Na 4 jaar afwezigheid toch maar gestart bij de Ardennen Trophy in La Reid. In 2004 reed ik er voor het laatst toen deze in de RWP Marathoncup zat. Daarna geen trek meer in deze Belgische "wedstrijd" en dat gevoel werd versterkt na 2 hele natte LCMT’s van 2005 en 2006. Ik had het een beetje gehad met Belgische bagger, maar soms kruipt het bloed waar het niet kan en door het droge weer kreeg ik toch het gevoel van: Deze kan ik niet laten lopen, want een droge Ardennen Trophy is zeldzaam.
Wel had ik vooraf voor mezelf bepaald dat ik deze wedstrijd meer als training (ook qua techniek) en "funnen" als serieuze marathon zou rijden en me niet al te druk zou maken bij eventuele files op de vele smalle paden. Dit ook ingegeven omdat ik moest starten in een later startblok tussen kanslozen en rugzaktoeristen.

Dus op 2^e pinksterdag om 06:15u toch de A2 over om iets voor 9 uur op krap 100 meter van de inschrijving mijn bus te parkeren. Inschrijving ophalen duurde even, want wat een volk stond er. Daarna relaxed spulletjes pakken, nog wat extra drinken en de start opzoeken. Met mijn nummer 822 mocht ik plaats nemen in het 3^e startblok (nummers 600 – 900) en daar was het nog vrij rustig. Daar de tijd doden met wat bijpraten met Marcel Esser en (nog) genieten van het zonnetje.
Nadat de eerste 2 groepen vertrokken waren mochten wij oprijden naar de echte start en daar stond op rij 2 voor wat het waard is. Vanaf de start direct linksaf omhoog en proberen de juiste snelheid te vinden zonder gelijk te verzuren. Consequentie is wel dat dit redelijk wat plaatsen kost, maar ik weet inmiddels dat een marathon niet in de eerst km’s beslist wordt.
Na 6 minuten fietsen de eerste singletrack en ja hoor: de eerste opstopping, want ik zit dan op de staart van de vorige groep die 5 minuten voor ons is gestart. Tja, dit gegeven is bekend bij La Reid en ik kan me er niet al te druk over maken. Het verlies in tijd valt op zich mee en zeker niet zo dramatisch als sommige berichten doen geloven. Maar pas na 5 kwartier heb ik de laatste (kleine) opstopping.

De eerste echte langere klim is er 1 uit het boekje want met ongeveer 4% loopt deze super en vol doorrammen op grote blad en maak me niet druk over een enkele plakker. Verder is het vrijwel continue inhalen geblazen, dus vaak het lastigere spoor pakken en soms inhouden bij smallere afdalingen want ik ga ook geen risico’s nemen.
Qua parcours natuurlijk compleet anders als een gemiddelde Duitse marathon met veel meer afwisseling met korte, hele steile klims en dito afdalingen en de diverse beekjes voor de verkoeling. In La Reid stuurt men (de organisatie) je over paadjes die amper een fiets breed zijn en wordt nauwelijks gekeken of het allemaal wel kan. In het eerste uur geregeld met Aart van Vuure opgereden en af en toe een beetje kletsen en ook hij geniet volop van het parcours.
Overigens is het nog steeds niet op alle plekken droog en soms nog wat bagger, maar vooral stof en stukken met opgedroogde modder wat beton lijkt, zo hard.
Vlak voor de 2^e verzorgingspost komt Frank Zandvliet me gezelschap houden, beetje kletsen en samen stoppen bij de verzorgingspost om dan weer samen op pad te gaan. Na een kleine 10 minuten gaat Frank er toch van tussen.

Na ruim 3 uur koers krijg ik toch pijn in mijn voet (niet verwonderlijk gezien de warmte) en wil paracetamol uit mijn broekspijp pakken. Shit, kan deze niet vinden en verloren bij hert terugstoppen van lege verpakking van een gelletje. Flink balen, want het begint echt te branden en ik moet nog een redelijk stuk. In die fase iets rustiger rijden en Aart van Vuure komt me voorbij en ik kan er ook niet bij blijven. Ruim een half uur later toch nog een keer naar paracetamol zoeken en zowaar scoor ik ze nu wel……..
Mooi meegenomen voor het slot. In 3 klims voor het einde (zo’n klein blad klim) moet ik ineens onverwacht uitwijken voor een ander die zijn fiets dwars zet omdat hij moet stoppen. Door de onverwachte beweging schiet de kramp er even in. Gelukkig kan het er binnen 5 minuten uit trappen, maar blijf bewust licht rijden.
Langs het spoor bij de laatste kleine post vlot een bekertje of 4 drank naar binnen gooien voor het slot met 2 lange(re) klims. Daar is het een kwestie van overleven en gaat me goed af. Eindelijk het bordje 1 km, maar daar is het alles behalve uitbollen want veel draaien, keren, boomwortels, hobbels etc.

Totaal afstand 87 km en 2.234 hm