat je gelijk weet wie je tegenstanders zijn.
Om 09:30u van start om vrij vlot op een brede asfaltweg uit te komen waar het echt hard ging. Nog voor we bij de rotonde waren was ik al compleet buiten adem, zaten mijn benen compleet vol en hartslag amper op de 150 slagen.
Dit is alles behalve goed besef ik en ook de eerste vals plat stukken die mij normaal liggen lopen nu voor geen meter. Ik wordt zo'n beetje door alles en iedereen ingehaald alsof ik compleet stil sta. Dat ik in het begin terrein verlies is normaal voor mij, maar op deze manier echt zelden meegemaakt. Ik besef dan ook dat het wel eens een heel lang dagje kan worden als ik zo blijf fietsen en het knopje gaat om, namelijk uitrijden en proberen te genieten onderweg.
Dat genieten lukt op zich wel, want hier niet alleen lange snelle schotterpaden, maar enorm leuke passages door het bos heen. Bijna onwerkelijk voor een gemiddelde Duitse marathon en vooral de 2e afdaling richting de rivier is er 1 uit het boekje zoals je die niet vaak tegen komt. Langs de rivier lijkt het even dat ik weer een beetje gang kan houden en rij zelfs even op met Dolf Okkerman die me even ervoor heeft ingehaald. Helaas na de brug is het weer over en sluiten want een lange en steile klim komt eraan en ik zie opnieuw iedereen uit het zicht verdwijnen. Onderweg een aantal malen vragen andere rijders aan mij wat er aan de hand is want ze zien me worstelen. Tja, een slechte dag vertel ik dan want meer is er niet van te maken.
Dan de laatste klim richting start/finish is echt een klere ding met enkele hele steile stukken die op het kleine blad moeten en weer wat snellere gedeeltes.

109,6 km / 2.585 hm

INa ongeveer 2:40u zit de eerste ronde er op en staan de dames klaar met de bidons. Marga vraag nog "Gaat het?". Antwoord: "Metallica maakt meer kapot dan je lief is" en vervolg mijn weg.
In hetzelfde tempo is het nu min of meer plichtsmatig mijn rondje afmaken al heb ik inmiddels opnieuw enorme pijn in mijn voet gekregen en moet weer vol aan de paracetamol.  Afstappen is er niet bij en zeker omdat sponsor Evert Boshuis (Rijwielpaleis Bilthoven) er ook is........
Los daarvan doe je dat niet want daarvoor zit je geen 900 km in de auto.
Na een uurtje of 4 lijkt het er ineens op dat ik een beetje snelheid in de benen krijg en zowaar toch wat mensen begin in te halen. Beter laat dan nooit denk ik en begin eigenlijk steeds lekkerder te rijden. Het is niet top, maar raak niet compleet buiten adem zoals in het begin en verzuur ook niet direct bij elke krachtsinspanning. Het werkt in ieder geval motiverend en vooral als ik een groepje van 6 man in 1x inhaal en niemand aan kan haken. Wel zie ik steeds Jasper van Luytgaarden heel lang voor me uit rijden. Voor de slotklim rijden we samen langs de oever van de Saar en vlak voor de laatste klim toch maar weer gas geven om als eerste te kunnen klimmen en dat lukt. In de laatste klim gaat het bijna weer als vanouds (hf bijna 10 slagen hoger dan in ronde 1) en klim sneller dan in de eerste ronde (volgens uitdraai Polar) en haal nog een aantal rijders in. In de laatste 90 minuten zullen het er een kleine 25 geweest zijn zonder zelf ingehaald te zijn, maar de opleving kwam helaas veel en veel te laat.

Na 5:27:04 over de finish wat goed is voor plaats 69 overall en 11e bij de masters 2. Die 11e plek is met 70 finishers bij de masters 2 feitelijk niet eens zo beroerd als ik dacht, maar goed is het zeker niet.
Kijkend naar mijn uitdraai op mijn Polar zat ik met een hf gemiddeld van 141 over de hele rit 10 slagen lager dan een week eerder in Nijmegen en zelfs 13 lager dan in Sorpetal en La Reid.
De oorzaak van het slechte(re) mag bekend zijn want na het concert was ik achteraf aardig gesloopt en dan weet je dat je 36 uur later niet goed meer kan presteren. Dan was de volgorde bij Willingen in 2003 veel en veel beter, namelijk marathon gevold door concert.
Ondanks dat geen slecht gevoel aan deze marathon over gehouden want het was verder een perfect georganiseerde marathon, sfeer was erg goed, parcours attractief, goede organisatie etc.
Dus in principe in 2009 zal ik daar graag opnieuw starten en hopelijk dan wel uitgerust aan de start.