Salzkammergut 2005 (pain has a name, maar pijn is fijn)

Voor de meeste betekent de 200 km / 7000 hm eens en nooit weer, maar ik kreeg al vlak na 2004 opnieuw jeuk om deze afstand opnieuw te rijden.

In de aanloop naar deze wedstrijd leek het allemaal goed te aan qua voorbereiding met lekkere trainingsperiode in Gran Canaria en redelijk verreden marathons. Tijdens Saalhausen (eind mei) ging het toch mis en oude voetblessure stak opnieuw de kop op. Stevig balen, van geplande lange duurtochten kwam ook niets terecht. Pas vanaf Amerongen leek het de goede kant op te gaan met oa. Nieuwe Sidi’s (zonder carbon zolen) en pijnstillertje voor onderweg. Nadat de Bilstein meer dan goed verliep begon ik er toch in te geloven en de 200 km stond weer op mijn "things to do list". Ik zou alleen voor de kortere afstand gaan indien het erg warm zou worden.
Liever 15 uur kou en narigheid dan 25 graden en een vriendelijk zonnetje. Wat een geluk dat het van donderdag op vrijdag enorm klere weer was met stortregens en de vooruitzichten niet super waren. Ik was geloof ik de enige die blij was met het klote weer. In de loop van vrijdag werd het toch droog maar bleef koud en het zou wel eens de komende 24 uur droog kunnen blijven met hooguit 20 graden. De vrijdag verder vullen met een beetje toerist spelen, papieren ophalen en flink stouwen de hele dag. In tegenstelling tot vorig jaar geen last van zenuwen want wist toch een beetje wat er te wachten stond.

Zaterdag

Proberen een paar uurtjes te slapen en om 03:45u opstaan om richting het plein te gaan om daar te ontbijten. Kraakheldere lucht en ik had het berekoud in mijn korte outfit. Geen beenwarmers e.d. want zou die toch niet kunnen afgeven want Marga bleef lekker in bed liggen onder het motto: "Jij wilt toch 200 km rijden, hoef ik toch niet op te staan!".
Vlak voor 5 uur opstellen voor de start en onder redelijk wat publieke belangstelling rustig van start om op temperatuur te komen. Na ongeveer kleine 2 km het eerste klimmetje van een kleine 200 hm over asfalt en ideaal om plek in het veld op te zoeken. In de verte zie ik de koplopers die echt haast hebben alsof het maar 2 uurtjes is. Bij de eerste afdaling is het even spannend want het is nog schemerig onder de bomen en voor mij neemt een tegenstander al de nooduitgang, dus extra opletten om niet na 5 km klaar te zijn. Daarna de eerste van de 5 langere klims in het parcours. Ongeveer 500 hoogtemeters over eenvoudig te rijden "schotter" en is een kwestie van hartslag onder controle te houden, nog meer dan bij normale marathons van ongeveer 5 uur. Wil niet na 1 rondje uitgewoond zijn, dus feitelijk met de "handrem" rijden en niet laten beïnvloeden door een ander.

Meer foto's via deze link (opent in nieuw venster)

Bij de eerste verzorgingspost snel een banaantje mee pikken, maar stop nog niet. Dat stoppen moet uiteindelijk vaker gebeuren dan me lief is, want (wellicht ook door de kou) is het een keer of 6 uit de broek voor korte sanitaire noodstop. In m’n broek pissen heb ik geen trek in.
Het afdalen gaat de eerste stukken ook matig (zit niet lekker in mijn vel) en in een baggerstuk alle geluk van de wereld om er op te blijven zitten, maar mijn handschoen vol in de modder wat niet lekker is voor de grip aan mijn stuur. Proberen maar zoveel mogelijk aan mijn shirt af te vegen is de beste oplossing. Later zou het dalen lekkerder gaan. Overigens erg koud bij het afdalen, want de temperatuur bedraagt slechts 5 graden, waar mijn voeten heel erg blij mee zijn, dus de kou neem ik graag voor lief.
De 2^e klim is een compleet nieuwe in het parcours over zo’n 300 hoogtemeters met gemiddeld 10% met uitschieters richting de 15%. Hier toch maar op de 24 voor gaan om achter een beetje speelruimte over te houden. De ski afdaling verder op ligt er redelijk bij tov van 2004, maar smerig genoeg om vol onder de vette bende te zitten. Vanaf dat moment een lekker lang stuk vals plat naar beneden en lekker raggen op het grote blad tot klim nummer 3 er aan komt. Een kleine 6 km en 500 hoogtemeters om bovenaan de 2^e verzorging tegen te komen. Hier wat uitgebreider de tijd nemen om e.e.a. in te slaan. De afdaling over een lengte van 7 km die volgt is super want na een stuk volgas komt de bekende "Rettenbacher" en die is waanzinnig om te doen. Hier komt m’n Scalpel volledig tot zijn recht en wat een feest om deze singletrack te doen met rotsblokken en boomwortels.

