Wedstrijd nummer 5 voor de RWP Marathoncup was de Dünsberg marathon in Biebertal (Hessen). Een omgeving waar ik niet eerder een marathon gereden had en deze marathon niet eens kende. Dat klopte, want dit was pas de 2e uitvoering en nu al opgenomen in de cup. Omdat ik wedstrijd 3 en 4 had laten schieten van de cup "moest" ik deze wel rijden om punten te pakken voor de cup. Dit om te voorkomen dat indien het in Langenberg fout zou gaan, ik met lege handen zou staan in het eindklassement.
Daarnaast ook nieuwsgierig naar deze wedstrijd want iets nieuws is altijd leuk. Op zich verwachte ik een niet al te zware marathon kijkend naar hoogteprofiel en mijn gevoel, maar dat zou achteraf een vergissing zijn.
Gezien de afstand Soest-Biebertal (ruim 375 km) gekozen voor overnachting in een hotel in de buurt ipv ’s morgens heel vroeg te vertrekken.
Wel had ik een dubbel gevoel rond dit weekend, want je wilt dolgraag een marathon rijden maar in mijn schuur zou m’n nieuwe Suzuki GSXR 1000 werkeloos staan. Dus stiekem hopen dat het in Nederland slecht weer zou worden om de "pijn" te verlichten.
Na de lunch vanuit Soest opnieuw oostwaarts en halverwege het Sauerland de eerste regen en de "pijn" werd als iets minder. In Biebertal aangekomen even zoeken naar de sporthal want ik kwam uit bij de verkeerde sporthal. Even later inschrijving ophalen wat vlot ging en daarna vlot richting hotel want rondom de sporthal was er weinig (lees niets) te beleven.
‘ Avonds een Italiaans restaurant overvallen, uitgebreid gegeten en daarna nog een flink stuk gewandeld richting een oude burcht. Beetje cultuur kan geen kwaad.

Wedstrijd:

Gelukkig redelijk op tijd kunnen ontbijten al was er geen bami bij het buffet. Dan vlot richting Biebertal waar het nu heel wat drukker was dan op zaterdagmiddag en heel veel Nederlandse kentekens. Tijd vullen met wat bijpraten tot ongeveer een kwartiertje voor de start en toch maar eens vragen waar de start is. Antwoord vrij simpel: Ga daar maar staan dan komt het wel goed. Tja, dit is een onvervalste dorpsmarathon en daarbij was het aantal starters voor de 116 km niet echt groot. Daarbij de voertaal in het startvak Nederlands want de meeste Duitsers houden het na 1 rondje voor gezien. Vooraf nog toespraak en een griezelverhaal over de hoogste berg van het parcours en hoe gevaarlijk etc. Ach, ik zie het wel en meestal is dat vrij overdreven bij onze Oosterburen.

Rond 9 uur van start over redelijk smal asfalt en direct lekker rechts rijden en de snelleren heb ruimte zat om in te halen. Overigens een verademing om niet gelijk met de grote groep van de korte afstand te moeten starten. Zo zou het wat mij betreft altijd moeten want je weet ook gelijk wie je tegenstanders zijn.
Eerste km’s glooiend en raggen op het grote blad voor, maar in het eerste dorp even echt klimmen dus middenblad maar daarna weer lang glooiend parcours. Na een tijdje begin ik me af te vragen wanneer het toch leuk gaat worden want daarom zat hij toch ook in de cup. Gelukkig komen op bepaald moment de stukken door het bos heen met zo hier leuke singletracks. Ondanks dat zit ik soms meer met mijn hoofd bij m’n GSXR ipv het mountainbiken wat fout is, maar ja dat is de aard van het beestje.
Na de eerste verzorgingspost komt het zwaarste deel van de marathon waarvoor gewaarschuwd werd en inderdaad was het niet overdreven. Eerste stuk klimmen gaat prima over schotter gevolgd door korte snelle afdaling, maar dan ineens links omhoog. Lijkt wel een muur waar we tegen op moeten en halverwege ook de fiets af omdat er te veel modder ligt en fietsen niet meer mogelijk is. Dan een stukje normaal gevolgd door een afdaling die extreem stijl is, wat een gat in naar beneden!!!.
Ik kan hier wel blijven fietsen en pak daarmee plaatsen op anderen rijders (sorry lopers) die daar lopen. Onderaan applaus en vrijwel gelijk weer omhoog wat weer extreem stijl is. 10 minuten klimmen op 24/32 om in 1 km zo’n 160 hoogtemeters te pakken.
Daarna lijkt het volgens het hoogteprofiel redelijk mee te vallen, maar ook dat valt toch tegen. Het zijn geen lange klimstukken, maar sommige lopen voor geen meter. Na een uurtje of 2 begint het toch steeds lekkerder te draaien en vooral als ik 2 x hoor "Ben je er nu al, normaal zie ik je pas in de 2e ronde". Ook dat geeft vleugels en ook als ik tegen einde ronde 1 Jan de Jager voorbij fiets besef ik dat het niet echt beroerd gaat of de anderen rijden beroerd.
Overigens heb ik op dat moment al geregeld ruzie met de cassette achter, deze super lichte cassette blijkt op een paar versnellingen al min of meer versleten te zijn. Althans, hij slaat over en ik kan niet overal kracht zetten. Na deze wedstrijd enkele reis vuilnisbak zullen we maar zeggen.

