Voor de 6^e maal stond ik aan de start bij deze "snelweg" marathon. Snelweg, omdat het een alles behalve technische marathon betreft. Maar verder een heerlijk en goed georganiseerde wedstrijd met enthousiaste organisatie. Daarnaast in het verleden redelijk succesvol geweest met in 2002, 2003 en 2005 steeds een 2^e plek bij de masters 2.
Maar resultaten in het verleden bieden geen garantie en kijkend op de startlijsten wist ik op voorhand al dat een podium een bijna "mission impossible" zou worden met oa. een Riny van Deursen en Franck Zandvliet aan de start.
Deze editie van de marathon zou het wedstrijddebuut zijn voor m'n nieuwe scalpel, dus een extra stimulans om er flink tegen aan te gaan. In tegenstelling tot vorig jaar geen overnachting ter plekke, maar heel erg vroeg mijn bed uit voor ongeveer 320 km rijden naar Grafshaft. Marga wilde wel mee, maar geen trek in overnachting (al dan niet in de Vivaro) ter plekke.
Duszzzzzzz om 05:00u wakker geschud door de wekker en direct richting magnetron om m'n vaste prak bami op te warmen, toch lekkerder dan koud weg eten in mijn bus. Tegen 05:30u begint het te onweren en keihard te regenen in Soest en onze motivatie zakt op dat moment tot het vriespunt. Maar adel verplicht en om nu  weer ons bed in te gaan gaat toch te ver. Het eerste uur nog fors regen en daarna droog onderweg en rond 08:45u op de plaats van bestemming. Marga loopt richting inschrijving en ik prepareer me voor de wedstrijd.

De wedstrijd:

Een kwartiertje voor de geplande start mijn plek opzoeken in het startvak en mede dankzij vroege inschrijving en klasseringen een laag nummer, dus in het eerste vak voor wat het waard is op 110 km en 3.000 hm. Voor de start is het ronduit frisjes, begint iets te regenen en tot overmaat van ramp nog 10 minuten vertraging bij de start. Balen want heb al koude handen en wordt er niet beter op door het wachten. Vlak voor de start toch de mouwstukken af want onderweg zal ik wel op temperatuur komen.

2e ronde:

Nu is het lekker rustig op het parcours en nu is iedereen die ik zie ook een echte tegenstander. In het eerste klimstukje staat Marga samen met Merel om me te voorzien van 2 nieuwe bidons wat in principe voldoende is voor de 2^e ronde. Bij de verzorging pak ik al rijdend een banaan en dat is ook het enige dat ik tijdens de hele wedstrijd eet aan vast voer. (wel enkele gelletjes als tussendoortje).
In de klim richting "Schanze" weet ik de eerste tegenstanders in te halen en blijken nog Nederlanders te zijn, dus tijd voor een heel kort praatje maar ze moeten vlot lossen. Wie niet lost is mijn schaduw Guido en dat ondanks lichte tempoversnellingen. Rond Schanze is het inmiddels ook flink gaan regenen en de temperatuur is nog maar 9 graden (jawel zomer 2008). In de afdaling vanaf Schanze is het bar en boos met regen, opspattend water e.d. en krijg het toch koud. Wel weet ik Guido te lossen, maar even later zit hij weer in mijn wiel. Ik begin me nu toch af te vragen "hoe los ik dit op?".
Bijna bovenaan in de 3^e klim komt hij ineens naast me rijden en zegt dan "Fred, kein angst, ich werd dich nicht überholen". Hij is namelijk al lang blij dat hij lekker in mijn wiel kan rijden, maar wil er geen misbruik van maken. Dat scheelt dan weer denk ik en het rijdt toch relaxter. Na afdalingen hou ik me even in tot hij er weer bij is.
In de laatste klim zie ik ineens 2 rijders een heel stuk voor me en versnel nog voor zover het nog kan want zit inmiddels 5 uur op de fiets. Vlak voor de top lukt het me de eerste voorbij te rijden en doe dit zo hard mogelijk om hem geen kans te geven aan te pikken. Dat lukt, maar even later komt hij toch langszij met een big smile op zijn gezicht. Ik weet dat er nog 2 (kleine) klimmetjes zijn om hem daar te slopen. In de eerste klim er weer vlot voorbij en even later zit hij er toch weer bij en opnieuw big smile. Dus op 2 km voor de finish moet het maar gebeuren in het laatste klimmetje en kan weer meters pakken. In de afdaling niet omkijken en doorrammen. Over de provinciale weg heen waarschuwt Guido me dat die tegenstander er aan komt en nu voluit doortrekken richting finish. Zoals afgesproken "krijg" ik 1 meter voorsprong op de finish. Na afloop bedankje over en weer en kost wel even tijd om bij te komen want de laatste km’s waren een echte wedstrijd ipv rustig uitbollen.

Het nieuwe is er in ieder geval af zoals het ook hoort.

Na afloop:

Na enkele minuten krijg ik de microfoon onder de neus gedrukt voor interview en mag in mijn "sauerkraut deutsch" over mijn ervaringen vertellen. Daarna de douche opzoeken en kijken hoe ik geëindigd ben. Blijkt toch geen podium te zijn, maar een 5^e plaats bij de 40’ers (26^e overall). Tja, er zaten toch wat snellere (en jongere) Duitsers voor me. Tja met 48 jaar wordt het steeds moeilijker om de jonkies van 40 of 41 voor te blijven of moet er meer voor gaan doen. Anderzijds had ik dat leeftijdsvoordeel een jaar of 6 terug. Ondanks dat meer dan tevreden over het rijden en klassering. Meer zat er niet in en niet het idee dat ik ergens wat heb laten liggen.
Verder het ultime genot qua rijden want door het slechte en koude weer totaal geen last van mijn voet gehad en geen paracetamol nodig gehad.

Verder was het ook meer dan genieten op de nieuwe Scalpel want wat rijd die fiets lekker. Stuk lichter dan de vorige bike (ondanks de modder) en de 100% lockout ideaal bij het klimmen. Niet gedacht dat het zoveel beter was dan de vorige Scalpel. In ieder geval volledig gewend aan de fiets, maar na deze rit al redelijk 2^ehands…….

Na een verlate prijsuitreiking (waarom duurt dat altijd zo lang) richting huis om dan om 21:30u bij Ede vet in de file te staan en pas om 22:30u thuis te komen. Dan is het groot voordeel dat de wedstrijd op zaterdag is en zondag lekker bij kan komen.