P-weg marathon 14 september 2008, gevoel bedriegt soms
Enkele weken terug kreeg ik van naam en plaatsgenoot
Fred Hesterman (the Giant Men) de tip om de P-weg marathon te rijden. Omdat ik
m’n nieuwe Scalpel graag nog wat extra wilde "misbruiken" richting het einde van
het seizoen toch maar inschrijven. Helaas zat de wedstrijd al heel lang vol want
men hanteert een limiet van 1.000 deelnemers. Toch maar mailtje naar de
organisatie gestuurd en kreeg alsnog een start toegewezen.
Gezien de afstand Soest-Plettenberg gekozen om op zondagmorgen vroeg te
vertrekken ipv te overnachten. Dus om 05:00u bed uit om een kwartiertje later de
auto in te springen. Nog voor 8 uur al te plekke en op dat moment was het nog
aardig frisjes. Inschrijven supersnel geregeld en daarna
de tijd maar even doden tot de start.
Zo rond 08:45u richting startvak en mocht in het eerste vak plaats nemen. Daar
een zonnig plekje opgezocht om het niet te koud te krijgen.
De wedstrijd:
Iets na 09:00 van start met iets meer dan 300 man want
ook hier gelukkig gescheiden start van de hele en halve marathon. Eerste
kilometer vrij snel en over breed asfalt, maar dan linksaf en
direct een forse klim van zo’n 150 hm en dat binnen 2 km. Ik merk dat de benen
nog stram aanvoelen (toch nog een beetje koud) en daarom lekker licht naar
boven. Bovenaan een grote opblaasbare boog en een enorme hoeveelheid
enthousiaste mensen langs de kant. Daarna dalen over afwisselend asfalt en brede
schotter. Wel te merken dat het vrijdag en zaterdag nog flink geregend heeft en
de modder vliegt lekker in het rond.
Dan komt een vrij lange klim van 300 hm en ongeveer 10%
gemiddeld. Nog steeds draai ik niet echt lekker en de hartslag blijft achter bij
wat het zou moeten zijn. Bovenaan de eerste verzorgingspost en dat al na 10 km.
Opvallend ook de zones in deze post want met borden aangegeven wat je kan
krijgen. Super, maar na iets meer dan een half uur geen behoefte aan. Vanaf dit
punt is het ongeveer 13 km lang voornamelijk dalen met een klein beetje
klimwerk.
Na 25 km rijden de
start van een lange klim maar niet extreem steil want stijgingspercentage is
ongeveer 5% over zo’n 7km afstand. Gelukkig is het stramme gevoel van het begin
uit de benen en hartslag in de buurt van waar hij zou moeten zijn. Voelt weer
lekker aan en kan ook diverse rijders inhalen, maar geen idee waar ik qua
klassering zit.
Zit alleen een extreem steil stukje in van ruim 15% en ik kan daar net fietsen
alleen volgens een Duitse tegenstander niet snel genoeg. Net al hij er langs
gaat dreigt hij mij kant om te vallen want hij redt het niet. Ik duw hem maar de
andere kant op zodat ik wel kan blijven fietsen, tja eigenbelang telde zwaarder
zullen maar zeggen.
Totaal afstand 90 km en 2.377 hm
Toch blijkt de opleving en het betere
gevoel net zo snel weer weg te zijn dan hem kwam. Op 1 of andere manier krijg ik
de pedalen steeds moeilijker rond en moet soms (veel te snel) soms naar het
kleine blad. Ik heb totaal geen macht meer en besef dan dat de 2e
helft nog heel zwaar kan worden. Ik maak me geen illusies over een goede
klassering en maak me ook niet druk over de sanitaire stops en bijbehorend
verlies in tijd.
De bordjes onderweg met de verreden afstand maken me ook niet vrolijker en
vooral als er 55 km afgelegd zijn volgens de organisatie en ik bijna op 60 km
(op mijn polar) zit. Dan moet ik nog langer op de fiets zitten, iets waar ik
normaal geen moeite mee heb maar nu niet al te veel trek in heb.
 Door
de vele modder in combinatie met het droge weer begint de ketting flink te
kraken en te piepen en heb geen olie of wat dan ook bij me terwijl ik dit op
voorhand had kunnen weten qua omstandigheden. 1 maal zelfs even een probleem
want als ik van het middenblad naar kleine blad ga wurmt de ketting zich aardig
vast tussen de bladen en frame. Met geweld krijg ik het gelukkig nog los.
Bij 1 van de posten zin in een stuk banaan, lukt me
niet deze te pakken en wat schetst mijn verbazing dat
iemand van de organisatie hardlopend en roepend met een
banaan achter me aan komt. Grote klasse en geeft ook aan hoe goed en enthousiast
men deze marathon organiseert.
Na iets meer dan 4 uur wedstrijd lijkt het einde in
zicht en ga er vanuit dat het "leed" geleden is en denk dat het uitbollen naar
de finish is, maar dat valt vies tegen. Toch nog 200 meter omhoog en daar kan ik
toch wegrijden bij een aantal rijders wat me 100% meevalt. Dan kom ik bij de
opblaasbare boog aan van 4 uurtjes eerder en denk dat we vanaf hier naar beneden
mogen suizen. Helaas toch nog iets klimmen (ach 3% over 1,5 km valt op zich mee)
en dan via een leuke singletrack afdalen. In Plettenberg zelf het laatste stuk
uitbollen en laat me zelfs inhalen zonder tegenstand te (willen) bieden en
finish na 4:36:32 over de finish zonder echt moe te zijn of wat dan ook.
Snel krijg ik medaille en shirt uitgereikt en daarna een halve liter alcoholvrij
bier en neem wat stukken taart. Ze smaken me super en nog even kletsen met
enkele anderen om vrij vlot daarna mijn bus op te zoeken om daarna vlot richting
huis te gaan. Geen idee op welke plaats ik geëindigd ben, want zal niet
al te best zijn. Ik heb ook geen zin om te wachten en zoeken naar
een lijst.
Op deze manier dik voor 5 uur ’s middags weer thuis om heel veel bagger het
afvoerputje in te spuiten.
Tot besluit:
De volgende morgen blijken mijn "inspanningen" goed te
zijn voor een 20e plek overall op 294 finishers en 8e bij
de masters 2op 134 finishers in deze categorie. Hiermee blijkt dat het
lamlendige gevoel onderweg niet volledig te kloppen, maar wat zou het geweest
zijn als ik wel top was en er echt voor ging. Zoals zo vaak: ALS bestaat niet in
de sport.
Over deze marathon nog het volgende: Dit is wellicht 1
van de allerbest georganiseerde marathons die ik ooit gereden heb.
Enkele highlights:
- Overdaad aan bewegwijzering, als je hier fout gaat dan enkele
reis Hans Anders
- Oversteeks meer dan goed geregeld
- Veel en vooral goed ingerichte verzorging langs de kant (bijna een
overdaad)
- Gescheiden start verschillende afstanden en startklim lekker breed
- Veel publiek langs de route
- Sfeervolle start en finish plaats
- Parcours ondanks veel schotter toch afwisselend te noemen en is
het 1 lange ronde ipv 2
of 3 dezelfde rondes
In ieder geval geen spijt dat ik deze gereden heb
ondanks dat het feit dat ik 90 km normaal als kort bestempel. Deze marathon is
toch zwaarder dan je op papier zou denken. |
