Een marathon in Nederland en wel als "bijprogramma" van het WK voor studenten in Nijmegen maak je niet vaak mee. Op voorhand had ik er niet al te veel vertrouwen in qua parcours e.d. want Nederland en marathons blijft lastig. Daarbij was het eerst 120 km en via forum mtb-sport kwamen berichtjes over inkorten afstand waar ik niet blij mee was.
Aan de andere kant een leuk initiatief op minder dan een uurtje van Soest rijden en op de wedstrijddag maar 3 km want had er  samen met Marga een compleet (luxe) weekendje Nijmegen van gemaakt. Alleen die terrasjes met die biertjes op vrijdag niet ideaal voor de wedstrijd, maar Nijmegen was geen doel op zich. Daarnaast de dagen voorafgaand aan deze wedstrijd lekker stevig doorgetraind en maar zien hoe deze wedstrijd zou gaan.

Op zaterdagmorgen op het gemakje richting start fietsen en vlot de spulletjes in ontvangst nemen, inclusief fietsbel met kompas............
Daarna de tijd een beetje doden met wat clubleden van MBC Midden Nederland en rond 09:45u het startvak opzoeken en wachten tot we opgeroepen werden. Met mijn vroege inschrijving zelfs op de eerst rij waar ik echt niet thuis hoor als slowstarter. Aan de andere kant wel lekker om de eerste 2 bochten met voldoende zicht te kunnen nemen voor het lange rechte stuk.
Om 10:10u van start en inderdaad de eerste 2 bochten lekker de ruimte en rond plek 10 het lange rechte stuk op en (zoals altijd) mijn eigen tempo bepalen en niet wakker liggen van hele snelle starters. Zo'n 40km/u al hard zat en geen zin om risico's te nemen want op bepaald moment kwam ik toch in vrij grote groep terecht en daar voelde ik me alles behalve lekker in. Ligt me domweg niet en geef mij maar de ruimte. Dus allang blij dat we na zo'n 5 minuten het bos in doken en daar minder ruimte was. Daar ook naast Herwin Wetters terecht en na iets meer dan 6 minuten roept hij dat we verkeerd gaan en inderdaad er stond een bordje met pijl naar links. Vliegensvlug draaien en het goede pad pakken en zit dan ineens heel erg vooraan want zie hooguit 15 man voor me. Tja, soms heb je een beetje geluk dat je samen met Herwin aan het rijden bent en die heel goed oplet.
Qua rijden ligt het tempo heel erg hoog want in eerste kwartier al bijna 8,5 km op de klokken, dus 34 km/u gemiddeld en slaat eigenlijk nergens op. Wat een racebaan wat ook door de droge en vooral vaak harde ondergrond kwam. Anderzijds zitten er er ook leuke snelle en slingerende singletracks in en door mijn positie in het veld geen opstoppingen of wat dan ook. Binnen het kwartier komen de aller snelste rijders (die verkeerd gegaan waren) ook langszij en waar mogelijk probeer ik ze de ruimte te geven.
Verder is het wel overal goed oppassen want behalve soms een verrassende pijl ook geregeld tegenliggers (o.a. de vast mtb route) en andere recreanten die van niets weten of niet willen weten.
Qua rijden gaat het op zich redelijk, maar toch mis ik net dat beetje extra om hard genoeg te gaan en lever toch redelijk wat in. Aan de andere kant blijft 100 km toch 100 km en hoop later terrein goed te kunnen maken.
Na ruim een uur hoor ik steeds hetzelfde geluid achter me en vraag op bepaald moment: "verveelt dat zwart/gele uitzicht niet?" Nee, hoor gaat lekker en ik wil wel eens kijken hoe lang het goed gaat is het antwoord van Gerrit van Eck. Ik geef aan er ook geen probleem mee te hebben, want resultaat vandaag is van ondergeschikt belang en op kop sleuren ligt me wel al is dat niet altijd het slimste.

102 km / 1.100 hm

In het Duitse deel van het parcours worden we getrakteerd op hele lange recht paden met amper hoogteverschil en dat gedeelte is totaal niet interessant om te rijden en meer een kwestie van "hoe krijg ik voldoende km's bij elkaar". Onafgebroken op het grote blad harken en wachten op de volgende bocht haaks links of haaks rechts.
Dan is het toch een keer schrikken als er ineens een echte helling komt en die weer dermate steil is dat ik even op klein moet, tja soms nog een beetje verrassend. Op 65 km even stoppen bij de verzorgingspost, bidon laten vullen en paar stukjes banaan naar binnen werken. Inmiddels ook volop aan de paracetamol want de voet begint door het stoempen en temperatuur flink op te spelen.
Maar verder komt nu het leukere gedeelte qua gevoel want het inhalen van (te) snel gestarte tegenstanders gaat beginnen en dat is altijd goed voor de moraal waar m'n schaduw Gerrit het achteraf helemaal mee eens is. Volgens de tussentijden lag ik na 52 km nog op plaats 40 om uiteindelijk nog 20 plaatsen te pakken.

Toch merk ik ook dat het allerbeste er bij mij ook af begint te raken en de (snelle) km's gaan toch tellen. Vooral richting het einde zitten er nog een paar pittige klimmetjes in en bij de trap omhoog (ik kende deze nog van de cross country wedstrijden van Groesbeek) pak ik de verkeerde kant en moet zelfs even de fiets af. In die stuk de leukste singletracks, maar ook oppassen want niet overal de bordjes even goed te zien door mijn donkere bril.
De laatste km's is weer gelijk aan de eerste km's, dus vlak en lang rechtuit. Daar nog steeds lekker sleuren zonder te denken aan klassering. Pas op het fietspad wil ik voorkomen dat er toch nog mensen me zouden willen passeren want geen idee wie/wat er achter me zat. Dus de laatste paar honderd meter toch nog de hoogste hartslag, maar geen verlies van positie.
Na 4:10:12 over de finish en dat blijkt goed te zijn voor een 20e plaats overall voor wat het waard is. Belangrijker is dat ik lekker getrapt heb, maar zeker niet uitgewoond. Daarna vlot even napraten met de rest om na een klein kwartier het hotel op te zoeken voor verfrissende douche om daar nog sneller de stad in te duiken voor ........................ Inderdaad een overheerlijk koud biertje op het terras in de zon. Helemaal fout, maar o zo lekker en zo vaak maak ik niet mee dat ik niet met de auto meer naar huis hoef.

Tot besluit:

Een compliment voor de organisatie is op zijn plaats want een rondje van 100 km uitzitten is met alle regels en tegenstanders niet eenvoudig. Misschien is er met 2 x 60 km een leukere marathon uit te zetten en biedt dan ook de mogelijkheid voor rijders die 100+ te veel vinden.
De oversteeks waren over het algemeen goed geregeld, verzorging onderweg was goed (hooguit bijvoorbeeld 200 meter van te voren aangeven) en inschrijfgeld niet absurd hoog.
Wellicht volgend jaar weer, al dan niet als marathon of marathontraining.