Kellerwald 20 april 2008, mechanische pech

Voor de 6e maal afgelopen weekend de Kellerwald gereden want dit is een marathon die 1 van mijn favorieten is omdat deze lekker lang en zwaar is. 120 km en ruim 3.000 hm in april hakt er altijd in, maar in de 5 voorgaande jaren nooit echt een probleem geweest.
Dit jaar toch met compleet andere gevoelens op zaterdag richting Gilserberg want op donderdag voorafgaand aan deze wedstrijd was mijn vader overleden. Dus de voorafgaande dagen vanzelfsprekend met compleet andere zaken bezig, maar omdat alles geregeld was hadden Marga en ik besloten om toch te gaan.

Rond 5 uur ter plekke en de inschrijving opgehaald en wat rondhangen in de sportzaal, maar weinig sfeer dus naar restaurant in de buurt gelopen om daar al vast wat te eten om later nog een bak pasta naar binnen te schuiven bij de pastaparty. Bij de pastaparty is het nu wat drukker en is er iets meer sfeer, maar later toch opnieuw richting de restaurant om daar de tijd te doden onder genot van wat biertjes tot pakweg 22:30u.
Zoals gebruikelijk slapen in de bus op de parkeerplaats in de buurt. Inmiddels regende het al enkele uurtjes en dat zou voor een groot deel van de nacht zo zijn, dus een droge marathon zou er niet in zitten.
Na mijn bami ontbijt rond 8 uur toch de slaapzak uit en gelukkig was het droog maar wel erg koud. De lage temperatuur is ideaal voor mij ivm mijn blessure aan de voet, maar vooraf stond ik soms te rillen van de start.

Iets over 9 uur van start voor de belachelijke loze ronde die niets toe voegt aan deze marathon, maar men schijnt daar nog steeds leuk te vinden. Ik verlies daar altijd een hoop plaatsen omdat ik niet brutaal genoeg ben. Het continue gestress en het piepen van de remmen om me heen heb ik een bloedhekel aan en wil niet betrokken raken bij een valpartij met enkele honderden rijders achter me aan.
Na deze ronde gelukkig de gang er in en lekker doortrappen. Hierbij mijn eigen plek vasthouden en zo veel mogelijk aan de linker kant gereden om uit te kunnen wijken indien het fout gaat. Even oponthoud bij een z.g. "baustelle" om daarna gelukkig de eerste lange(re) klim in te gaan. Ik voel me goed, hartslag goed en kan de eerste lange klim zonder problemen op het grote blad rijden. De eerste afdaling is altijd supersnel maar op 1 of andere manier zit de snelheid er niet in en moet wat plaatsen inleveren.
Bij het bruggetje even de fiets af om daarna steil over het gras te moeten, daar echt harken op het middenblad, glij zelfs even weg en kies ervoor om de laatste meters te lopen. Kost daarna even tijd om weer lekker te trappen voor de 2e langere klim. Hierin ook het hele steile stukje, maar loopt perfect en zonder problemen op middenblad.
Onderweg nog even genieten van Eric Wictor op zijn singlespeed die kreunend en stoempend naar boven gaat (36/18 verzet) om daarna met extreem hoge trapfrequentie vaart maakt in de afdaling waar ik lekker met 46/11 kan trappen. Moet er niet aan denken om met 1 versnelling rond te gaan.

De eerste steile afdaling loopt niet zo als het zou moeten, ik ben veel te onzeker want ik kan/mag nu zeker geen blessure oplopen en voel mijn hand ook goed na de schuiver van 3 weken ervoor.
De rest van de ronde op de automatische piloot en iets voor de finish even schrikken want daar staat Marga met een verse bidon terwijl ik dacht dat ze even verderop zou staan, maar geen probleem.

Ronde 2:

Dan komt het eerste stuk tussen de weilanden door en op 1 of andere manier begint mijn motor steeds beter te lopen want tot aan de top van de eerste lange klim weet ik 15 man in te halen. Je moet wat doen onderweg, dus in mijn geval tellen van rijders die ik weet in te halen. In het begin van de 2e lange klim verlies ik bij het steilste stuk toch weer wat want dat (erg steil klimmen) lijkt me toch minder goed te liggen. Later toch weer wat goed kunnen maken tot in de afdaling want ik hoor ineens "Fred, je verliest latex" en inderdaad lek.
Snel het achterwiel er uit om het tubeless ventiel los te draaien, maar dat lukt absoluut niet. Deze zit muurvast en is met geen mogelijkheid los te krijgen. Ook hulp van anderen helpt niet en dan is het lopen richting een post. Dat blijkt een aardige wandeling en bij de eerste medische post (na de eerste steile afdaling) hebben ze niets van een tang of wat dan ook. Meer een kwestie van te beroerd zijn, want ze komen amper de auto uit. Dus verder wandelen en dan merk ik ook hoe koud het feitelijk is. Een grote groep wandelaars heeft ook niets van gereedschap of tangetje bij zich en uiteindelijk na een kleine 45 minuten heb ik geluk en heeft men een baco. Even losdraaien, maar het ventiel breekt dus nog meer gepeuter (met koude handen) om de boel los te krijgen. Eindelijk dat voor elkaar en binnenband er in en blijkt dat mijn pompje niet zo lekker mee pompt dan voorheen. Tja jaren lang niet lek onderweg en normaal altijd een patroon bij me, maar door alle omstandigheden deze niet in mijn tasje gestopt.
Met licht opgepompte band maak ik (plichtmatig) de 2e ronde toch af want dat scheen volgens een "streckepost" de makkelijkste weg te zijn, maar wel met een zeer gezapig tempo want heb het gewoon koud.
Na iets meer dan 4:45u over de finish van de 80 km en voor het eerst niet de langste afstand bij een marathon gereden.

Snel Marga opzoeken en ik wil het liefste zo snel mogelijk richting huis want juist vandaag had ik een leuk resultaat willen rijden, maar je hebt niet alles in de hand.
Toch even wat taarten naar binnen werken die super smaken en bij het inleveren van mijn stuurbordje win ik bij de loterij nog een tubeless band, hoe toepasselijk om daarna heel snel teleurgesteld richting huis te vertrekken.