Vanaf Bad Ischl komt de langste klim want moet vanaf 500 meter naar ruim 1.200 meter met onderweg enkele stukjes omlaag. Vooral het begin is loodzwaar want in iets meer dan 2 km afstand ruim 250 meter klimmen en stukjes van tegen de 20% zitten hierin. In 70 minuten aan de top van deze marathon om af te dalen richting het dorpje Lauffen via de z.g. Ewige wand. Dit is een rotscombinatie met afgrond aan de linker kant maar met een supermooi uitzicht. Vorig jaar niets gezien vanwege het weer, maar nu toch even genieten geblazen. Vanaf Ewige wand over het smalle bospad naar beneden waar vorig jaar geklommen moest worden in de natte ondergrond. Nu ook nat, maar het is redelijk goed te doen. In Lauffen een hoop publiek langs de kant en gejuich als ik de trapafdaling onder een huis door fiets. Uit voorzorg een hoop matrassen tegen de wanden aangebracht, wat dat betreft is overal aan gedacht.
Vanaf Lauffen de laatste lange klim die aan het begin meer vals plat is, maar halverwege iets zwaarder wordt zonder extreem te worden. Deze loopt gewoon lekker gelijkmatig. De afdaling die daarna volgt is er eentje van uitersten want aan het begin het bekende 46/11 werk met snelheden van dik over de 60 km/u. Dan een leuke singletrack die goed te doen is, maar dan volgt een stuk die op de routekaart als loodrecht naar beneden getekend stond en dat in de praktijk bijna ook was. Domweg tussen de bomen door over extreme singletrack en op sommige punten helemaal geen pad. Normaal hou ik wel van een leuke afdaling, maar deze ging me toch echt te ver. Een aantal malen uit lijfsbehoud van de fiets af, want met 1,96 meter lengte ligt het zwaartepunt alles behalve gunstig en in het verleden genoeg sleutelbenen gebroken. Dan maar iets tijd verliezen maar in 1 stuk beneden komen.
Het laatste gedeelte loopt parallel aan de rivier richt Bad Goisern zonder al te veel spannende stukken. Vlak voor Bad Goisern rechts af voor de 2 ronde en helaas niet door start/finish zoals vorig jaar. Op het moment van begin 2^e ronde zit ik op 6:03:51 dus zou ongeveer 6:06u eindtijd geweest zijn.
Ik realiseer me dan ook dat de 14:37u van 2004 uit de boeken geschreven gaat worden, maar niet te vroeg juichen want het is nog lang.

2^e ronde:

Ik had gerekend op een verzorging aan het einde van de 1^e ronde en besef nu dat dit nog en uurtje gaat duren dus mezelf qua drinken iets op rantsoen zetten. Daar neem ik uit voorzorg toch ook een pijnstiller omdat de temperatuur wat hoger en ik nog steeds het "Saalhausensyndroom" heb. Klimmen loopt nog steeds goed, maar hartslag blijft al iets achter tov ronde 1. Bij de verzorgingspost haal ik mijn schade dubbel en dwars in met oa. zoute broodjes met ham en een Red Bull. Alleen zoete troep wordt je ook maar gaar van. Overigens hulde aan alle mensen bij de verzorging want ze blijven vriendelijk voor iedereen, proberen alles voor je te doen en mijn bril wordt onderweg zelfs keurig gepoetst!

Vanaf km 150 (ben dan ruim 9 uur onderweg en neem nog een paar pijnstillers) begint het fijne er ook wel af te raken en het klimmen begint zeer te doen. Gelukkig kan ik dit keer wel op de fiets blijven vanaf Bad Ischl terwijl ik er vorig jaar nog even af moest in het steilste stuk.
Verder vanaf dat moment rij ik de achterblijvers van de 100 km achterop en vooral bij het afdalen is het soms oppassen want een aantal zijn onvoorspelbaar, maar ze proberen wel ruimte te maken en moedigen je ook aan. Overigens zie nog iemand op brancard afgevoerd worden wat een minder leuk gezicht is.

Verder is ronde 2 in feite meer van hetzelfde en soms wel lekker als je weet wat er komt.
De laatste klim nog wat proberen te versnellen maar benen lopen zo ongelofelijk vol dat dit er niet meer in zit.
Vlak voor de finish nog even achterom kijken en zie een 200 km rijder verdacht dicht bij komen en moet nog verplicht flink doortrappen om mijn plaats te houden. Pas op 500 meter voor de finish kijk ik achterom en weet dan dat ik niet meer ingehaald kan worden en kan dan rustig uittrappen en applaus van de vele toeschouwers in ontvangst nemen.
Mijn eindtijd is uiteindelijk 13:03 en wat wisselgeld waar ik op voorhand nooit rekening mee gehouden had, want is ruim 1:30 uur sneller dan 2004. Natuurlijk waren de omstandigheden in dat jaar slechter en daarom nooit eerlijk te vergelijken. Ben hiermee in ieder geval snelste Nederlander in het veld en 43^e overall. Ben er ook meer dan superblij mee en feitelijk niet uitgewoond, maar dat zal ook de adrenaline geweest zijn die mijn kop uit spoot. Het belangrijkste natuurlijk het beroemde t-shirt dat ik daar overhandigd krijg en toegevoegd zal worden aan mijn garderobe.

Even bijkomen

Daarna bijkomen, wat eten en drinken om daarna richting hotel te gaan. Daar mijn fiets weer toonbaar te maken, want wat zit die bagger vast op mijn bike. Na het douchen met de groep een hapje eten en nog belangrijker de biertjes naar binnen laten glijden, wat smaken die heerlijk na een dagje biken in de bergen.
Nog even richting prijsuitreiking, ijs eten en toch maar richting hotelbedje om proberen wat te slapen. Dat laatste valt tegen want alles doet zeer.
De volgende dag doet alles nog veel en veel meer zeer en blijk spieren te hebben die ik normaal nooit aanspreek, maar dat zal de leeftijd wel zijn.

Hoe dan ook: een geslaagde wedstrijd en volgend jaar ?????

Dat zien we dan wel weer.