2e ronde

Na 2:53u door start/finish en krijg van Marga en Irma een nieuwe bidon voor de 2e ronde, (inderdaad 2 bidons op de Scalpel). Vanaf hier gezelschap van Ron van Opbergen en af en toe wat kletsen met elkaar. Al vrij vlot halen we 4 man in en zeg tegen Ron "Gaat lekker zo". Inderdaad en volgens Ron liggen we op podiumkoers bij de masters 2. Ik betwijfel het en ging er ook van uit dat alles boven de 40 bij elkaar geveegd werd en weet dat o.a. Dolf Okkerman voor ons zit.
Anderzijds wil ik me de kans op een podium niet laten ontnemen en rij hard door en merk dat Ron moeite heeft met mijn tempo. Een paar maal moet hij wat lossen, maar komt steeds terug. In een bosgedeelte gaat het vals plat omhoog en daar loop ik toch langzaam weg maar kijk voorlopig niet meer achterom. Pas na 15 minuten toch eens kijken en niemand meer te zien. Toch doortrappen want je weet nooit.

De berg voor de 2e maal doet nu flink zeer, maar kan gelukkig blijven fietsen, maar de benen spatten bijna uit elkaar. Daarna lijkt de gang er een beetje uit want zie niets voor me of achter me tot ik een Duitser inhaal die met pech langs de kant stond. Even later komt hij me vlot voorbij en daardoor word ik toch weer op scherp gezet en verhoog zelf ook het tempo. In feite wordt ik deze ronde door slechts 1 rijder ingehaald terwijl ik er zeker zo’n 10 te grazen heb kunnen nemen. In het laatste uur kom ik bij Joep Dohmen terecht en hij sluit aan. Ik vind het prima en zeg "Dan rijden we lekker laatste uurtje lekker samen". Soms wat kletsen over onze bikes, want hij rijd op een hele strakke Scott Spark.
Allebei hebben we het wel een beetje gehad na 5 uur koers, maar Joep het meeste denk ik. Volgens mij is hij maar wat blij dat de ouwe hem opgepikt heeft. Richting het einde weet ik toch wat rijders te pakken waarbij Joep netjes aansluit. In een afwateringsgeul ga ik bijna over de kop want zoek (evenals in de 1e ronde) de diepste sleuf uit, maar kan net op de fiets blijven. Het laatste stuk richting finish iets heuvel op tegen de wind in en daar flink doortrekken. De laatste meters laat ik lopen en dat Joep volgens de uitslag er 0,5 seconde (hoe meten ze die cm's?) voor zit maakt me niets uit. Volgens de omroeper was het andersom, maar belangrijker is dat ik lekker getrapt heb.

Na afloop:

Vrij vlot wat eten, drinken en douchen want wil niet te laat naar huis. Helaas blijk ik toch niet op de stilletjes gehoopte podiumplek geëindigd te zijn. Ik eindig op een 4e plek bij de masters 2 met zo’n 5 minuten achterstand op nummer 3. Anderzijds redelijk goed zaken gedaan mbt de RWP Marathoncup 2008 want 857 punten is een mooie score.
Uiteindelijk binnen het uur in de bus op weg naar huis en onderweg flink wat regen zodat het gevoel " ik had nog kunnen motor rijden" heel wat minder geworden is.